“หนึ่งแสนบาท! คงจะเพียงพอสำหรับค่าตัวของเธอ” เขาพูดพร้อมยื่นมันให้ร่างบางที่หันหลังอย่างทุกข์ใจแสนสาหัสที่ถูกย่ำยีความเป็อิสตรีของเธอจนไม่หลงเหลืออะไรเลย
“เอาเงินของแกคืนไป! ฉันไม่ได้ขายตัว แล้วฉันก็ไม่ใช่โสเภณี แต่แกพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันขอสาปแช่งให้แกไม่มีความสุข ขอให้แกทรมานเหมือนอย่างที่ฉันเป็!” หยาดพิรุณขยำเช็คแล้วหันกลับมาปาใส่หน้าของเขาเต็มๆ ก่อนที่เธอจะดีดตัวลุกขึ้นเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกองอยู่ที่พื้น
สายตาคมกริบมองตามอย่างไม่เข้าใจ ว่าสรุปแล้วผู้หญิงคนนี้เป็อะไรกันแน่ เธอไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการจริงๆ งั้นหรือ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงก่อนจะเดินตามเธอไปที่หน้าห้องน้ำ ร่างบางชะงักงันเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอปาดน้ำตาแล้วถอยห่างออกมาจากเขา
“โอเค เดี๋ยวฉันจะเซ็นเช็คให้ใหม่” เควิ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม เธอปรายหางตามองเขาอย่างนึกรังเกียจต่อสิ่งที่เขากระทำ
“เก็บมันไว้เป็ค่าทำศพของแกเถอะ เพราะคนเลวๆ แบบนี้ มันคงไม่ตายดีแน่!” พูดจบก็ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วผลักเข้าที่แผงอกของเขาอย่างสุดแรง ก่อนจะรีบผลักประตูออกไปจากห้อง เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังบางของเธอไปอย่างงุนงงและสับสนกลับท่าทีของเธอ แทนที่จะมีความสุข เขากลับรู้สึกทุกข์ใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงลงเอยแบบนี้ได้
หลายวันต่อมา เควิ่นมาดื่มที่ผับของมิกกี้ ตามคำชวนของคริสและเลโอ
“ผู้หญิงคนนั้นเป็ยังไงบ้าง เด็ดหรือเปล่าวะ!” คริสพูดทันทีเมื่อเห็นหน้าเ้าหนี้เงินพนันสี่ล้านห้าแสนบาท ที่เขาพึ่งจะจ่ายไปด้วยเรือนร่างของผู้หญิงดวงซวยคนหนึ่งเท่านั้น
“เฉยๆ ว่ะ ว่าแต่พวกมึงไปหามาจากไหนวะ สะดีดสะดิ้งเป็บ้า โคตรน่ารำคาญเลย” เควิ่นพูดในสิ่งที่ตรงกันข้าม เพราะไม่มีทางยอมรับกับเพื่อนพวกนี้แน่ ว่าเขาพอใจในตัวโสเภณีอย่างหล่อนมากน้อยแค่ไหน
“เอ้า! กูก็ไปหามาจาก” คริสยังพูดไม่จบมิกกี้ก็แย่งพูดขึ้นมาก่อน
“ไอ้คริสมันไปฉุดมาจากป้ายรถเมล์ให้มึงเลยไอ้เค สรุปว่าซิงหรือเปล่าวะ” คำพูดของมิกกี้ทำเควิ่นอึ้งไปชั่วขณะ
“เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ พวกมึงฉุดใคร!” เควิ่นถามเสียงเข้ม มิกกี้หน้าถอดสีหลังจากที่เห็นสีหน้าดุดันของเขา
“ก็ผู้หญิงที่ไปนอนกับมึงไง พวกกูอุตส่าห์ไปดักฉุดมาจากป้ายรถเมล์ตามที่มึง้าเลยนะเว้ย” ไม่ทันขาดคำ ร่างสูงก็ซัดโครมเข้าที่หน้าของคริส มิกกี้ และเลโอที่นั่งอยู่ด้วยกันจนเืกบปาก
ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ!!!
