“โฮสต์ อย่ามัวนอนหลับได้โปรดตื่นขึ้นมา”
“วันสิ้นโลกกำลังจะเริ่มในอีก10 นาทีแล้วนะ”
“ระบบที่น่ารักและใจดีขอย้ำเตือนโฮสต์ว่ายังไม่ได้ชำระการเชื่อมต่อสัญลักษณ์ร้านค้าออนไลน์100 คะแนน หาก-”
“100 คะแนน! ใจร้าย ทำไมชอบหักคะแนนฉันเรื่อยเลยล่ะ ตอนนี้ฉันมี 200 เท่านั้นเองนะจะขูดรีดกันไปแล้ว”
ฉันตื่นขึ้นมาอย่างมึนงงและเริ่มตาสว่างทันทีเมื่อพูดถึงคะแนน
“...”
“ระบบขอคะแนนตลอดมีวิธีหาคะแนนนอกจากรอทุกวันมั้ย?”
“อ๊ะ เดี๋ยวนะนั่นคือการฆ่าซอมบี้ใช่ไหม?!”
“โฮสต์ฉลาดมากนอกจากการค้าขายแล้ว การฆ่าซอมบี้ก็เป็ธุรกิจที่ได้กำไล(คะแนน)งามเช่นกัน^^”
“เอาล่ะๆจ่ายก็ได้แต่ขอตั้งเงื่อนไขคนเข้าร้านค้าของเราก่อนได้ไหม?”
“โฮสต์พูด”
“เมื่อคนที่เห็นสัญลักษณ์ร้านค้าของเราให้เป็ระบบออฟไลน์ไว้ก่อนเมื่อฆ่าซอมบี้สักห้า... ไม่ๆ แค่หนึ่งก็เก่งแล้ว ถึงจะเปิดร้านค้าออนไลน์ได้และส่งเสียงเตือนว่าเมื่อเปิดระบบทุกครั้งควรอยู่ในสถานที่ปลอดภัยเพื่อตัวคุณเองไม่งั้นจะใจนลืมตีซอมบี้แล้วมาโทษเราล่ะ”
“ระบบสามารถทำได้แต่มันวุ่นวายเปลี้ยงแรงของระบบ...”
“ระบบ เธออยากได้ส่วนแบ่งว่างั้นเถอะ”
“...”
“ได้ๆ ตกลงฉันไม่อยากเพิ่มภาระให้ผู้คนมากนัก ยอมได้คะแนนน้อยลงก็ได้”
“คุณได้เปิดการเชื่อมต่อสัญลักษณ์ร้านค้าออนไลน์โดยหัก100 คะแนน”
“ระบบขอให้โฮสต์พัฒนาระบบร้านค้าออนไลน์อย่างต่อเนื่องและขยายขอบเขตไปทั่วโลก”
“โถ่ ระบบตั้งความหวังสูงเกินไปแล้วฉันยังหาวิธีดีๆ ไม่เจอเลย”
“ติง”
“วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้นแล้วขอให้โฮสต์โชคดีมีชัย”
ทันทีที่ระบบประกาศเสียงกรีดร้องและเสียงคำรามดังก้องไปทั่วทุกมุมเมืองฉันได้แต่วิ่งแอบไปที่บ้านหลังหนึ่งด้วยความใจนลืมตัวเองเป็เพียงตุ๊กตาหมีน้อย
เมื่อตั้งสติได้ก็แอบดูข้างถนนแล้วหน้าซีดกลับลำเข้าหน้าต่างบ้านทันที
“โอ้ยฉากนองเืทนดูไม่ได้จริง ระบบช่วยเซ็นเซอร์ภาพนองเืสยองขวัญได้ไหม?มันเกินทนรับไหวจริงๆ”
“เนื่องจากระบบเห็นใจโฮสต์จะช่วยปิดกั้นภาพตามคำขออย่างฟรีๆ”
“ระบบ...ให้ฟรีช่างเป็พระคุณล้นเหลือ ขอบคุณ... นะ”
ฉันแทบกัดฟันพูดออกมาเลยทีเดียว
“เร็วเข้า! ปิดประตู หน้าต่างให้หมด! อย่าให้ซอมบี้บุกเข้ามา” เสียงป้าแก่ๆะโออกคำสั่งเด็ดขาด นับว่าตั้งสติได้อย่างรวดเร็วมาก
ไม่นานก็มีเสียงดังเข้ามาในห้องเก็บของที่ฉันอาศัยอยู่จึงตีเนียนนั่งนิ่งๆบนลังกระดาษเพื่อไม่ให้คนใ
ไม่นานเด็กชายวันรุ่นก็เข้ามาปิดหน้าต่างปิดม่านและออกไปพร้อมปิดประตู สักพักก็ได้ยินเสียงแ่เบาเหมือนพูดคุยปรึกษากันและดูเหมือนครอบครัวนี้ไม่มีใครเป็ซอมบี้หรือมหาอำนาจเลย
หลายชั่วโมงผ่านไปฉันได้แต่นั่งนิ่งหน้าประตูห้องเงียบๆ โดยมีระบบทำเสียงเอะอะ คอยกระตุ้นให้ทำงานออกไปติดต่อลูกค้า
“ไม่มันอันตรายเกินไป ถ้าตุ๊กตาหมีออกไปพบผู้คนโดยตรงมีหวังแตกตื่นใกันหมดแน่”
“แต่โฮสต์จะทำตัวเป็ปลาเค็มไม่ได้แม้ระบบจะแสนดีแค่ไหน ถ้าไม่มีคะแนนมาพัฒนาระบบ เมื่อถึงการประเมิณระบบมันอาจสายเกินแก้ เราอาจไม่ได้พบกันอีก”
“สะตอเบอรรี่ละไม่ว่าฉันไม่อ่านเจอในนิยายเลย ระบบล้อเล่นแล้ว”
“โฮสต์เคยไม่ยินของฟรีไม่มีในโลกไหม?โฮสต์จะ”
“เงียบก่อน...ฟังเหมือนเสียงทีวีนะ ประกาศจากรัฐบาล!”
