บทที่ 13 จุดเริ่มต้นของฝันร้าย
“ข้าอยากให้ศิษย์พี่สี่ไปร่วมการประลองใหญ่ของสำนักด้วยกันในอีกสองปีข้างหน้า”
เฟิ่งชิงหราน แต่เดิม้าให้ทุกคนเข้าร่วม
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่นางได้ศึกษาบันทึกเกี่ยวกับการประลอง นางได้ทราบว่าการประลองจัดขึ้นทุกสิบปี และผู้เข้าประลองต้องมีอายุไม่เกินสองร้อยปี
ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ในบันทึกการประลองไม่มีผู้แข็งแกร่งขอบเขตปฐมิญญาเข้าร่วมการประลองแม้แต่คนเดียว ท้ายที่สุดแล้ว ผู้แข็งแกร่งที่สามารถบรรลุขอบเขตปฐมิญญาได้ในอายุสองร้อยปีนั้นหาได้ยากยิ่งบนทวีปนี้
แม้จะมีอยู่บ้าง แต่อัจฉริยะระดับ์เช่นนี้ก็คงไม่ลดตัวมาเข้าร่วมการประลองเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นางได้ตัดสินใจที่จะเก็บศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่เจ็ดไว้เป็อาวุธลับ ก่อนที่ทั้งสองจะบรรลุขอบเขตแปรเทวะ พวกเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงความโดดเด่น
หลังจากครุ่นคิดสักครู่ มู่เชียนเจวี๋ยก็พยักหน้าตกลง แม้ว่าการประลองเช่นนี้จะน่าเบื่อ แต่เนื่องจากศิษย์น้อง้าไป เขาจึงต้องไปเป็สหาย
“ศิษย์น้อง ข้าก็จะไปด้วย” หนิงซือเยว่กล่าวด้วยเสียงใส
“ข้าก็จะไปด้วย!” ไป๋หลี่เหวินเยว่เอ่ยขึ้น ดวงตาคู่งามดั่งจิ้งจอกของเขาเปล่งประกายด้วยความสนใจ คนมากย่อมครึกครื้น
หนิงซือเยว่ดวงตาเป็ประกาย “พวกเราต้องชวนศิษย์พี่สามและศิษย์น้องแปดไปด้วย พวกเขามีความคิดที่จะเข้าร่วมการประลองนานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์ไม่ได้กล่าวถึงเื่นี้ ทุกคนจึงไม่ได้บอกว่าจะไป”
“ข้าจะส่งข่าวให้ศิษย์พี่สามและศิษย์น้องแปดทันที ให้พวกเขารีบกลับสำนักโดยเร็ว” หนิงซือเยว่หยิบยันต์ส่งสารออกมา ส่งข้อความไปหาฉินหานเยียนและเหยียนโม่อวี่
หลิ่วชางหลานเห็นทุกคนมีท่าทางกระตือรือร้น ก็ตั้งใจจะเอ่ยปากบอกว่าจะเข้าร่วมด้วย ทว่าเฟิ่งชิงหร่านดูเหมือนจะรับรู้ถึงความตั้งใจของเขา จึงรีบอธิบายก่อน “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่เจ็ด ผู้ที่อยู่ในขอบเขตปฐมิญญาไม่สามารถเข้าร่วมการประลองครั้งนี้ได้ แต่ข้าได้คิดแผนไว้ให้พวกท่านแล้ว”
“แคว้นเมฆาครามจะคัดเลือกผู้แข็งแกร่ง 50 คนที่มีอายุไม่เกิน 500 ปีในอีก 9 ปีข้างหน้า ไปเข้าร่วมการประลองที่จัดขึ้นบนทวีปจิ่วโจว นั่นต่างหากคือเป้าหมายของพวกท่านทั้งสอง”
นอกจากโม่จิงหงแล้ว คนอื่น ๆ ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ
หลิ่วชางหลานกล่าวว่า “ทวีปจิ่วโจวยังมีการประลองเช่นนี้ด้วยหรือ เหตุใดพวกข้าถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน”
