ณ ยอดเขาสูงเสียดฟ้า มีบ้านชั้นเดียวที่สร้างจากทองคำทั้งหลัง ภายในบ้านหลังนั้นมีชายแก่ผิวขาวเนื้อหนังหุ้มกระดูกผมขาวโพลน ดวงตาขุ่นมัว มีปานรูปหยดน้ำสีน้ำเงินขนาดเท่าเม็ดถั่วอยู่กลางหน้าผาก ใส่ชุดยาวสีขาวสองชั้น นอนอยู่บนเตียงด้วยความชรา ข้างกายมีปราณสีขาวรูปร่างดาบสว่างไสว เขาคือ เทียนจิน ปรมาจารย์ดาบ ผู้บรรลุขั้นเซียน มีวรยุทธเลื่องชื่อมากมาย โดยเฉพาะวิชาดาบเทวะ ที่ไม่มีผู้ใดสามารถต่อกรได้ เขาใช้ชีวิตมากว่า 300 ปี เขาสังหารจอมมารถึง 2 ตน บัดนี้ร่างกายของเขาก็ได้แตกสลายจิติญญาร่างสีขาวโปร่งใสส่องสว่างได้ล่องลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่แล้วแตกสลายหายไป
เมื่อลอยไปได้สักพักจิติญญาของเขาก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น เขารู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูกราวกับไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เมื่อมองดูร่างกายจนเห็นพื้นสีขาวบริสุทธิ์มันสะท้อนตัวเขาเห็นเป็ร่างกายในวัยหนุ่ม ซึ่งมีใบหน้าเกลี้ยงเกลาอันหล่อเหลา เขาััใบหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นเบื้องหน้าก็เป็บันไดสีขาวบริสุทธิ์มันทอดยาวขึ้นไปสูงสุดสายตา ซึ่งมันเป็ประตูบานใหญ่สีทองส่องสว่าง เขาไม่รอช้ารีบเดินขึ้นบันไดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
" ในที่สุดข้าก็จะได้เป็เซียนจริงๆกับเขาสักที หึ หึ หึ " เทียนจินคิดในใจพร้อมยิ้มมุมปากด้วยความดีใจ
เมื่อเดินถึงหน้าประตูทองคำซึ่งเป็ประตูสองบานประกบกันแต่ละบานแกะสลักเป็ัตัวใหญ่สวยงาม เทียนจินยืนชื่นชมประตูในความวิจิตรพลางแย้มยิ้ม
" สวยงามเสียจริง หึ หึ หึ นี่ข้าหยุดยิ้มไม่ได้เหรอเนี้ย หึ หึ หึ " เทียนจินคิดในใจขณะยิ้มจนแก้มปริ
ไม่นานประตูก็เปิดออกช้าๆ จนสุดบานประตู ภายในประตูเป็ทุ้งเมฆสีทองกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เทียนจินเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเหยียบเมฆทองคำครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนเดินอยู่บนปุยนุ่น เมื่อเดินเข้าไปได้สักพัก เทียนจินก็สังเกตเห็นแสงที่ส่องสว่างอยู่เบื้องหน้า ไม่นานในแสงนั้นก็ปรากฎ ชายวัยกลางคนใบหน้าอิ่มเอม ใส่ชุดหรูหราสีทองสีขาวและสีแดงตัดกันอย่างสวยงามลวดลายัอันวิจิตร นั่งเป็สง่าอยู่บนบัลลังก์ที่วางมือเป็รูปหัวั ข้างบัลลังก์ทองมีหญิงงามฝั่งละคน ทั้งสองมีใบหน้าที่งดงามผิวพรรณพ่องใสผมตรงยาวสีดำสนิท ใส่ชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยเพชรส่องสว่างไสว