“มึงทำเหี้ยไรกัน รู้ตัวหรือเปล่าวะ!” เควิ่นตะบันหมัดใส่แบบไม่ยั้งมือ ก่อนฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเพราะปากพล่อยๆ ของตัวเองแท้ๆ ที่เป็เหตุให้เพื่อนพวกนี้ทำเื่บ้าๆ นี้ขึ้นมา
“มึงต่อยพวกกูแบบนี้ไม่ถูกนะเว้ยไอ้เค นี่พวกกูก็ทำตามที่มึงบอกแล้ว มาต่อยกูทำเชี่ยไรเนี่ย” เลโอบอกก่อนจะเช็ดคราบเืที่ไหลซิบอยู่บนปากของตัวเอง
“แม่งเอ้ย! กูก็คิดว่าพวกมึงจะหาโสเภณีเด็ดๆ มาให้แต่นี่อะไรวะ มึงไปฉุดใครมา…คิดเหรอว่ากูจะชอบ ถึงว่ายัยนั่นดิ้นสู้กูแทบตาย กูก็คิดว่าแสร้งทำสะดีดสะดิ้ง ที่ไหนได้แม่ง...นี่พวกมึงทำเชี่ยไรไม่ปรึกษากูเลยวะ” ตรงนี้เควิ่นพูดให้เบาที่สุด เพราะกลัวแขกโต๊ะข้างๆ จะได้ยินถึงความเลวทรามของพวกเขา
“ซิงเหรอวะ! สรุปมึงถ่ายคลิปตอนเอากันมาด้วยหรือเปล่า” คริสพูดหน้าตาเฉย โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร
“เชี่ยคริสมึงหุบปากไปเลย กูไม่ถ่าย!” เควิ่นหัวเสียนั่งไม่ติด เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่นอนด้วยนอกจากเขาจะเป็ผู้ชายคนแรกของเธอแล้ว เธอยังไม่ได้เป็ผู้หญิงขายบริการอย่างที่เขาคิดอีกด้วย อยู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาในทันใด
“จะคิดถึงแม่งทำไมวะ ก็แค่ผู้หญิงที่เคยเอาด้วยสองที เงินก็จ่ายไปแล้วเสือกไม่ยอมรับเอง” เควิ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจพรืดใหญ่แล้วดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา เลโอ คริส และมิกกี้มองตามร่างสูงใหญ่ที่มีท่าทีแปลกๆ
“นี่มึงจะไปไหน” เลโอถาม ก่อนจะลุกตาม
“เื่ของกู!” ร่างสูงคว้ากุญแจรถ ก่อนจะพรวดพราดออกไปจากผับ ปล่อยเพื่อนอีกสามคนชะเง้อคอมองตามแผ่นหลังไปแบบงงๆ
“ผมมาหาแม่บ้าน เอ่อ! ผมหมายถึงผู้หญิงหุ่นดีๆ สวยๆ ผิวขาวๆ ผมจะอธิบายยังไงดี เอาเป็ว่าเธอสวยมากอ่ะ เธออยู่ไหม ผมขอพบเธอหน่อย” เควิ่นขับรถตรงดิ่งมาที่หน้าคาน์เตอร์แผนกต้อนรับของโรงแรมระดับห้าดาวซึ่งเป็ที่ทำงานของหญิงสาว ที่เขาทำผิดต่อเธอ เพื่อจะเจรจาขอรับผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
“เอ่อ…คุณหมายถึงใครเหรอคะ” พนักงานสาวของแผนกต้อนรับทำหน้างงๆ
“ก็แม่บ้านของที่นี่ไง จะมีซักกี่คนที่พูดถึงเนี่ย” เควิ่นร้อนรนเริ่มแสดงอาการหงุดหงิด ก่อนที่พนักงานสาวอีกคนที่ไปตามหัวหน้าแม่บ้านจะเดินกลับมา
“นี่เป็หัวหน้าแม่บ้านค่ะ คุณสอบถามเธอได้เลย” พนักงานคนดังกล่าวบอกกับเขา
“ผมอยากพบแม่บ้านที่อายุ เอ่อ…น่าจะไม่มากเท่าไหร่ ผมยาวๆ ผิวขาวๆ ที่สวยๆ เออนั่นแหละ เธอสวยมาก!” เควิ่นพยายามจะอธิบายเพิ่มเติม ก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านจะพูดสวนออกไป
“อ๋อ! หยาดพิรุณหรือเปล่าคะ” หัวหน้าแม่บ้านบอกออกไป
“ชื่อหยาดพิรุณเหรอ! แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน”
“ถ้าเป็หยาดพิรุณ เธอลาออกไปแล้วล่ะค่ะ”
“ว่าไงนะ! วันก่อนผมยังเจอเธออยู่เลย” เควิ่นขมวดคิ้วพลางชักสีหน้า
