หลังการประลองกับไป๋หลง ข่าวลือกระจายไปทั่วค่ายฉิน
“ช่างพเนจรใช้ไม้ไผ่เอาชนะกระบี่ได้!”
“แต่ถ้าวันหน้าต้องสู้กับศัตรูจริง จะทำอย่างไรล่ะ?”
คำพูดเ่าั้ทำให้หลิวหานนอนไม่หลับทั้งคืน
จริงสิ… ข้าไม่มีอาวุธเป็ของตัวเองเลย หากถูกซุ่มโจมตีอีกที คงจบเห่แน่ ๆ
วันต่อมา เขาเริ่มเก็บเศษไม้ไผ่และไม้เนื้อแข็งจากรอบค่าย มานั่งเหลาและประกอบเป็โครง
ทหารที่เดินผ่านไปมาแอบกระซิบ
“เขาจะทำอะไรอีกล่ะคราวนี้?”
หลิวหานทำงานเงียบ ๆ ใช้เอ็นสัตว์ทำเป็สาย ใช้ไม้ไผ่ผ่าซีกทำเป็รางวางลูกดอก เรียงได้ถึง ห้าดอก
จากนั้นทำกลไกเลื่อนเล็ก ๆ เมื่อเหนี่ยวไกจะดันลูกดอกออกไปพร้อมกัน
วันทดสอบมาถึง
เขาตั้งเป้าหุ่นฟางไว้ห่างราวสิบก้าว
อวี้หานกับไป๋หลงและทหารนับสิบมายืนดูด้วยความสงสัย
หลิวหานยกหน้าไม้ขึ้น สูดลมหายใจ… ฟิ้วว!
ลูกดอกห้าดอกพุ่งออกไปพร้อมกัน ปักเข้าหุ่นฟางดัง ปัก ปัก ปัก! จนหุ่นแทบล้ม
ทหารทั้งค่ายอ้าปากค้าง
“ห้าดอกพร้อมกัน!?”
“ถ้าศัตรูบุกเข้ามาแถวหน้า ต้องตายเรียบเป็แถวแน่!”
อวี้หานมองด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “เ้า… ช่างไม่หยุดนิ่งจริง ๆ”
ไป๋หลงกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้ อีกแล้ว… ไม่ว่าเมื่อใด นางก็ยังมองเ้าเช่นนี้!
แม้สำเร็จ แต่หลิวหานก็ยังรู้ข้อบกพร่อง
ยิงแรงไม่เท่าหน้าไม้เดี่ยว ระยะไกลยังสู้ไม่ได้… แต่ก็ถือเป็จุดเริ่มต้นที่ดี
เขาเก็บหน้าไม้ห้าดอกไว้แนบอกเหมือนสมบัติชิ้นแรก
“นี่แหละ… อาวุธของข้า”
จบบทที่ 15
2K