เฟิ่งชิงหร่านกะพริบตาปริบ ๆ นางรู้สึกว่าตนเองพูดมากไปหน่อย
ทุก ๆ หนึ่งร้อยปี ทวีปจิ่วโจวจะจัดการประลองประลองิญญานักรบครั้งใหญ่ขึ้น โดยจะคัดเลือกผู้แข็งแกร่งห้าสิบอันดับแรกจากการประลอง ส่งไปฝึกฝนในแดนลับที่สูงส่งกว่า
ทว่าความลับนี้ มีเพียงบุคคลสำคัญของสำนักใหญ่ทั้งแปดและตระกูลลึกลับทั้งแปดเท่านั้นที่ล่วงรู้ ท้ายที่สุดแล้ว โอกาสดีเช่นนี้ พวกเขา้ามอบให้แก่ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น แน่นอนว่ายิ่งมีคนรู้น้อยเท่าใดก็ยิ่งดี
“สิ่งที่ศิษย์น้องกล่าวถึงน่าจะเป็การประลองิญญานักรบที่เคยกล่าวถึงในตำราโบราณ ตามตำนานกล่าวว่า ศิษย์ทุกคนที่กลับมาจากการประลองิญญานักรบ จะสามารถบรรลุถึงขอบเขตแปรเทวะได้” โม่จิงหงอธิบาย
“ตำราโบราณเล่มนั้นหรือ? มันบันทึกเื่ราวน่าสนใจไว้มากมาย ข้าก็อยากจะ... เฮ้อ...” ไป๋หลี่เหวินเยว่ยังกล่าวไม่ทันจบ ก็ถูกมู่เชียนเจวี๋ยใช้พัดตีเบา ๆ
มู่เชียนเจวี๋ยกล่าวอย่างหยอกล้อว่า “เ้าสนใจเื่มากมายเหลือเกิน สู้ไปฝึกควบคุมสัตว์อสูรจะดีกว่า”
ทุกคนต่างรู้กาลเทศะดี จึงไม่ถามอะไรอีก
เฟิ่งชิงหรานทอดสายตาขอบคุณไปยังโม่จิงหง โชคดีที่ศิษย์พี่เจ็ดช่วยกลบเกลื่อนให้ มิเช่นนั้นหากพวกเขาถามต่อ นางก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
“เมื่อมีเป้าหมายแล้ว พวกเราก็มาฝึกฝนกันอย่างจริงจังกันเถอะ” เฟิ่งชิงหรานกล่าวพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ตู๋กูเจี้ยนอีและคนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย โดยไม่รู้เลยว่านับจากวันนี้ ฝันร้ายของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ณ ที่แห่งหนึ่ง มีภูตน้อยที่กำลังขุดดินอย่างบ้าคลั่งในพื้นที่ว่างเปล่า รู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลัง ปีกหยุดกระพือ
‘นายหญิงไม่ได้คิดจะถอนสมุนไพริญญาที่ข้าปลูกไว้อย่างยากลำบากอีกใช่หรือไม่? จะใช้มันจดบันทึกอีกแล้วหรือ?’
เฟิ่งชิงหร่านไม่สามารถรับรู้ถึงความขุ่นเคืองของภูตน้อยได้ นางโบกมือแล้วตำรากองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
เฟิ่งชิงหร่านยิ้มอย่างไร้พิษภัย กล่าวกับหลิ่วชางหลานว่า “ศิษย์พี่ใหญ่มีรากฐานอัสนี อยู่ขอบเขตปฐมิญญาขั้นกลาง ติดอยู่ในขอบเขตนี้มายี่สิบปีแล้ว นี่คือวิชาทั้งหมดเกี่ยวกับรากฐานอัสนีที่ข้าหามาให้ท่าน มีบันทึกย่อกำกับไว้ด้วย ข้าให้เวลาศิษย์พี่ใหญ่ครึ่งปีในการท่องจำ ข้าจะสุ่มตรวจ”
หลิ่วชางหลานมุนปากกระตุก มองดูกองตำราที่สูงครึ่งตัวคน
‘สิ่งนี้... ครึ่งปียังไม่แน่ว่าจะอ่านจบ แล้วจะท่องจำหมดได้อย่างไร?’
แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเฟิ่งชิงหร่าน หลิ่วชางหลานก็พยักหน้ารับปาก
หลิ่วชางหลานไม่รู้ว่าการพยักหน้าครั้งนี้ของเขา จะทำให้สายลมแห่งการประลองพัดกระหน่ำในสำนักหลิงอวิ๋น
เฟิ่งชิงหร่านพึงพอใจ หมุนตัวเดินไปหาตู๋กูเจี้ยนอี “ศิษย์พี่รอง ข้าไม่ยุ่งเื่การฝึกฝนของท่าน แต่ตำรากองนี้ ข้าให้เวลาท่านสามเดือน ต้องอ่านให้จบทั้งหมด เมื่อถึงเวลาข้าจะสุ่มถาม” นางจำเป็ต้องฝึกฝนให้ศิษย์พี่รองรู้จักของมีค่า มิอาจปล่อยให้ศิษย์พี่รองยากจนไปตลอดชีวิตได้อีกเด็ดขาด มิเช่นนั้นชีวิตของพี่สะใภ้รองของนางในภายหน้าคงไม่สุขสบายแน่!
“ศิษย์น้องหญิง วางใจได้” ตู๋กูเจี้ยนอีรีบเปิดตำราเล่มหนึ่งอย่างใจร้อน แต่แล้วก็ชะงักค้างทันที
‘ตำราพวกนี้ไม่ใช่ตำรากระบี่รอกหรือ?’
อย่างไรก็ตาม เฟิ่งชิงหร่านได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามู่เชียนเจวี๋ย แล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่สี่ ที่นี่มีวิธีการฝึกฝนทั้งหมดเกี่ยวกับรากอัคคีและรากทองคำ รวมถึงเคล็ดการควบคุมเปลวเพลิงพิเศษ และการออกแบบอาวุธลับ ของท่านยากกว่าพวกเขาทั้งหมด ข้าจะให้เวลาท่านหนึ่งปี จงท่องจำให้หมดเถิด”
“ศิษย์น้องเล็ก เราสามารถเจรจากันได้หรือไม่” มู่เชียนเจวี๋ยไม่ชอบอ่านตำรามากที่สุด วิชาของเขาล้วนได้มาจากการฝึกฝนในสนามจริง
การให้เขานั่งอ่านตำรา ช่างเป็เื่ที่ทรมานยิ่งกว่าการสังหารเขาเสียอีก
เฟิ่งชิงหร่านมิได้ตอบคำถามของเขาตรง ๆ “ข้าจำได้ว่าปรมาจารย์เชียนจีน่าจะอยู่แคว้นิญญาอัคคีกระมัง การประลองิญญานักรบในอีกเก้าปีข้างหน้าก็จะจัดขึ้นที่แคว้นิญญาอัคคี หากศิษย์พี่สี่้าไปพบปรมาจารย์เชียนจี ท่านจำเป็ต้องเป็หนึ่งในห้าสิบผู้แข็งแกร่งของแคว้นเมฆาคราม”
วาทะของเฟิ่งชิงหร่านไม่ได้เป็เท็จแม้แต่น้อย ระหว่างแคว้นต่าง ๆ บนทวีปจิ่วโจวนั้นมีกฎระเบียบที่เข้มงวด ไม่อนุญาตให้ข้ามพรมแดนระหว่างแคว้นโดยไร้เหตุ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้คนจากแคว้นระดับต่ำไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่แคว้นระดับสูงโดยพลการ หากถูกจับได้จะถูกปะาชีวิตทันที
แคว้นิญญาอัคคีมีสถานะสูงกว่าแคว้นเมฆาครามสองระดับ หาก้าไปแคว้นิญญาอัคคี มีสองวิธี หนึ่งคือบรรลุขอบเขตแสวงหา อีกวิธีหนึ่งคือเข้าร่วมการประลองิญญานักรบ
2K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลกพร้อมมิติส่วนตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705486309_94223727.webp)
