‘ใครพ่อใครวะ’
ชายหนุ่มขมวดคิ้วคิดงุนงงอยู่ในใจ
มือใหญ่จับบ่าสั่นเทาของเ้าเด็กขาดสารอาหารที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นพยายามจะแกะเ้าตัวน้อยออกจากร่างของตนแต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่ามือของตัวเองที่กำลังขยับอยู่นั้นมันดูแปลก ๆ
ทำไมถึงดูสกปรก? แล้วก็หยาบกร้านสุดๆ
อืม…
ถึงไตเติ้ลจะเป็ผู้ชายก็เถอะแต่หนุ่มใหญ่ชายโสดอย่างเขาในสายตาคนอื่นก็มองดูรู้ว่าเป็หนุ่มเ้าสำอางที่ดูแลตัวเองดีมาก
เป็เพราะคุณแม่เจนเบบี้บูมของเขาไม่ชอบผู้ชายมีรอยสักดังนั้นไตเติ้ลจึงไม่ยอมสักอะไรลงไปบนร่างกายให้ขุ่นเคืองสายตาของพระมารดาผู้เป็เ้าของมรดกพ่อของเขาก็ชอบมาดของลูกชายที่สุภาพ ดูดีผนวกกับบางครั้งที่เขาต้องรับจ๊อบไปเป็วิทยากรในสายอาชีพด้านอินเตอร์เน็ตมาร์เก็ตติ้ง[1] ให้กับโรงเรียนและมหาวิทยาลัยต่างๆ จึงต้องอาศัยภาพลักษณ์ของผู้ใหญ่ที่สุภาพ ดูภูมิฐานน่าเชื่อถือดังนั้นไตเติ้ลจึงมักจะดูแลร่างกายและการแต่งตัวของตนเองให้สะอาดสะอ้านดูดีอยู่เสมอ
ด้วยเหตุนี้แล้วไอ้มือกร้านดำเล็บยาวเลอะเขรอะที่ดูเหมือนกับไม่ได้อาบน้ำตัดเล็บมาสักสิบปีเนี่ย…
เล็บยาวไม่ว่ายังจะดำปี๋เหมือนกับไปคุ้ยขยะโลกล้านปีมาขนาดนี้... อี๋! สกปรก! ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็ไม่น่าจะเป็มือของไตเติ้ลอย่างแน่นอนเลยล่ะ!
แต่ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมมันถึงขยับไปตามความคิดของเขาล่ะ?
แล้วยัง…?
ไตเติ้ลขมวดคิ้วสำรวจมองสภาพร่างของตนเท่าที่สายตาจะมองเห็นได้เวลานี้ส่วนที่น่าจะเรียกได้ว่า‘แขน’ ของเขา สังเกตได้ว่ากำลังใส่…ผ้าขี้ริ้ว?
ไม่สิ มันน่าจะเป็เสื้อเชิ้ต…แขนยาวสินะ? แค่มันดูเก่า โทรม แล้วก็ขาดวิ้นเหมือนกับผ้าขี้ริ้วก็เท่านั้นเอง
ไตเติ้ลก้มลงหมายจะมองกางเกงของตนแต่ก็กลับกลายเป็ว่ามันถูกบดบังด้วยเด็กผู้ชายตัวผอมแห้งมีแต่กระดูกที่นั่งทับอยู่บนตักของเขาทั้งยังร้องไห้จ้าเสียงดังจนน่าแสบแก้วหู แต่ถึงอย่างนั้นความคิดที่อยากจะปลอบเ้าเด็กน่าหนวกหูคนนี้มันก็จมหายไปแล้วเพราะความงงงวยในสภาพร่างของตนเองที่ดูผิดแผกแปลกไป
ชายหนุ่มจับเด็กตัวเล็กยกไปวางไว้บนพื้นข้างกายตนเองเขาสำรวจมอง่ล่างที่เวลานี้ดูเหมือนจะใส่กางเกงขาสั้นสีโคลน? ไม่สิ…สีขาวที่แปรเป็สีโคลนจนดูเหมือนกับผ้าขี้ริ้ว
อี๋! ไอ้บ้าที่ไหนมันเอาของแบบนี้มาให้เขาใส่วะ!
ถ้าพ่อกับแม่มาเห็นเข้าเติ้ล ๆ คงโดนด่าเปิงว่าทำตัวซกมกแบบนี้นี่แหละถึงหาเมียไม่ได้สักที
แต่เดี๋ยวก่อน ไอ้ขาแท่งใหญ่ ๆ ซกมก เลอะดำเหมือนคนไม่ได้อาบน้ำมานานสามภพชาตินี่อะไรอีก?
