เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        “หลี่ต้าเฉวียน!” ลู่เหว่ยหมินตะโกนเรียก “นายมาช้าเกินไปแล้ว วิ่งเร็วหน่อยสิ!”

        หลี่ต้าเฉวียนเร่งฝีเท้าคว้าหมับเข้าที่ท้ายรถแทรกเตอร์เซียวหยวนหมิงจับมือเขาไว้แล้วดึงขึ้นมาบนรถอย่างออกแรง

        หลี่ต้าเฉวียนหอบหายใจเฮือกใหญ่

        ลู่เหว่ยหมินถามอย่างงุนงง“เมื่อเช้านี้ฉันผ่านหน้าบ้านนายได้ยินแม่นายบอกว่านายออกไปตลาดนัดตั้งแต่เช้าแล้ว ทำไมถึงมาสายป่านนี้เล่า?”

        หลี่ต้าเฉวียนยิ้มเจื่อนๆ“ระหว่างทางมีเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้าไปนิดหน่อยน่ะ”

        ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรนั้นลู่เหว่ยหมินก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ใครบ้างจะไม่มีเรื่องส่วนตัวกันเล่า?

        ยิ่งเซียวหยวนหมิงกับซูเจียวเจียวก็ยิ่งไม่ซักไซ้ตามอำเภอใจ

        ถนนที่ซ่อมแซมแล้วเรียบเสมอกันยิ่งตอนที่ฝนไม่ตกก็ยิ่งขับง่าย ไม่ขรุขระเหมือนเมื่อก่อน

        เซียวหยวนหมิงล้วงขนมลูกอมกระต่ายขาวเม็ดใหญ่สองเม็ดออกมาจากกระเป๋าสะพายหลังค่อยๆ แกะห่ออย่างประณีต แล้วป้อนเข้าปากซูเจียวเจียว

        กลิ่นนมเข้มข้นและความหวานหอมละลายในปากซูเจียวเจียวยิ้มตอบอย่างมีความสุข

        คนอื่นๆมองมาด้วยความอิจฉา

        นั่นขนมลูกอมกระต่ายขาวเชียวนะ!

        เซียวหยวนหมิงยังแกะป้อนให้กินอีกด้วยให้ตายสิ... ไม่คิดเลยว่าเซียวหยวนหมิงที่ตัวสูงใหญ่ขนาดนี้จะเป็นคนละเอียดอ่อนและเอาใจใส่ขนาดนี้

        เซียวหยวนหมิงป้อนอีกเม็ดให้กับเสี่ยวหู่จื่อ

        เสี่ยวหู่จื่อวัยสองขวบกล่าวขอบคุณเซียวหยวนหมิงอย่างมีความสุขเสียงยังพูดไม่ค่อยชัดนัก “ขอบคุณค่ะ น้าหมิง”

        จางเหม่ยจวี๋พูดว่า“เสี่ยวหู่จื่อที่บ้านฉันเอาแต่กินขนมของคุณ ฉันเกรงใจจริงๆ เลยเพราะขนมนี่แพงมาก”

        ซูเจียวเจียวยิ้ม“ก็แค่ขนมเองค่ะ”

        “ไม่ได้หรอกค่ะ ขนมหนึ่งเม็ดสองเม็ดรวมกันแล้วก็หลายเม็ดนะคะ” จางเหม่ยจวี๋กล่าว “เมื่อวานนี้คุณหยวนหมิงก็เอาซาลาเปาและหมั่นโถวขึ้นไปบนเขาแถมยังแบ่งให้เหว่ยหมินกินซาลาเปากับหมั่นโถวคนละลูกอีกด้วย พวกฉันเอาแต่กินของคุณแต่ไม่มีอะไรให้คุณกินตอบแทนเลย”

        “เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะครั้งที่แล้วเหว่ยหมินที่บ้านคุณยังจับปลาตัวหนึ่งมาให้ที่บ้านฉันเลยปลานั่นหนักตั้งสามชั่งเลยนะคะ” ซูเจียวเจียวกล่าว

        สภาพครอบครัวของบ้านลู่ตอนนี้สู้บ้านเธอไม่ได้จริงๆอาหารการกินก็ย่อมเทียบไม่ได้ แต่ป้าลู่กับลู่เหว่ยหมินเป็นคนดีถ้าเธอและอาหมิงมีเรื่องอะไร พวกเขาก็จะช่วยอย่างเต็มใจโดยไม่ต้องเอ่ยปากดังนั้นให้ขนมอาหารไปบ้างก็ไม่เป็นไร