เทียนจินไม่รอช้ารีบคุกเข่ากุมมือเหนือหัวคารวะทันที เพราะผู้ที่อยู่เบื้องหน้านั้นคือ เง็กเซียน มหาราชันเทพเซียนผู้อยู่เหนือเซียนทั้งปวง นี่ไม่ใช้ครั้งแรกที่เทียนจินพบเจอเง็กเซียน ทว่าเง็กเซียนเคยมาเข้าฝันเขาสองครั้ง เพื่อมาบอกให้ตนนั้นปราบจอมมาร 2 ตน และในบัดนี้เทียนจินก็ได้เจอเง็กเซียนอีกครั้ง
" ข้านั้นเฝ้ารอคอยที่จะพบเจอท่านอีกครั้ง ไม่นึกเลยว่าท่านจะมาหาข้าด้วยตัวเองเช่นนี้ข้าดีใจยิ่งนัก " เทียนจินพูดด้วยความปิติยินดี
" เทียนจิน เ้ามีความเพียรอย่างมากครั้งนี้เ้าได้บรรลุเซียนและได้ขึ้นมาบนสรวง์ แห่งนี้แล้ว แต่ทว่า..." เง็กเซียนพูดยังไม่จบ เทียนจินก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย
" แต่ทว่า บนสรวง์นี้มีเซียนมากมายหลายองค์แล้ว และตำแหน่งบน์ก็เต็มหมดแล้ว ข้าจึงไม่อาจรับเ้าเข้ามาเป็เซียนบน์ได้ " เง็กเซียนพูดพร้อมจ้องมองเทียนจินอย่างนิ่งเฉย เทียนจินที่ได้ยินก็มองด้วยควาใและความรู้สึกใจหาย
" ท่านหมายความว่าเช่นไรขอรับ!? " เทียนจินพูดด้วยสีหน้าใ หัวใจสั่นสะท้านอย่างมาก
" ก็หมายความว่าข้าจะให้เ้าไปเกิดใหม่อีกครั้งยังไงล่ะ " เง็กเซียนพูดพร้อมยิ้มบางอย่างอ่อนโยน เทียนจินราวกับแก้วที่แตกละเอียด
" ท่านพูดเช่นนั้นได้เช่นไรขอรับ ข้านั้นใช้ทั้งชีวิตฝึกฝนตนจนกลายเป็เซียนแล้วยังสังหารจอมมารตามคำสั่งท่านถึง 2 ครั้ง ข้าใช้เวลานานกว่า 280 ปี โดยไม่กินเนื้อสัตว์ ไม่ดื่มสุรา ไม่ทำผิดศิล บำเพ็ญเพียรอยู่ตลอดเวลาเพื่อสักวันข้าจะได้เป็เทพเซียนอย่างที่ตั้งปณิธานเอาไว้ แต่ท่านกลับจะให้ข้าไปเกิดใหม่เพื่อเหรอขอรับ แล้วที่ข้าทำไปทั้งหมดมันก็ศูนย์เปล่าสิขอรับ!!! " เทียนจินพูดด้วยหัวใจที่แตกสลาย
" ข้าถึงได้ให้เ้า ไปเกิดใหม่เพื่อใช้ชีวิตที่เ้าไม่ได้ใช้ยังไงล่ะ และข้าจะให้เ้าไปเกิดใหม่ในห่วงมิติที่คลายกับมิติที่เ้าอยู่ เพื่อที่เ้าจะได้ไม่ต้องจดจำเื่ที่เกิดขึ้นนี้ได้อีก " เง็กเซียนพูดพล่างยิ้มมุมปาก
" ท่าน... ท่าน... ท่าน... " เทียนจินได้ยินถึงกับพูดไม่ออกหัวสมองว่างเปล่า เหตุเพราะเง็กเซียนได้ใช้พลังหยุดความคิดของเทียนจินเอาไว้
" เอาล่ะ ได้เวลาที่เ้าจะต้องไปแล้ว เ้าไม่ต้องห่วงข้าจะให้เ้าไปเกิดในที่ดีๆ ข้าหวังว่าเ้าจะให้อภัยข้า " เง็กเซียนพูดจบก็ดีดนิ้วมาทางเทียนจิน และร่างของเทียนจินก็ลอยขึ้นและออกไปจากประตูโดยที่ร่างกายนั้นขยับไม่ได้ ดวงตาของเทียนจินจ้องมองเง็กเซียนก่อนที่จะออกจากประตูทองคำไป เมื่อประตูปิดสนิทเง็กเซียนก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ
" เขาเป็คนดี ข้าไม่น่าทำเช่นนี้กับเขาเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ บน์มีเทพมากมายหลายองค์แล้ว " เง็กเซียนพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ในขณะนั้นใบหน้าของธิดาเทพทั้งสองก็แสดงสีหน้าใขึ้นมาเล็กน้อย