มันใช่ขาของเขาจริง ๆ เหรอ?
แต่มันขยับไปตามที่สมองของเขาสั่งการมันก็น่าจะใช่…?
แล้วชายหนุ่มก็นึกเอะใจขึ้นมาได้ยกมือขึ้นลูบััใบหน้าที่รู้สึกคันยุบยิบของตนเอง มันเต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้ม…
‘อี๋! เหนียวด้วย!’
ไตเติ้ลจำไม่ได้ว่าตนเองอี๋ในใจไปกี่รอบแล้วแต่อย่างน้อยเขาก็จำได้ว่าตนเองไม่เคยไว้เคราเลยในชีวิตั้แ่เกิดมา เพราะถ้าทำแบบนั้นคงโดนแม่ด่าแถมตัดออกจากกองมรดกแล้วแถมยังเป็เคราที่โสโครก สกปรกเป็สังกะตังจนเหนียวหนึบแบบนี้อีกด้วยแค่เอามือแตะโดนก็ขยะแขยงจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย
“ไอ้หนู มีกระจกไหม”
เขาหันไปถามเ้าเด็กน้อยที่ลดเสียงร้องไห้ของตนลงด้วยความแปลกใจในกิริยาที่ผิดแผกไปของชายตรงหน้า
หนูน้อยพอได้ยินอย่างนั้นก็กลั้นสะอื้นวิ่งไปหยิบเอากระจกมาส่งให้กับชายหนุ่มทันที
ไตเติ้ลมองตามเด็กชาย สังเกตเห็นสภาพรายรอบว่าที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ข้างถนนในห้องสมุด หรือว่าอะไรเลย
มันเป็สถานที่ที่ดูเหมือนกับว่าจะเป็ในบ้าน? เพิง? หรืออะไรสักอย่างที่เก่าและโทรมมากจนกันแดดกันฝนแทบไม่ได้และตอนนี้ก็เป็เวลายามเย็นเจียนค่ำ รอบด้านกำลังมืดลงทุกทีเพราะอย่างนั้นตอนที่เด็กคนนั้นหยิบกระจกมาให้กับเขา เ้าตัวจ้อยจึงไม่ลืมที่จะหยิบไฟฉายติดมือมาให้เขาด้วย
‘ไม่มีไฟฟ้าใช้หรือไงวะ?’
ชายหนุ่มคิดในใจแต่ก็รับมาทั้งกระจกและไฟฉายโดยไม่พูดไม่จา
มันเป็กระจกแบบแขวนผนังที่ราคาถูกมากดูกระจอกแบบไม่น่าจะราคาเกิน 25-30แต่ก็บานใหญ่พอที่จะส่องเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจนทั้งใบหน้าแม้มันจะมีรอยร้าวอยู่ตามขอบมุมของกระจกก็ตามที
แล้วไตเติ้ลก็กลับยิ่งขมวดคิ้วหนักเข้าเมื่อเห็นใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกบานนั้น
ชายหนุ่ม… ที่แม่งดูไม่หนุ่มเลยสักนิด!
ชายในกระจกคนนั้นมีแววตาขุ่นมัว ผมเผ้าสีดำยาวยุ่งเหยิงพันกัน หนวดเคราสีดำก็รกครึ้มทั่วหน้า ทั้งสีผิว… แม่มว้อย!ดูไม่ออกเลยว่าไอ้นี่มันผิวดำหรือผิวขาว ก็เนื้อตัวดำเขรอะอย่างกับไปตกขี้โคลนมาแถมเขายังได้กลิ่นเหม็นเน่าตุ ๆ ลอยออกมาด้วยไอ้คนนี้มันต้องไม่ได้อาบน้ำมาสักห้าหกปีแน่ ๆ เป็อย่างน้อย
ไอ้คนนี้… เดี๋ยวนะ!?
ไอ้คนนี้ที่ว่านี่มันดูเหมือนว่าจะเป็ตัวเขานี่หว่า
ตัวเขา ที่เท่ากับ ไตเติ้ล
แต่ว่าหน้าตาของไตเติ้ลมันไม่ใช่แบบนี้นะ!แล้วทำไมไอ้คนไม่อาบน้ำที่สภาพร่างซกมกเป็คนจรจัดนี่ถึงกลายเป็ร่างของเติ้ลไปได้ล่ะนี่!?
หรือว่า…!?
นี่จะคือการเกิดใหม่ในนิยายเปลี่ยนไส้ในที่ร่ำลือกัน!?
พอคิดได้อย่างนั้นพลันก็มีความทรงจำของคนอีกคนหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของไตเติ้ลชัดเจนเป็ฉากๆ
….…
……….