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรกับเธอ” แม่บ้านถามกลับอย่างสุภาพ
“เอ่อคือ! (อ้ำอึ้ง!) พอดีวันก่อนผมมาพักที่นี่ รู้สึกว่าเธอจะเก็บนาฬิกาของผมได้ ก็เลยจะมาขอบคุณ...ก็เท่านั้น” เควิ่นพูดสร้างเื่กลบเกลื่อน เพื่อให้ไม่เป็ที่สงสัย ก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านจะตอบกลับมาว่า
“อ๋อ! ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าหยาดลาออกไปแล้วจริงๆ ค่ะ เธอพึ่งจะยื่นใบลาเมื่อเช้านี้เองค่ะ”
“เมื่อเช้านี้! แล้วรู้หรือเปล่าว่าบ้านเธอ อยู่ที่ไหน!” เควิ่นถามเสียงเครียด เพราะดูเหมือนว่าเขาจะมาช้าเกินไป
“เอ่อ! เื่นี้เราไม่ทราบหรอกค่ะ ถึงรู้เราก็บอกคุณไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวไปทำงานต่อก่อนค่ะ” พูดจบก็เดินกลับเข้าไปทำงาน ก่อนจะลอบมองออกมาอย่างสงสัย ว่าเหตุใดผู้ชายรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ดูมีภูมิฐานดีขนาดนี้ถึงได้มีท่าทีที่ร้อนรน อยากที่จะเจอลูกน้องของเธอนัก แถมหยาดพิรุณก็มาลาออกไปอย่างกระทันหันอีก ทำเธออดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้
ร่างสูงเดินคอตกกลับออกมาจากโรงแรม ด้วยท่าทางที่ห่อเหี่ยว อยู่ๆ ก็รู้สึกใจหายวูบเมื่อได้ยินว่าเธอลาออกไปแล้ว นี่เขาสร้างเื่บ้าๆ นี้ขึ้นมาได้ยังไง ครั้งแรกยังพอคิดได้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิดของตัวเอง
แต่กับคืนนั้น ที่นี่…ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคลั่งไคล้และปรารถนาในของตัวผู้หญิงที่ชื่อหยาดพิรุณได้มากมายขนาดนั้น จนหลงลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปชั่วขณะ นี่เขาทำเื่ที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ขึ้นมาเสียแล้วหรือ ทำยังไงถึงจะตามตัวเธอกลับมาได้ เควิ่นได้แต่ทอดถอนใจ แล้วกลับออกไปอย่างสิ้นหวัง
สี่ปีต่อมา
ณ โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง
“หม่ามี๊!” เด็กชายตัวน้อยหน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง ผิวขาว จมูกโด่ง คิ้วหนาคมเข้ม ใบหน้าฉายแววหล่อใสไร้เดียงสาในวัยสามขวบเศษ เอ่ยปากพร้อมกับโผลเข้ากอดเรือนร่างระหงของคุณแม่วัยสาว ทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน
“ว่าไงสุดหล่อ วันนี้เป็เด็กดีหรือเปล่าครับ” หยาดพิรุณเอ่ยถามไอคิโด้ พร้อมกับย่อตัวลงแล้วกระชับอ้อมแขนอันอบอุ่นเข้าหาลูกชายตัวน้อยของเธออย่างแแ่
“เป็ฮะ! วันนี้ผมช่วยคุณครูเก็บขยะแล้วก็ช่วยเพื่อนๆ ยกของด้วยนะฮะ” เ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“เก่งมากครับคิโด้ ไหนมาให้หม่ามี๊หอมให้ชื่นใจหน่อยซิ” หยาดพิรุณจรดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มสีแดงสดฟอดโตๆ ทั้งสองข้าง ของเ้าตัวน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพูดกับคุณครูหนุ่มที่ยืนรอส่งอยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน
“ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลให้ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่มารับแกช้ากว่าผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ” หยาดพิรุณในวัยยี่สิบสองปี กับลูกชายวัยสามขวบย่างเข้าสี่ขวบเงยหน้าสบตากับคุณครูหนุ่มรูปหล่อ
“เป็หน้าที่ของคุณครูอยู่แล้วครับ” ครูหนุ่ม หันมาแล้วยิ้มให้พร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อพูดกับไอคิโด้ลูกชายของเธอ
“กลับบ้านดีๆ นะครับสุดหล่อ” คิโด้เงยหน้ามองคุณครูหนุ่มอย่างรู้ทัน ก่อนจะตอบกลับไป
“แน่นอนอยู่แล้วฮะ ไปกันเถอะฮะหม่ามี๊!” คิโด้ ฉุดเรียวแขนเล็กของผู้เป็แม่อย่างเร็วพลัน เพื่อให้ไปยังรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ เพราะไม่อยากให้เธอพูดคุยกับคุณครูหนุ่มต่อนานเกินไปกว่านี้ สายตาดุมองลูกชายอย่างรู้เจตนา เพราะเ้าตัวน้อยรีบหลุบตาลงต่ำแต่ก็ไม่วายดึงแขนคนเป็แม่ให้เดินไปที่รถ
“ไปเถอะฮะ! นะฮะๆ” เด็กน้อยพยายามเร่งเร้า
“ขอตัวก่อนนะคะคุณครู” เธอยิ้มให้อย่างเป็มิตร ก่อนเ้าลูกชายจอมดื้อ จะฉุดแขนของเธอให้ไปที่รถ
“คิโด้! เมื่อกี้ทำตัวไม่น่ารักเลยนะครับ” หยาดพิรุณสบตาลูกชายอย่างดุๆ เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยทำท่าทางไม่เหมาะสมที่ทำเหมือนไม่ชอบใจ ขณะที่คุณครูพูดคุยอยู่กับเธอ
“ผมทำอะไรเหรอฮะ” เด็กน้อยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์มองทอดออกไปยังนอกหน้าต่างของรถที่นั่งอยู่ ซึ่งแล่นด้วยความเร็วพอประมาณ (ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ต่อการกระทำที่สุดแสนจะดื้อรั้นของตัวเอง) โดยไม่ยอมที่จะหันกลับมามองหน้าของเธอ ในขณะที่คนเป็แม่ได้แต่ถอนหายใจบางๆ พลางส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นว่าเป็ความไร้เดียงสาของเ้าตัวน้อย
“วันนี้มีการบ้านไหมครับ” หยาดพิรุณเปลี่ยนเื่คุย ขณะที่รถแล่นมาจนถึงครึ่งทาง
“มีฮะ! แต่ทำเสร็จแล้ว” คิโด้ยอมพูดด้วย แล้วยิ้มออกมาด้วยความน่ารักน่าชัง
“เก่งมากครับ!” เธอกล่าวชื่นชมพลางลูบที่ศีรษะเล็กของเ้าตัวน้อย
“หม่ามี๊ฮะ! เย็นนี้ทำข้าวไข่เจียว กับต้มจืดตำลึงได้มั้ยฮะ” คิโด้หันมาสบตากับผู้เป็แม่ สายตาอ้อนวอน พลางกระพริบตาปริบๆ แววตาดุแปรเปลี่ยนเป็สายตาอบอุ่นแล้วตอบกลับลูกชายจอมดื้อรั้น
“ได้สิครับ แต่ว่าคิโด้ต้องเป็เด็กดี รีบกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ โอเคไหมเอ่ย” พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน โดยใช้จิตวิทยาของคนเป็แม่
“โอเค!” คิโด้ตอบกลับเสียงใส สองมือน้อยๆ พลันยกขึ้นทำท่าตกลง ก่อนจะสวมกอดผู้เป็แม่อีกครั้ง เธอกอดตอบพร้อมก้มลงหอมหน้าผากของลูกชายอย่างเอ็นดู พลางคิดใจในว่า
หากเมื่อสี่ปีที่แล้ว เธอตัดสินใจที่จะไม่อุ้มท้องเด็กคนนี้ เธอคงพลาดและรู้สึกเสียดายไปตลอดชีวิตที่ต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตไป เพราะไอคิโด้เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ แต่เด็กคนนี้ก็ได้คว้าหัวใจของเธอไปหมดทั้งดวงแล้ว