        บางครั้งลู่เหว่ยหมินจับปลาได้หรือจับปลาไหลได้ ก็มักจะเอามาให้บ้าง

        โจวเม่ยที่นั่งอยู่ข้างหน้าเห็นซูเจียวเจียวสนิทสนมกับคนในกองผลิตดีก็อดอิจฉาไม่ได้ จึงเบือนหน้าหนีไป

        รถแทรกเตอร์แล่นสั่นสะเทือนอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงตัวอำเภอ

        เนื่องจากทุกคนจะไปตลาดนัดเมื่อลงจากรถแล้ว ทุกคนก็มุ่งหน้าไปทางเดียวกันแต่หลี่เอ้อร์โก่วกลับพาโจวเม่ยไปยังทิศทางของร้านสหกรณ์

        ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นตอนเช้าแต่ตลาดนัดกลับคึกคักที่สุด มีทั้งคนขายปลา คนขายผัก คนขายไม้กวาดคนขายขนมถังหูลู่ คนขายเต้าหู้ และคนขายตะกร้าไม้ไผ่ที่สานด้วยมือคนขายตะเกียบที่เหลาเอง และคนขายลูกหมู ลูกเจี๊ยบ

        พูดง่ายๆคือมีทุกอย่างให้เลือกสรร ละลานตาไปหมด

        แทบทุกแผงลอยเต็มไปด้วยผู้คน

        แต่ช่วงเวลานี้ไม่มีการขายสินค้าอุตสาหกรรมเพราะไม่ได้รับอนุญาตไม่มีร้านขายเสื้อผ้าเพราะทุกครัวเรือนล้วนขาดแคลนบัตรแลกผ้าจะเอาผ้ามาจากไหนกันเล่า ไม่มีร้านขายขนมปัง ซาลาเปา หมั่นโถว ก็ยิ่งไม่ต้องคิดถึงเพราะธัญพืชถูกควบคุมและปันส่วน ไม่มีร้านขายอาหารทะเลเพราะในท้องถิ่นไม่มีการผลิตไม่เหมือนยุคหลังที่การคมนาคมขนส่งเจริญก้าวหน้า สามารถขนส่งไปทั่วประเทศได้

        ผู้คนที่มาตลาดในเวลานี้ล้วนนำของจากบ้านตัวเองมาขายหรือไม่ก็ขายของให้กับกองผลิต

        เซียวหยวนหมิงกับซูเจียวเจียวเดินเลือกดูตามแผงต่างๆเพื่อดูว่าที่บ้านขาดอะไร ก็จะซื้อติดไม้ติดมือกลับไป

        ซูเจียวเจียวหยุดอยู่ที่แผงขายมะเขือเทศของชายแก่คนหนึ่ง

        รถเข็นของชายแก่เต็มไปด้วยมะเขือเทศมีทั้งสีเขียวและสีแดง แม้ส่วนใหญ่จะยังดูไม่สุกเต็มที่แต่มันคือผลิตผลที่ปลูกเองตามธรรมชาติ ปราศจากสารเคมี

        เซียวหยวนหมิงรู้ว่าซูเจียวเจียวชอบกินมะเขือเทศจึงหยุดถามราคากิโลกรัมละสองเฟิน เซียวหยวนหมิงซื้อไปสิบกิโลกรัมเลย

        มะเขือเทศไม่ว่าจะกินสดๆผัดไข่ หรือทำแกงจืดมะเขือเทศกับไข่ก็อร่อยทั้งนั้น

        จากนั้นทั้งสองคนก็ไปซื้อน้ำมันเกลือ ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชู

        ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าไม้กวาดที่บ้านใช้ไม่ดีแล้วจึงไปซื้อไม้กวาดอันใหม่

        แต่ไม่ว่าจะซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงเดินไปที่ไหนก็มักจะได้รับความสนใจเสมอส่วนใหญ่เป็นเพราะทั้งคู่ยืนอยู่ข้างกันแล้วดูหล่อเหลาสวยงามเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูทันสมัย เป็นที่สะดุดตาอย่างยิ่ง

        “แม่หนูจ๋า อยากได้ไข่ไหม? ไข่ไก่นี่เลี้ยงเองเลยนะ”หญิงชราคนหนึ่งเห็นซูเจียวเจียวเดินผ่านมา ก็รีบตะโกนเรียกทันที

