บทที่ 7 ข้ารับใช้ประจำตัว
รุ่งสางมาเยือน แสงสว่างสาดส่องลอดเล็ดเข้ามาผ่านทางหน้าต่างที่ถูกเปิดโดยซือเล่อที่จัดเตรียมทุกอย่างให้จิวหลินเ้านายคนใหม่ของนางด้วยความเต็มใจ ก่อนที่จะไปปลุกจิวหลินที่นอนยังไม่ตื่นเพราะเอาแต่คิดโมโหชายแปลกหน้าผู้นั้นจนผล็อยหลับไปจวบจนใกล้แจ้ง
"พระชายาเพคะ ตื่นได้แล้วเพคะหม่อมฉันจะออกไปที่เรือนของใต้เท้าจิวตามที่พระชายาสั่งแล้วนะเพคะ" จิวหลินที่นอนอย่างสบายก็ต้องลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงเล็กแหลมที่ดังอยู่ข้างหู
"อือ... เ้าจะไปแล้วรึ " จิวหลินลุกขึ้นขยี้ตาของตนเองก่อนจะยืดแขนชูขึ้นเพื่อบิดี้เี
"เพคะ หม่อมฉันจะรีบไปรีบกลับนะเพคะ ไม่รู้เลยว่าในวังหลังแห่งนี้จะมีผู้ใดที่ใจดีกับพระชายาบ้าง หม่อมฉันพอได้ยินมาว่าในวังหลังนั้นล้วนแต่แก่งแย่งริษยากันเพคะ " ซือเล่อเล่าด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้า รีบไปทำตามที่ข้าสั่งเถิด ขนาดงานมงคลยังไม่มีผู้ใดมาแสดงความยินดี เ้าไม่ต้องกลัวว่าผู้ใดจะมาทำอันใดข้า ข้าว่าการเป็พระชายาขององค์ชายห้าก็ดีเช่นกันไม่มีผู้ใดสนใจดี "
"เพคะ งั้นหม่อมฉันจะไปแล้วนะเพคะ"
ซือเล่อโค้งคำนับตามขนบธรรมเนียมเมื่อสตรีที่อยู่ตรงหน้านางมิใช่คุณหนูในเรือนใต้เท้าจิวอีกต่อไปแต่ทว่าตอนนี้นางเป็ถึงพระชายาขององค์ชายเสี่ยวหลง เมื่อซือเล่อออกไปจากตำหนัก จิวหลินก็ได้ล้างใบหน้าของตนพร้อมเดินไปที่หน้ากระจกเพื่อจัดแจงใบหน้าของตนแต่ทว่านางเป็สตรีที่ไม่ค่อยรักสวยรักงามการประทินโฉมนั้นเป็เื่ยากสำหรับนางเสียจริง
"รู้เช่นนี้ข้าน่าจะให้ซือเล่อช่วยแต่งกายให้ข้าก่อนแล้วค่อยให้นางไป เช่นนี้ข้าจะทำเช่นใดอันใดใช้ทำอะไรข้ายังไม่รู้เลยสักอย่าง เฮ้อ!." จิวหลินคิดในใจพร้อมถอนหายใจออกมาเมื่อมองดูสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่นานนักเสียงของขันทีก็ได้ะโเข้ามาจากด้านนอก
"พระชายากระหม่อมเป็ขันทีของพระองค์ ขอกระหม่อมเข้าไปด้านในนะพ่ะย่ะค่ะ"น้ำเสียงบ่งบอกว่าบุรุษที่เป็ขันทีผู้นี้มีอายุทำให้จิวหลินเริ่มกังวลเพราะนางไม่ค่อยรู้เื่กฎของวังหลวงเลยแม้แต่น้อย
"เข้ามาสิ " นางจึงได้ตอบกลับไปเช่นนั้นสักพักประตูห้องของนางก็ถูกเปิดออก ขันทีวัยกลางคนก็ได้เข้ามาพร้อมนางกำนัลหกคนที่เดินตามมาด้านหลัง เมื่อเห็นจิวหลินทั้งหมดก็ได้ทำความเคารพนาง
"กระหม่อมขันทีจางต่อจากนี้จะมาดูแลพระชายาส่วนนางกำนัลที่ตามมานี่ต่อจากนี้พวกนางจะเข้ามาปรนนิบัติพระชายาเช่นกันไม่ว่าพระชายา้าอะไรแจ้งพวกนางได้พ่ะย่ะค่ะ" ขันทีจางแม้จะดูเป็ผู้มีอายุแต่ใบหน้าของเขาช่างดูมีเมตตาพอทำให้จิวหลินรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
"เช่นนั้นหมายความว่าต่อจากนี้ข้าจะไปที่ใดต้องมีพวกเ้าตามไปด้วยใช่หรือไม่ ? "
"พ่ะย่ะค่ะ /เพคะ พระชายา" จิวหลินยืนหันหลังแอบยิ้มเมื่อคิดว่านี่คือสิ่งที่์ส่งมาเพราะเมื่อครู่นางยังคิดในใจเื่การแต่งกายหากมีสาวใช้มาคอยดูแลต่อจากนี้ก็คงไม่ใช่เื่ยากสำหรับนางอีกต่อไป
"ฮืม! เช่นนั้นขันทีจางช่วยออกไปรอข้าด้านนอกเสียก่อน ส่วนพวกเ้าช่วยข้าแต่งกายที" จิวหลินหันกลับมาพร้อมออกคำสั่งให้ทุกคนทำตามตน เมื่อทุกคนได้ยินคำสั่งก็ได้ทำตามที่นางบอก
