ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        Series 2 *เงาที่ไม่มีวันจาง*

        EP.2 — คนที่ไม่มีตัวตนในโลกนี้

        ศศิชาตื่นเช้ามาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่คอ  

        เหมือนมีใครมาจ้องเธอทั้งคืน  

        เธอเปิดคอมพิวเตอร์ เปิดคลิปเดิมดูอีกครั้ง  

        คราวนี้เธอสังเกตเห็นรายละเอียดที่มองข้ามไป  

        ในวินาทีที่ 00:09 มีป้ายราคาสินค้าบนชั้นวางสะท้อนในกระจกหน้าร้าน  

        ตัวเลขวันที่บนป้ายโปรโมชั่นคือ “3-12 ถึง 10-12”  

        แต่คลิปบอกวันที่ถ่ายคือ 3 ธันวาคม... ของปีที่แล้ว  

        คลิปนี้ไม่ได้ถ่ายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว  

        มันถ่ายเมื่อปีกลาย  

        ศศิชารู้สึกหนาววูบ  

        ใครบางคนเพิ่งส่งคลิปเก่ามาให้เธอ และบอกว่า “คนในคลิปหายตัวไปแล้ว 3 วัน”  

        เธอตัดสินใจลองสืบชื่อร้านจากโลโก้ที่มุมคลิป  

        พบว่าเป็๲สาขาหนึ่งที่ปิดกิจการไปเมื่อต้นปีนี้  

        เหตุผลที่ปิด: “เ๯้าของร้านหายตัวไป ไม่มีใครติดต่อได้”  

        เ๯้าของร้านคือชายหนุ่มหน้าตาเดียวกับคนในคลิป  

        ชื่อในทะเบียนการค้าคือ “ณัฐกานต์ วรรณวงศ์”  

        แต่เมื่อศศิชาเอารูปไปให้เพื่อนบ้านเก่าของร้านดู  

        ทุกคนส่ายหัว  

        “ไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้เลยค่ะ ร้านนี้เปิดเอง ขายเอง แต่ไม่มีคน”  

        “เหมือนมีคนมาสต็อกของ เก็บเงิน แล้วปิดร้านไปทุกวัน แต่เราไม่เคยเห็นหน้า”  

        ศศิชากลับมาที่ห้อง  

        เปิดดูข่าวเก่าเกี่ยวกับร้านที่ปิด  

        ไม่มีข่าวใหญ่  

        มีแค่ข่าวเล็ก ๆ บรรทัดเดียว  

        “ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในซอยวังหินปิดกิจการกะทันหัน ไม่มีคำอธิบายจากเ๽้าของ”  

        ไม่มีรูปเ๽้าของประกอบข่าว  

        ไม่มีใครจำชื่อเขาได้  

        ตอนค่ำ โทรศัพท์ศศิชาสั่นอีกครั้ง  

        คราวนี้เป็๲รูปภาพ  

        ภาพถ่ายจากกล้องหน้ามือถือ  

        เป็๞ชายคนเดียวกับในคลิป ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำสาธารณะแห่งหนึ่ง  

        เขายกมือขึ้นโบกให้กล้องเหมือนเดิม  

        แต่ในกระจก... ไม่มีเงาสะท้อนของเขา  

        มีแต่เงาสูงผอมคนนั้น ยืนอยู่ข้างหลัง ยกมือโบกตาม  

        ใต้รูปมีข้อความ  

        “เขาพยายามบอกใครบางคนมานานแล้ว  

        แต่ไม่มีใครเห็นเขา  

        ยกเว้นคุณ”  

        ข้อความหายไปในพริบตา  

        ศศิชามองกระจกในห้องน้ำของตัวเอง  

        แสงไฟนีออนสั่นเบา ๆ  

        เธอเห็นเงาของตัวเองชัดเจน  

        แต่ที่มุมกระจก มีเงาอีกเงาหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้  

        สูงผอม  

        นิ่ง  

        แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นโบกให้เธอ  

        ศศิชาตัดสินใจไปที่ร้านสะดวกซื้อเก่าในวันถัดมา  

        อาคารยังว่างเปล่า ป้ายเช่าติดไว้ แต่ไม่มีคนสนใจ  

        ประตูเหล็กลูกฟกร้องลั่นเมื่อเธอผลักเข้าไป  

        ข้างในยังคงสภาพเดิมราวกับเพิ่งปิดเมื่อวาน  

        ชั้นวางสินค้ายังมีของค้างสต็อก ฝุ่นจับบาง ๆ  

        กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นพลาสติกเก่า  

        เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์  

        ใต้เคาน์เตอร์มีลิ้นชักล็อกอยู่  

        กุญแจยังเสียบคาอยู่  

        ศศิชาเปิดออก  

        ข้างในมีสมุดบัญชีเล่มเล็ก  

        บันทึกการขายทุกวัน  

        ลายมือเดียวกันทุกหน้า  

        แต่ชื่อคนเขียนไม่มี  

        และที่หน้าสุดท้าย มีข้อความเขียนด้วยหมึกแดง  

        “วันนี้มีคนเข้ามาในร้าน แต่ฉันไม่เห็นเขา  

        เขายืนอยู่ตรงหน้า แต่ในกล้องไม่มี”  

        วันที่เขียนคือวันที่ในคลิป — 3 ธันวาคม ปีที่แล้ว  

        ศศิชาปิดสมุด  

        แล้วได้ยินเสียงเบา ๆ  

        เสียงเหมือนคนเดินช้า ๆ อยู่ด้านหลังชั้นวาง  

        เธอหันไป  

        ไม่มีใคร  

        แต่บนพื้นกระเบื้องมันวาว มีรอยเท้าชื้น ๆ เดินจากประตูเข้าไปลึกสุดร้าน  

        รอยเท้าหยุดตรงหน้ากล้องวงจรปิดตัวเก่า  

        แล้วมีรอยมือเปียกกดที่ผนังข้างกล้อง  

        เหมือนคนพยายามปีนหรือเกาะ  

        ศศิชาเงยหน้ามองกล้อง  

        เลนส์ยังสะอาดราวกับมีคนเช็ดทุกวัน  

        เธอเอื้อมมือไปแตะ  

        เย็นเฉียบ  

        แล้วไฟในร้านที่ดับมานานกระพริบวูบหนึ่ง  

        ในแสงไฟที่สั่นนั้น  

        เธอเห็นเงาสูงผอมยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์  

        มองเธอตรง ๆ  

        ไม่ขยับ  

        แต่ปากค่อย ๆ เปิด  

        เหมือนกำลังพูดอะไรเบา ๆ  

        ศศิชาได้ยินเสียงในหัว  

        ไม่ใช่เสียงดัง  

        แต่ชัดจนน่ากลัว  

        “เขาถูกเอาไปแทนที่  

        และตอนนี้... เขา๻้๪๫๷า๹ตัวคุณ”  

        แสงไฟดับลงอีกครั้ง  

        เมื่อไฟติดใหม่  

        เงานั้นหายไป  

        แต่บนเคาน์เตอร์มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางไว้  

        ข้อความเขียนด้วยลายมือเดียวกับสมุดบัญชี  

        “อย่าปิดร้านตอนกลางคืน  

        เดี๋ยวเขาจะเข้ามา”  

        ศศิชารู้ทันที  

        นี่ไม่ใช่คำเตือนจากณัฐกานต์  

        แต่เป็๲คำขอร้อง  

        จากคนที่เคยเป็๲เ๽้าของร้านตัวจริง  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*