        เห็นแม่หนูคนนี้แต่งตัวดีรู้เลยว่าไม่ขาดเงิน

        “ป้าคะ ไข่ไก่ของป้าขายยังไงคะ?” ซูเจียวเจียวย่อตัวลงนั่งตรงหน้าแผงของเธอตะกร้าของเธอเต็มไปด้วยไข่ไก่หลายสิบฟอง ขนาดคละกันไป มีทั้งเล็กและใหญ่

        “ฟองละหกเฟิน ถ้าซื้อเยอะ ป้าจะลดให้เหลือฟองละห้าเฟิน”

        ซูเจียวเจียวเห็นว่าราคาถูกมากจึงกล่าวว่า “ตกลงค่ะ ขอห้าสิบฟองนะคะ”

        ที่บ้านมีคนเยอะทุกวันต้องต้มไข่หลายฟอง หากขี้เหนียวซื้อไปน้อยเกินไปก็คงไม่พอกิน

        ไก่เล็กสองตัวที่เลี้ยงไว้ที่บ้านยังไม่ออกไข่เลย

        “แม่หนูไม่ต้องห่วงนะ ป้ารับรองเลยว่าไม่โกง ราคาถูกจริงๆ จ้า” หญิงชราเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข รู้เลยว่าแม่หนูคนนี้มีเงินไม่คิดเลยว่าจะซื้อทีเดียวห้าสิบฟอง

        “ป้าคะ ไก่ของป้าเก่งจังเลยนะคะ ออกไข่เยอะขนาดนี้คงจะเก็บรวบรวมไว้เยอะเลยใช่ไหมคะ?” ซูเจียวเจียวชวนอีกฝ่ายคุย

        หญิงชราหยิบถุงมาใส่ไข่ไปพลางพูดกับซูเจียวเจียวไปพลางว่า “ที่บ้านป้ามีคนสิบกว่าคนเลยทุกคนสามารถเลี้ยงไก่ได้สองตัว นี่ไง...ที่บ้านป้าก็เลยเลี้ยงไก่แม่ไก่ไว้ตั้งยี่สิบตัวในเล้าหลังบ้าน หลานๆของป้าก็คอยขุดหนอนมาให้มันกินทุกวัน ไก่พวกนี้ก็เลยออกไข่เก่ง”

        ไม่นานหญิงชราก็นับไข่ครบห้าสิบฟอง ใส่ถุงแล้วยื่นให้ซูเจียวเจียว

        ซูเจียวเจียวเห็นว่าในตะกร้าเหลืออีกหกฟองจึงกล่าวว่า “เหลืออีกหกฟอง งั้นเอาทั้งหมดเลยค่ะ”

        “แม่หนูใจดีจริงๆ เลยนะ” หญิงชรายิ้มกว้างรีบใส่ไข่ที่เหลืออีกหกฟองลงไปในถุง

        ไข่ไก่ห้าสิบหกฟองรวมเป็นเงินสองหยวนแปดเหมา

        หลังจากจ่ายเงินแล้วเซียวหยวนหมิงก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ รับถุงไข่ไปถือไม่ต้องให้ซูเจียวเจียวออกแรงเลยแม้แต่น้อย

        ซูเจียวเจียวสังเกตเห็นแผงขายหมูอยู่ข้างหน้าผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัดแม้แต่ลู่เหว่ยหมินกับหลี่ต้าเฉวียนก็ยังเบียดเข้าไปแย่งซื้อหมูด้วย

        ซูเจียวเจียวกับเซียวหยวนหมิงไม่ได้เข้าไปนั่นเป็นแค่ตลาดนัดเล็กๆ ไม่ใช่เทศกาลประจำปี จะมีหมูขายมาจากไหนกันเล่ายิ่งไปกว่านั้น ถ้าจะขายหมู ก็ต้องให้ความสำคัญกับกองผลิตหรือสถานีรับซื้อก่อน

        สองแห่งนี้ยังไม่ทันได้ขายกลับนำมาขายที่ตลาดนัด หมูตัวนี้ส่วนใหญ่เป็นหมูป่วย ใกล้จะตายแล้วชาวนาจึงฆ่ามันแล้วนำมาขายที่ตลาด เพื่อกอบกู้ความเสียหายได้บ้าง