ไอคิโด้น่ารัก ไร้เดียงสา และบอบบางเกินกว่าที่เธอจะทอดทิ้งเขาไปจากอ้อมอกได้ แม้ว่าทุกครั้งที่เธอจ้องมองและสบสายตาของเขา จะเห็นแววตาที่ร้ายกาจที่ตามหลอกหลอน และ ตอกย้ำฝันร้ายที่ตามติดเธออยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตลอดสี่ปี แต่เธอก็ยังรักเขามากที่สุด และจะไม่มีวันทอดทิ้งเด็กคนนี้เป็เด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
เช้าวันต่อมา
สองแม่ลูกวิ่งวนอยู่ภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านไม้เก่าๆ หลังหนึ่งที่ดูสงบร่มรื่น ตั้งอยู่ท้ายซอยที่ค่อนข้างจะลึกอยู่พอสมควร ด้วยค่าเช่าที่แสนจะถูกด้วยราคาเดือนละไม่กี่พันบาท ทำให้เธอเลือกพักอาศัยอยู่ที่นี่มาเป็ระยะเวลาหนึ่งปีแล้ว
“สายแล้วๆ” ร่างบางวิ่งวุ่นไปมาเพื่อเตรียมสัมภาระหลังจากจัดเตรียมมื้ออาหารให้กับลูกชาย และมื้อกลางวันของตัวเอง
“ถุงเท้า รองเท้า! กระเป๋า ปิ่นโต!”
“อยู่นี่ฮะๆ”
“ดื่มนมหรือยังครับคิโด้”
“เรียบร้อยแล้วฮะ”
“ใส่รองเท้าหรือยังครับ”
“เรียบร้อยแล้วฮะ” เด็กน้อยในชุดนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลก็วิ่งวุ่นไม่ต่างจากผู้เป็แม่
“งั้นไปเร็วเข้า! รถแท็กซี่ขับมารอแล้ว” มือบางคว้าที่ข้อมือน้อย ๆ ของลูกชาย ก่อนเ้าตัวน้อยจะรั้งเรียวแขนของเธอเอาไว้
“หม่ามี๊! ลืมปิ่นโตไปทำงานด้วยหรือเปล่าฮะ”
“จริงด้วย! ขอบใจมากจ้ะ สุดหล่อของหม่ามี๊” ใบหน้าเนียนโน้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายตัวเล็กน่ารักของเธอ ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าปิ่นโตสำหรับมื้อกลางวัน แล้วกลับมาจูงแขนคิโด้ไปที่หน้าประตูรั้ว ก่อนจะกวาดสายตาดูความเรียบร้อยรอบๆ บริเวณบ้านอีกครั้งก่อนออกจากบ้าน แล้วตรงดิ่งไปยังโรงเรียน ก่อนจะเลยไปที่ทำงานของตัวเอง
“เดี๋ยวเย็นนี้ หม่ามี๊มารับนะครับ”
“รักหม่ามี๊นะฮะ” เด็กน้อยพูดเสียงใส พลางยิ้มให้กับผู้เป็แม่ เธอยิ้มรับอย่างตื้นตันก่อนจะตอบกลับไปอย่างอิ่มเอมใจ
“รักคิโด้เหมือนกันครับ” หยาดพิรุณสวมกอดเ้าตัวน้อย ก่อนจะโบกมือลา เมื่อส่งเขาถึงมือของครูประจำชั้น ไอคิโด้โบกตอบ แล้วยิ้มให้กับคนเป็แม่ แววตาเป็ประกายของเธอดูเศร้าหมองลงเรื่อยๆ เมื่อต้องมองดูรถที่ค่อยๆ เคลื่อนออกห่างจากหน้าประตูรั้วของโรงเรียน ทำเธอใจหายวูบทุกครั้งเมื่อมองหน้าลูกชายที่ค่อยๆ ไกลห่างจนลับตาไป แม้จะเป็แบบนี้มาเกือบจะหนึ่งปีแล้ว แต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินเสียที เมื่อต้องห่างจากลูกชายตัวน้อยเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ร่างระหงวิ่งลงจากรถแท็กซี่ เพื่อต่อรถไฟฟ้าเข้าไปทำงานในตัวเมือง แน่นอนว่านี่เป็วันแรกของการเริ่มต้นทำงานใหม่ ซึ่งเธอจะสายไม่ได้ หยาดพิรุณวิ่งลงจากสกายวอล์ค (Sky Walk) ซึ่งเป็จุดเชื่อมต่อของบีทีเอส เพื่อตรงไปยังเรือนไทยหรูหราหลังใหญ่ที่มีบริการฟิตเนสและสปาซึ่งเป็สถานที่ทำงานแห่งใหม่ของเธอ