"พระชายาเพคะ ใบหน้าของพระชายาก็งดงามอยู่แล้วพอแต่งประทินโฉมเพียงเล็กน้อยช่างสง่ามากจริง ๆ เพคะ" นางกำลังนางหนึ่งได้เอ่ยขึ้น เมื่อแต่งกายเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ใหม่ก็มาประทินโฉมต่อ
"นั้นสิเพคะ พระชายาคงจะไม่เกรงกลัวหรอกใช่มั้ยเพคะ มิเช่นนั้นคงไม่มาเป็พระชายาขององค์ชายเสี่ยวหลง หม่อมฉันนับถือน้ำใจพระชายายิ่งนัก" นางกำนัลอีกนางที่กำลังปักปิ่นผมให้จิวหลินก็ได้เอ่ยขึ้น
"ทำไมพวกเ้าถึงเอ่ยเช่นนั้น องค์ชายเสี่ยวหลงไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย ข้าว่าองค์ชายเสี่ยว์หลงน่าสงสารเสียมากกว่า "
"เพคะ พระชายาคงมีน้ำใจงามจริง ๆ ตอนนี้แต่งกายเสร็จสิ้นแล้วพระชายาโปรดเสด็จไปที่ห้องโถงเถิดตอนนี้องค์ชายเสี่ยวหลงทรงรอพระชายาอยู่ที่นั้นแล้วเพคะ"
"เอ๊ะ! เดี๋ยวสิทำไมข้าต้องไปหาองค์ชายเสี่ยวหลงด้วยข้ายังไม่ได้กินอาหารเช้าเลยนะ"
"นี่เป็คำสั่งขององค์ชายเพคะ "
"พวกเ้าที่มาดูแลข้าก็เป็คำสั่งของเขาสินะ"
"เพคะ"
จิวหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมลุกเดินนำนางกำนัลออกไปด้านนอกก็พบกับขันทีที่รออยู่แล้ว เขาก็ได้พานางเดินไปที่ห้องโถงตามคำสั่ง
"พระชายาเสด็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องโถงขันทีที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็ได้ะโบอกผู้ที่อยู่ด้านในให้ได้รับรู้และทุกคนก็แยกย้ายยืนคอยอยู่หน้าห้องไม่ได้ตามเสด็จไปด้านในเมื่อมาถึงหน้าประตูจิวหลินก็ก้าวเท้าเข้าไปแต่เท้านางกำนัลที่เดินตามมากลับยืนนิ่งและรออยู่ด้านนอก ทำให้จิวหลินหยุดเดินและหันกลับไปถามพวกนาง
"พวกเ้าไม่เข้ามากับข้าหรือไง? "
"หน้าที่ของพวกหม่อมฉันทำได้เพียงเท่านี้เพคะ " จิวหลินพอเข้าใจนี่คงเป็คำสั่งขององค์ชายห้าเช่นกันเขานี่ช่างเป็องค์ชายที่เอาแต่ใจตนเองที่สุด แต่ก็ไม่แปลกเพราะนางเองก็เข้าใจว่าเขาไม่อยากให้สาวใช้คอยมองใบหน้าของเขาที่ปกปิดด้วยหน้ากากเงินนั่น จิวหลินจึงหันหลังและเดินเข้าไปในห้องโถงเพียงลำพัง
"ชักช้าอยู่ได้ ไม่รู้หรือไงว่าข้านั่งรอเ้านานมากแล้ว "
"ใครบอกให้รอกันเล่า " จิวหลินคิดในใจก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเสี่ยวหลง
""ขออภัยเพคะ "
"เฮ้อ! มาแล้วก็รีบกินเถิดเช้านี้ต้องไปเข้าเฝ้าท่านพ่อ " เขาหยิบตะเกียบคีบอาหารใส่ชามตนเองก่อนจะกินโดยไม่สนใจจิวหลิน
"ทำไมไม่แจ้งหม่อมฉันั้แ่เมื่อวานล่ะเพคะ หม่อมฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลย " หัวใจจิวหลินเต้นโครมครามเมื่อรู้ว่าจะได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้
"เ้าจะต้องเตรียมใจอะไรในเมื่อเ้าเองก็เคยพบฝ่าาไปแล้วนี่น่า " จิวหลินชะงักเล็กน้อยในคำพูดของเสี่ยวหลง หากเป็จิวซินอาจจะไม่ได้ตื่นเต้นแต่นางไม่เคยพบฮ่องเต้สักครั้ง นี่นับว่าเป็ครั้งแรกจะไม่ให้นางตื่นเต้นได้อย่างไร ใบหน้าของฮ่องเต้เป็เช่นไรนิสัยเป็เช่นไรนางมิอาจรู้ได้
"นั้นสิเพคะ หม่อมฉันเคยเข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้วนี่น่า " จิวหลินกลัวว่าตนเองจะหลุดคำพูดและทำตัวไม่เหมือนจิวซินนางจึงรีบกินอาหารโดยไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ส่วนเสี่ยวหลงก็คอยเหลือบหางตามองจิวหลินอยู่บ่อยครั้ง จนทั้งสองกินอาหารเสร็จ เขาก็ได้พานางไปที่ตำหนักของฝ่าาโดยมีขันทีและนางกำนัลเดินตามด้านหลังมาเพื่อรับใช้
4K
