ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        อาการบาดเจ็บของกู้ตงหลิงเป็นทั้งรอยแผลใหม่และเก่าดูแล้วช่างน่าอนาถใจยิ่งนัก คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ ผู้เคยรุ่งเรืองไร้ผู้ใดเทียมกลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เพียงเพราะเด็กน้อยคนหนึ่งใช้ยาหงเหยียนซาเพียงเล็กน้อย

        อีกทั้งวิกฤตินี้ยังพาให้กู้ตงหลิงก้าวเข้าสู่ห้วงเหวทีละก้าวเรื่องราวในโลกนี้ช่างยากจะคาดเดา

        “ยามนี้อันหยวนถังกำลังมีชื่อเสียงโด่งดังเจ้าคิดอย่างไรถึงได้ไปก่อเรื่องกับพวกเขากัน” ไป๋เทาลงมือพันผ้าให้กู้ตงหลิงด้วยตนเองพร้อมถามอย่างจนใจ

        "อันหยวนถังเป็นฝ่ายรังแกข้าก่อน" กู้ตงหลิงทำหน้าตาน่าสงสาร"ข้าไม่กล้ารังแกผู้อื่นหรอกเจ้าค่ะ"

        ไป๋เทาเชื่อมั่นเสมอว่าน้องสาวผู้นี้เป็นคนอ่อนโยนและใจดีจึงไม่มีทางที่นางจะไปหาเรื่องผู้อื่นอย่างแน่นอน

        แต่เรื่องราวของอันหยวนถังกลับแพร่สะพัดไปทั่วชั่วขณะนั้น ไป๋เทาก็นึกไม่ออกว่าเหตุการณ์ก่อนหน้าและหลังเกิดอะไรขึ้นแต่เขาไม่ใช่คนโง่งม จึงรีบส่งคนไปสืบข่าวอย่างลับๆทว่าเขายังคงปฏิบัติต่อกู้ตงหลิงอย่างดีเฉกเช่นเดิม

        ไป๋เทาส่งคนดูแลกู้ตงหลิงหลายคนและแวะไปเยี่ยมเยียนดูแลถามไถ่ทุกข์สุขอยู่ทุกวัน เขาเอาใจใส่นางเป็นอย่างยิ่ง

        "คนตระกูลไป๋นี่ตาบอดกันหมดแล้วหรืออย่างไรนะ" กู้ชิงเฉิงรู้สึกจนปัญญาเมื่อเห็นไป๋เทาแวะเวียนไปที่เรือนของกู้ตงหลิงทุกวันนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด

        คนไร้สมองเช่นนี้นำทัพออกรบได้อย่างไรกัน? ทั้งยังสามารถรบชนะแล้วชนะอีกจนทำให้แคว้นหลินหวาดกลัวจนตัวสั่น

        แม้แคว้นต้าฉินอาจจะมิได้น่ากลัวแต่คนตระกูลไป๋แห่งแคว้นต้าฉิน กลับทำให้แคว้นหลินขวัญกระเจิงได้

        ตลอดหลายปีที่ผ่านมามีคนตระกูลไป๋เฝ้ารักษาชายแดน ทำให้บ้านเมืองสงบสุขไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารุกรานอย่างแน่นอน นี่ช่างเป็นข่าวดียิ่งนัก

        โม่อวี้เฉินยิ้มบางๆ"พวกเขาเห็นแต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น”  คนตระกูลไป๋ล้วนไม่ได้มีคิดอ่านลึกซึ้งอันใด

        "เฮ้อ… ท่านตาก็เป็นคนเช่นนี้ แล้วเหตุใดลูกหลานถึงได้เป็นเช่นนี้กันเล่าไม่มีใครเฉลียวฉลาดเหมือนท่านยายเลยสักคน" กู้ชิงเฉิงถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า

        ไป๋เทาไม่รู้เลยว่ามีผู้ใดกำลังวิพากษ์วิจารณ์เขาอยู่ทว่าในไม่ช้า ลูกน้องที่เขาส่งไปสืบข่าวก็กลับมาข่าวที่นำกลับมาทำให้เขาตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

        เพราะพวกเขาได้สืบรู้มาว่าทันทีที่กู้ตงหลิงเข้ามาในเมืองอี๋สุ่ย ใบหน้าของนางก็เสียโฉม ทำให้นางเสียสติจึงเป็นเหตุให้เกิดการทุบทำลายอันหยวนถัง และรังแกคนของอันหยวนถัง

        ไป๋เทาเป็นคนซื่อตรงไม่มีเล่ห์เหลี่ยม และเขาก็รู้สึกว่ากู้ตงหลิงทำตัวไม่ถูกต้องนัก

        แม้ว่าใบหน้าของนางจะเสียโฉมหลังจากที่มาถึงเมืองอี๋สุ่ยก็ไม่มีหลักฐานใดบ่งชี้ว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของคนที่อันหยวนถังน้องสาวของเขาผู้นี้ช่างหุนหันพลันแล่นเกินไป ครานี้นางคงไปเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

        ท่านหมอกู้ผู้นี้มีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่บ้างดูแล้วไม่น่าใช่คนที่ควรจะไปหาเรื่องด้วยเลย