“ใช่แล้วระบบเธอเจาะเอาไปที่ทีวี วิทยุ... ไม่ได้สิ เอาเป็ว่าหน้าจอต่าง ๆ ทั้งทางทีวี มือถือคอมพิวเตอร์ และอื่นๆ ให้ฉายสัญลักษณ์ร้านค้าออนไลน์ของเราเป็ระยะ ๆเพื่อกระตุ๊นผู้คนเร็วเข้า”
“ความคิดของโฮสต์ดีมากแต่ระบบ้าค่าแรงสักเล็กน้อย”
“งั้นเอาไป 10”
“มันน้อยเกินไประบบไร้กำลังใจทำงานแข็งขันอย่างต่อเนื่อง”
“50 ขาดตัวอย่างน้อยต้องมีเก็บไว้บ้างให้อุ่นใจ ฉันฆ่าซอมบี้ไม่ได้ มันน่ากลัวเกินไป”
“ตกลงระบบรับทราบ”
“คุณโฆษณาผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์สั้นๆ อย่างต่อเนื่องทุก 15 นาทีโดยการหัก 50 คะแนน”
“ระบบขอให้โฮสต์มีลูกค้ามาใช้บริการร้านค้าออนไลน์โดยเร็ว^^”
ณ บ้านพักปัจจุบันของหมีน้อย
ทุกคนในครอบครัวต่างนั่งรวมตัวด้านหน้าจอทีวีที่คอยประกาศสถานการณ์ไวรัสที่แพร่ระบาดไปทั่วโลกใน่สามวันที่ผ่านมาอย่างเงียบเชียบ
โดยใจความสรุปขอให้ทุกคนอยู่บ้าน อย่าออกไปไหนและติดตามสถานการณ์ทางสื่ออย่างต่อเนื่อง
หลังจบประกาศขึ้นเพลงปิดท้ายก็มีสัญลักษณ์ประหลาดคล้ายQR Code ปรากฎทางหน้าจอทีวีและมือถือที่ปิดเครื่องเป็เวลา5 วิ และกลับสู่สภาพปกติเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นไปทั่วโลก
“ติง”
“คุณได้รับการติดตั้งระบบร้านค้าออฟไลน์อัตโนมัติ”
“คุณสามารถเยี่ยมชมร้านค้าออนไลน์เพื่อซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคได้แล้ววันนี้เพียงชำระด้วยหนึ่งชีวิตซอมบี้เท่านั้น”
“โปรดอย่ารอช้านาทีทอง่สามวันนี้ เก็บสะสมเครดิตซื้อสินค้าเพราะซอมบี้อาจไม่ง่ายดายเท่าปัจจุบัน”
เสียงใสตื่นเต้นของเด็กน้อยดังขึ้นในใจของทุกคนที่มองสัญลักษณ์ประหลาด และสร้างความตื่นตระหนกไปทั่วโลก
แม้ว่าเหตุการณ์จะดูแปลกประหลดไปบ้างแต่สำหรับผู้คนที่ตื้นตระหนกและสิ้นหวังกับการเผชิญหน้ากับไวรัสซอมบี้นั้นถือว่าเป็โอกาสและความหวังเล็กๆจากเทคโนโลยีต่างดาวเพราะมันประหลาดเกินความเข้าใจของมนุษย์ไปแล้ว
“พ่อ แม่ มันคือระบบ! ฉันเคยอ่านในนิยายมาแล้ว เรายังมีทางรอดถ้าเราช่วยกันต้องฆ่าซอมบี้น่าเกียจได้”ณัฐวีร์ หรือชื่อเล่นว่า ณัฐเด็กชายผู้กล้าหาญวัย วัย 16 ปี พูดออกมาอย่างมั่นใจและตื่นเต้นอย่างมาก
“ใจเย็นก่อน ณัฐ มันคือผีหรือเปล่า...” พ่อของณัฐวีร์รู้สึกอ่อนไหวและหวาดกลัวเื่สยองขวัญอย่างมาก
“ณัฐแม่คิดว่าเราไม่ควรเชื่ออะไรง่ายๆ รอประกาศจากรัฐบาลพวกเขาต้องทำการตรวจสอบและประกาศออกมาในไม่ช้าอย่างแน่นอน” แม่ของณัฐวีร์ผู้มีสติปัญหาพยายามเป็ขึ้นผู้นำครอบครัวอย่างดีที่สุด เพราะรู้ว่าสามีจิตป่วยอีกแล้ว
“แต่...ได้รออีกครึ่งชั่วโมง” ณัฐต่อรองและพยายามนั่งคิดหาวิธีฆ่าซอมบี้อย่างปลอดภัยต่อไป
ไม่ถึง 15 นาทีรัฐบาลไทยได้ประกาศทางทีวีอีกครั้ง