" ท่านมหาเทพเพคะ ท่านไม่ได้ส่งเขาไปเกิดใหม่ แต่ิญญาของเขากำลังจะเข้าไปอยู่ในร่างของคนที่ตายเพคะ หากเป็เช่นนี้เขาจะต้องตายอีกครั้งเป็แน่เพคะ " ธิดาเทพทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงอันไพเราะ เง็กเซียนที่ได้ยินก็หันมองด้วยความใ เพราะแทนที่เทียนจินจะไปเกิดใหม่แต่กลับต้องไปแทนที่ร่างที่พึ่งตายไปไม่นานแล้วร่างนั้นก็มีาแฉกรรจ์ในร่างกาย หากดวงิญญาของเทียนจินไปอยู่ในร่างนั้นแล้วคงมิอาจทนพิษาแไม่ไหวคงตายอีกครั้งเป็แน่
" ไม่จริงนี่ข้าทำอะไรลงไป!! " เง็กเซียนพูดด้วยความใอย่างมาก เพราะเมื่อเง็กเซียนไปส่งดวงิญญาเทียนจินลงไปแล้ว ก็ไม่สามารถดึงเอาดวงิญญากลับขึ้นมาได้อีก เมื่อรู้อย่างนั้นเง็กเซียนจึงหยิบของบางอย่างออกมาจากชายแขนเสื้อ
ซึ่งมันเป็เม็ดถั่วมรกตสองสว่างหนึ่งเม็ดมันคือถั่วเซียนที่มีคุณสมบัติทำให้คนที่กินมันเป็ะ แม้มีาแแต่ก็จะหายไปในทันที สลายพิษ ฟื้นฟูกำลังและลมปราณ เง็กเซียนไม่รอช้าก็ดีดถั่วเซียนผ่านประตู์ไปที่แสงดวงิญญาของเทียนจินที่กำลังพุ่งเข้าไปในมิติหมุนวนสีทองสว่างไสว เมื่อดวงิญญาและถั่วเซียนไปผ่านเข้าประตูมิติไปพร้อมกัน เง็กเซียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
" เฮ้ย~~ ยังดีที่ทันเวลา เอาล่ะเรากลับกันเถอะ จริงสิ โลกในมิตินั้นถูกสร้างตามหลักความเป็จริง แม้จะมีสิ่งที่เหนือธรรมชาติก็มีน้อยมาก เพราะฉนั้นเ้าจงส่งข่าวไปยังเทพผู้ดูแลมิติแห่งนั้นว่าหากมีสิใดที่เหนือความเป็จริงเช่น ตัดหัวแล้วต่อกลับคืนชีวิตมาได้ก็อย่าได้ใ ให้ปล่อยผ่านไปเสีย และหากเกิดสิ่งใดก็ไม่ต้องแจ้งให้ข้ารู้...." เง็กเซียนพูดพร้อมยิ้ม หลังจากที่นึกถึงชีวิตอันแสนสุขของเทียนจินแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ธิดาเทพทั้งสองก็กุมมือโค้งคำนับ
" เพคะ ท่านมหาเทพ..."
จากนั้นร่างของเง็กเซียนจะเปร่งแสงสว่างและหายวับไป...
ณ กลางสนามรบที่มีคนนอนตายทับถมกันหลายพันคน ดวงิญญาของเทียนจินได้พุ่งเข้าไปในร่างของเด็กหนุ่ม วัย 16 ปี ที่ถูกแทงกลางอกและบริเวณลำตัวหลายสิบแผลเืไหลนองเต็มพื้น เมื่อดวงิญญาของเทียนจินเข้ามาในร่าง
อ๊ากกกกกก~~~~
เทียนจินร้องลั่นอย่างทรมานและรู้สึกเจ็บอย่างแสนสาหัสจากาแทั่วทั้งร่างกาย ไม่นานก็มีทหารใส่ชุดเกราะหนังทับชุดยาวสีเขียวเข้มเดินมายืนอยู่ข้างเทียนจินที่ร้องด้วยความทรมานจนเสียงหาย จากนั้นสายตาก็จับจ้องทหารผู้ที่มีใบหน้าเหี้ยมโหดแสยะยิ้มด้วยความสะพรึงกลัวเทียนจินจ้องมองด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ทหารหน้าเหี้ยมผู้นี้จะง้างดาบในมือ ตวัดตัดคอของเทียนจินจนหัวขาดสะบันในดาบเดียวเืพุ่งกระจาย หัวกระเด็นกระดอนออกห่างจากตัว เทียนจินก็ตายลงไปในที่สุด...
368