        เขาจึงรีบไปสอบถามกู้ตงหลิงทันทีต่อหน้าไป๋เทา กู้ตงหลิงทำตัวเหมือนเด็กที่ทำผิด ก้มหน้าก้มตา ดูน่าสงสารทำให้ไป๋เทาไม่กล้าที่จะตำหนินาง

        เขาทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนใจ"เจ้าทำร้ายผู้อื่นก็ต้องขอโทษชดเชย จ่ายค่ารักษาแล้วก็ให้อีกส่วน เพื่อซ่อมแซมอันหยวนถังส่วนคนที่ตายไปนั้น...ต้องจัดการให้เรียบร้อย"

        คนตระกูลไป๋ต่อสู้เสี่ยงตายเพื่อปกป้องราษฎรแห่งต้าฉินเขาไม่อาจทนเห็นกู้ตงหลิงรังแกราษฎรเช่นนี้ได้ ดังนั้นท่าทีของเขาจึงเด็ดขาดหนักแน่น สีหน้าเผยความเย็นเยียบออกมาทำให้หัวใจของกู้ตงหลิงหนาวเหน็บลงอีกครา

        นางรู้สึกว่าตั้งแต่ไปเมืองอี๋สุ่ยทุกสิ่งทุกอย่างก็หลุดจากการควบคุมของนาง และไม่ได้เป็นไปตามที่นางรู้เลยสิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่นางจะต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้

        ต่อหน้าไป๋เทานางก็รับปากอย่างดีแต่พอเขาหันหลังจากไป นางก็คิดวางแผนว่าจะสังหารกู้ชิงเฉิงและลูกอย่างไร

        ที่นี่คือด่านเจียงติ้งสภาพความเป็นอยู่ยากลำบาก ในอดีตมักจะมีชนเผ่าเร่ร่อนรบกวนชาวบ้านอยู่เสมอแต่หลังจากที่ทัพตระกูลไป๋เข้ามาประจำการ ที่นี่ก็สงบสุขขึ้นมาก

        ทว่าในสายตาของกู้ตงหลิงขอเพียงเปิดโอกาสให้ชนเผ่าเร่ร่อนเหล่านั้น พวกเขาก็ต้องหวนกลับมาบุกอีกแน่

        ในศึกสงครามคนตายไปสักสองคน ก็ถือเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก

        --------

        กู้ชิงเฉิงรู้สึกว่าสภาพชายแดนย่ำแย่เหลือเกินคนของตระกูลไป๋นี้นับว่าไม่ธรรมดา ที่สามารถประจำการอยู่ ณที่แห่งนี้ได้ยาวนานโดยปราศจากซึ่งความคับข้องใจ

        “ท่านแม่ เมื่อใดพวกเราจะไปจากที่นี่ขอรับ?” กู้จิ่งเซวียนไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นักเพราะที่นี่มีพายุทรายกระหน่ำรุนแรง แม้เขาจะไม่ได้กลัวความยากลำบากแต่ก็ไม่อยากจะรั้งอยู่ที่นี่นานเกินไป

        “เมื่อครบครึ่งเดือน เราก็จะไปจากที่นี่” กู้ชิงเฉิงเอ่ยปลอบกู้จิ่งเซวียน“อันที่จริงในทะเลทรายก็มีสัตว์พิษอยู่ไม่ใช่น้อยแม่พาเจ้าออกไปลองค้นหาดูดีหรือไม่?”

        “ดีขอรับๆ” กู้จิ่งเซวียนเมื่อได้ยินเรื่องสัตว์พิษก็รู้สึกสนใจ พลันละทิ้งความไม่สบายใจทั้งมวลไปสิ้น

        สองแม่ลูกกำลังค้นหาสัตว์มีพิษอย่างงูหรือแมงป่องอยู่ในทะเลทรายส่วนไป๋เทาที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ พลันขมวดคิ้วแน่น “พวกเขาทำสิ่งใดกัน?”

        เขาอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยในตัวกู้ชิงเฉิงเพราะโม่อวี้เฉินปฏิบัติต่อนางดีเกินไป ดีกว่าที่ควรจะเป็น

        หลายปีมานี้เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าโม่อวี้เฉินยังมีด้านที่อ่อนโยน ละเอียดอ่อนและใส่ใจเช่นนี้ ทั้งยังดูแลสองแม่ลูกนี้อย่างดีเยี่ยมอีกด้วย 

        ทหารที่อยู่ด้านข้างเพียงแต่ส่ายหัวเบาๆด้วยความไม่รู้

        ขณะนั้นเองกู้จิ่งเซวียนก็จับงูตัวเล็กยาวเรียวสีแดงสดตัวหนึ่งไว้ได้มันมีขนาดเท่ากับนิ้วมือ ทว่ากลับว่องไวเป็นอย่างยิ่ง

        “งูตัวนั้นมีพิษร้าย เด็กคนนั้น...” ทหารคนนั้นพลันร้อนใจทว่าเขาอยู่ห่างเกินไป จึงไม่อาจทำสิ่งใดได้ ทำได้เพียงยืนมองเท่านั้น