มันคือความทรงจำของไอ้คนที่ไม่ยอมอาบน้ำคนนี้ั้แ่เด็กจนกระทั่งโตจนกระทั่ง… ตาย
ร่าง ๆ นี้มีชื่อว่าเดชา เป็พ่อของเ้าลูกพลับหรือก็คือไอ้เด็กขาดสารอาหารที่ยังคงส่งเสียงซิก ๆ สะอึกสะอื้นอยู่ข้าง ๆ เขาคนนี้
เดชาเป็คนที่โตมาในครอบครัวอันมีฐานะไม่สู้ดีนักเข้าเรียนในระบบได้ถึงชั้นมัธยมต้นก็ดันไปทำผู้หญิงท้องจนต้องออกจากโรงเรียนทั้งเดชาและผู้หญิงคนนั้น
พ่อแม่ของฝ่ายหญิงเห็นว่าเดชาเป็เด็กเกเร เหลวไหลแม้จะทำลูกสาวตัวเองท้องแต่ก็ไม่ยอมให้ลูกมาอยู่กินกับไอ้เลวนี่เด็ดขาดเดชาจึงถูกจับแยกจากผู้หญิงนับแต่นั้นเป็ต้นมาและไม่รู้ข่าวคราวของเธออีก
ฝ่ายครอบครัวเดชาด้วยความที่ฐานะยากจนอยู่แล้วเป็ทุนเดิมพอลูกชายเหลวไหลไม่ยอมเรียนก็ไม่คิดที่จะเปลืองเงินส่งเสีย ปล่อยตามบุญตามกรรมไล่ไปทำงานหาเงินเอาตัวรอดด้วยวุฒิการศึกษาที่ยังไม่จบชั้นมัธยมต้นดี
เดชาทำงานแบบจับจดไปเรื่อยเป็ลูกมือคนข้างบ้านยกของ ขนของ ล้างจานชามในร้านอาหารบ้างแต่ทำที่ไหนก็อยู่ได้ไม่นานเพราะนิสัยเกียจคร้าน รักสบายจึงต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อย
พ่อแม่ที่อดสังเวชลูกชายไม่ได้บางทีก็ให้เงินใช้บ้างไปตามอัตภาพจนภายหลังพ่อแม่แก่เฒ่าและตายลง เดชาก็ได้เงินค่าฌาปนกิจมาจำนวนหนึ่งให้เอาไปใช้จ่ายนั่งกินเหล้าตามซุ้มยาดองได้อยู่่หนึ่ง
ใน่นั้นเองที่เดชาได้เจอกับแอนสาวสวยสายเมาที่มานั่งเป็เพื่อนกินเหล้ากันทุกวันแอนไม่ได้มีฐานะต่างไปจากเดชาเท่าไรนัก พ่อและแม่ต่างก็ตายไปแล้วเช่นกันทั้งสองคบหากันฉันเพื่อนที่พากันเมามาย พอเงินขาดมือก็ไปเก็บของเก่าขาย เก็บขยะขายได้เงินมาก็เอาไปลงกับเหล้า คบหากันไปอย่างเมา ๆแบบนี้วันหนึ่งก็กลายมาเป็ผัวเมียอยู่กินด้วยกันเฉยเลย
เพราะต่างไม่มีพ่อมีแม่ทั้งคู่ชาวบ้านรอบด้านจึงไม่มีใครสนใจ เห็นแค่ว่าเป็คู่ผัวตัวเมียที่เอาแต่กินเหล้าวิวาทสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไปวัน ๆ จึงไม่มีใครอยากจะข้องเกี่ยวด้วยนักดังนั้นแล้วจนถึงตอนที่แอนตั้งท้องเื่นี้เพื่อนบ้านก็แทบจะไม่มีใครรู้เื่เลย
ตอนที่แอนรู้ตัวว่าท้องก็ได้หยุดดื่มเหล้าอย่างเด็ดขาดครอบครัวของเธอไม่พร้อมที่จะมีลูกแต่เมื่อตั้งท้องแล้วในฐานะของว่าที่แม่คนก็ต้องรับผิดชอบลูกของตนให้ดีที่สุด
ผิดกับเดชาที่ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองเป็พ่อคนแล้วแต่ก็กลับไม่ได้สนใจอะไรยังเอาแต่กินเหล้าเมาไปทั่ว จนกระทั่งไปก่อเหตุฆ่าเพื่อนร่วมวงเหล้าตายไปโดยไม่รู้ตัว
ในขณะที่ตนเองเมาเหล้าไม่มีสติ.
[1]Internet Marketing การทำการตลาด ประชาสัมพันธ์แบบออนไลน์ทางอินเตอร์เน็ตทุกรูปแบบ
6K