“สวัสดีค่ะ คือฉันมาเริ่มงานวันแรกค่ะ” หยาดพิรุณเอ่ยทักทาย เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่เป็คนรับเธอเข้าทำงาน พร้อมกับเหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วยิ้มออกมาบางๆ เพราะเธอทำเวลาได้ฉิวเฉียดจริงๆ
“สวัสดีค่ะคุณหยาด มาตรงเวลาดีนะคะ เดี๋ยวแนะนำตัวอีกครั้งแล้วกัน พี่ชื่ออุษา เรียกพี่อุเฉยๆ ก็ได้ มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้ตลอดเลยนะคะ ไปค่ะ...เดี๋ยวจะพาไปดูสถานที่ทำงานใหม่” อุษาทักทายและแนะนำตัวอย่างเป็มิตรผิดกับพนักงานคนอื่นๆ ที่มองเธออย่างไม่ค่อยจะเป็มิตรเท่าไหร่ แต่หยาดพิรุณก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเธอพึ่งจะมาเริ่มงานวันแรก พนักงานของที่นี่อาจจะยังไม่คุ้นเคยกับเธอเท่าไหร่ เลยทำให้มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น อยู่นานไปเธออาจจะได้รับรอยยิ้มต้อนรับที่ดีจากเพื่อนร่วมงานของที่นี่ก็เป็ได้
อุษาพาเธอไปยังห้องทำงานในฝ่ายประชาสัมพันธ์และการตลาด ซึ่งถูกจัดเป็โซนตามตำแหน่งและหน้าที่ โดยเธอจะนั่งอยู่กับเ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของแผนกฟิตเนส โดยที่เธอทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ให้กับแผนกสปา
หลังจากนั้นอุษาก็ให้คนมาตามเธอไปที่ห้องทำงานของวีรนุชซึ่งเป็กรรมการบริหารและผู้จัดการฝ่ายสปาของที่นี่ ซึ่งตามตำแหน่งและหน้าที่แล้ววีรนุชคือเ้านายของเธอโดยตรง ถึงแม้จะยังอ่อนด้อยจากประสบการณ์แต่หยาดพิรุณก็จะตั้งใจอย่างเต็มที่เพื่อให้สมกับวุฒิการศึกษาที่เธอพึ่งจะได้รับไปหมาดๆ
หยาดพิรุณยิ้มปลื้มปริ่ม เพราะในที่สุดเธอก็จะได้ใช้วิชาความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมาหารายได้ เพื่อเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อย ๆ ของเธอได้อย่างเต็มที่เสียที หลังจากที่ต้องรบกวนคุณตาและคุณยายของไอคิโด้มาเกือบ ๆ สี่ปีเต็ม
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
มือบางเคาะที่หน้าประตูห้องเพื่อเป็การขออนุญาต ก่อนที่เธอจะผลักเข้าไปด้านใน แต่ในจังหวะนั้นเอง อยู่ๆ ร่างของเธอเหมือนถูกเหวี่ยงไปตามแรงดันของประตูที่ถูกเปิดออก ทำร่างบางเซถลำไปชนเข้าที่แผงอกแกร่งของใครบางคนที่เปิดประตูออกมาพร้อมกับเธอที่ผลักเข้าไป
“โอ๊ะ!” ร่างเล็กถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของใครคนนั้น พร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่โอบรับร่างของเธอไว้เพื่อช่วยไม่ให้ล้มลงไปอยู่ที่พื้น
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ!” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ขณะที่ยังคงโอบกอดร่างของเธอเอาไว้
“มะ ไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” แววตาสวยหวานเหลือบขึ้นไปมองหน้าของผู้เป็เ้าของเสียง ก่อนจะต้องตกตะลึง! เมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้น คือ ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเธอฝันร้ายตลอดสี่ปีที่ผ่านมา
823