        วินาทีถัดมากู้จิ่งเซวียนก็จัดการงูพิษนั้นจนสิ้นชีพ ก่อนจะควักถุงน้ำดีงูออกมาแล้วนำไปใส่ในกระบอกไม้ไผ่ที่พกติดตัวมาทุกการกระทำของเด็กน้อยล้วนลื่นไหลจนเสร็จในคราเดียว เหนือกว่าคนเหล่านั้นเสียอีกจนไป๋เทาถึงกับตะลึงงัน

        “บุตรชายของข้า เก่งกาจใช่หรือไม่” โม่อวี้เฉินเองก็เห็นภาพนี้เช่นกันสำหรับความสามารถของสองแม่ลูกกู้ชิงเฉิง เขาเป็นผู้ล่วงรู้ดีอยู่แล้วดังนั้นเมื่อพวกเขาไปจับสัตว์พิษ โม่อวี้เฉินจึงไม่ได้ลงมือขัดขวางแต่อย่างใด

        ไป๋เทาอ้าปากค้างจนสามารถยัดความหวาดกลัวลงไปได้มิดใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อได้ “บุตร...บุตรชาย... องค์รัชทายาททรงมีบุตรชายตั้งแต่เมื่อใดกันพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ภายหน้าเจ้าก็จะล่วงรู้เอง” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจรอยยิ้มมุมปากก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น

        ท่าทาโม่อวี้เฉินเช่นนี้ทำให้ไป๋เทารู้สึกขนลุกซู่ องค์รัชทายาทยิ้ม... ทั้งยังมองดูสองแม่ลูกพลางยิ้มออกมา! โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        กู้ตงหลิงที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆนางเห็นแววตาอ่อนโยนดุจสายน้ำของโม่อวี้เฉินที่มองไปยังสองแม่ลูกก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้

        นางพยายามมาเนิ่นนานเพียงนี้แต่ก็ไม่อาจทำให้โม่อวี้เฉินชายตาแลนางได้แม้เพียงสักครา ทว่าสองแม่ลูกคู่นี้กลับได้รับสิ่งเหล่านี้มากมายถึงเพียงนี้ เพราะเหตุใดกัน!ความคิดที่นางอยากจะกำจัดสองแม่ลูกนี้จึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

        นับตั้งแต่โม่อวี้เฉินกล่าวว่ากู้จิ่งเซวียนคือบุตรชายของเขาไป๋เทาก็เปลี่ยนไป เขาหลีกเลี่ยงกู้ชิงเฉิงและกู้จิ่งเซวียนเพราะเกรงว่าจะไปยั่วยุสองแม่ลูกนี้เข้าเพราะเขากลัวว่าสองแม่ลูกนี้จะมาพัวพันกับตน

        “เหลืออีกสามวัน บาดแผลของกู้ตงหลิงเป็นเช่นไรบ้างแล้ว?” กู้ชิงเฉิงและกู้จิ่งเซวียนเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ไม่น้อยสัตว์มีพิษในทะเลทรายมักมีพิษร้ายแรงกว่าบนบกสัตว์มีพิษเหล่านี้เพียงแค่จัดการให้ดี ก็สามารถนำไปปรุงยาได้และล้วนแล้วแต่เป็นยาหายากล้ำค่า

        “ไม่ว่านางจะเป็นอย่างไร ก็ออกเดินทาง” โม่อวี้เฉินต้องการออกหน้าตัดสินแทนภรรยาและเพื่อล้างแค้นให้อันหยวนถังของภรรยา ดังนั้นจึงไม่อาจล่าช้าได้

        ในค่ำคืนนั้นกู้ตงหลิงกลับแอบออกจากเรือน หลีกเลี่ยงสายตาผู้คน และเข้าไปในส่วนลึกของทะเลทราย

        นางอาศัยความทรงจำในชาติภพก่อนจึงสามารถค้นพบที่ซ่อนของพวกชนเผ่านอกด่านได้อย่างง่ายดาย

        หลังจากเจรจาเงื่อนไขกับพวกเขาแล้วนางก็แอบย้อนกลับมา

        “ท่านแม่ สตรีผู้นั้นออกไปนานแล้วขอรับ” กู้จิ่งเซวียนไม่ได้หลับเขายังอยู่ในสภาวะตื่นเต้น

        “แม่รู้แล้ว” กู้ชิงเฉิงมีสีหน้าสงบนิ่งในนิยายเรื่องนี้มีช่วงตอนนี้อยู่ตอนนั้นกู้ชิงเฉิงกับฮ่องเต้แคว้นหลินได้ร่วมมือกันทว่ากลับพลาดท่าเล็กน้อยในที่แห่งนี้ โชคดีที่ไม่ถึงแก่ชีวิต

        ครั้งนี้กู้ตงหลิงก็ใช้กลอุบายเดิมอีกครั้ง

        ทว่าเมื่อก่อนกู้ตงหลิงใช้ตราพยัคฆ์เพื่อปล่อยพวกชนเผ่านอกด่านออกมาขัดขวางกู้ชิงเฉิงอย่างเปิดเผยทว่าครั้งนี้กลับทำอย่างลับๆ