"คุณพ่อครับ... ผมทำบาปหรือเปล่า?"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ายวนดังขึ้นบาทหลวงหนุ่มเหลือบมองลอดช่องเล็กไปยังผู้ศรัทธาในห้องสารภาพบาปที่กำลังประนมมือแนบอกอย่างเ็าไม่เอ่ยตอบสิ่งใด
ชายผู้ตั้งคำถามขมวดคิ้วด้วยความทุกข์ระทมปลายคิ้วขมวดเข้าหากันจนเกิดเป็ริ้วรอย ริมฝีปากแดงก่ำดั่งกลีบกุหลาบเม้มแน่นจมูกโด่งได้รูปย่นเล็กน้อย ดวงตาคล้ายมีหยาดน้ำตาคลอ มองดูแล้วชวนให้สงสารจับใจ
เมื่อบาทหลวงยังคงนิ่งเงียบชายหนุ่มรูปงามราวเทพบุตรจึงพึมพำต่อไปตามลำพัง
"...เมื่อวานนี้ผมดื่มซุปเต่าตุ๋นเหล้าสาเกล็อบสเตอร์บอสตัน และจิบเหล้าโสมไปครึ่งขวด... แต่ไม่ได้ผลเลยนอกจากจะร้อนจนนอนไม่หลับ เืกำเดาไหลไม่หยุด ตรงนั้นของผม...ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยครับ" พูดจบ ชายหนุ่มก็กลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่
แม้ร้องไห้ปานจะขาดใจแต่บาทหลวงหนุ่มกลับเพียงกลอกตา มองด้วยความเบื่อหน่ายเต็มที่
"คุณพ่อครับเหตุใดพระเ้าจึงบันดาลให้นกเขาของผมไม่ขันแบบนี้ เพราะผมทำบาปใช่ไหมครับ?"
ชายหนุ่มรูปงามถามเสียงสั่นเผอิญรู้สึกถึงความชื้นแฉะบริเวณปลายจมูก ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดลวกๆก็พบว่ามีเืสีแดงสดเปรอะเปื้อนฝ่ามือไปหมด เขาได้แต่สบถในใจก่อนจะจำใจหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากดจมูกไว้
"--นี่นายกำลังป่วยไม่ใช่มีบาปอะไรทั้งนั้น! ป่วยก็ไปกินยา จะมาพร่ำเพ้ออะไรกับฉันนักหนา!คิดว่าฉันว่างมากนักรึไง?!"
บาทหลวงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วไม่สนใจเครื่องแบบนักบวชที่สวมอยู่ เตะประตูห้องสารภาพบาปเล็กๆด้วยความโกรธเกรี้ยว ไล่ไอ้คนปัญญาอ่อนออกไป แล้วตบหัวเขาไปหนึ่งที
"เฮ้! นายใจร้ายเกินไปแล้ว!อย่างน้อยเราก็เป็เพื่อนกันมาั้แ่เด็กนะ!"เจี่ยนซีเมิ่งกุมจมูกที่ยังคงมีเืไหลซิบๆพลางะโใส่เพื่อนสนิทที่เป็ทั้งบาทหลวงและนักเลงในเวลาเดียวกันพอเห็นว่าในโบสถ์เล็กๆ ไม่มีผู้คนอยู่ จึงจับชายเสื้อคลุมบาทหลวงไว้ด้วยสีหน้าหดหู่แล้วถามเสียงเบา "…ก็เพราะกินยาแล้วไม่ได้ผล ถึงได้มาบ่นให้ฟังนี่ไง..."
บาทหลวงหนุ่มกลอกตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้ายกาจพลางผลักมืออีกฝ่ายออก "จะมาบ่นให้ฉันฟังทำไมฉันไม่ใช่ที่ปรึกษาปัญหาชีวิตใครนะ!"
บาทหลวงผลักเพื่อนรักออกไปด้วยท่าทางดูแคลนในยามปกติจะเห็นพญาหงส์ที่สวยสง่างามเเต่ตอนนี้กลับห้อยตาต่ำราวกับนกที่พลาดหวังจากการเกี้ยวพาราสีแม้จะโกรธเคืองเพียงใดก็พลันมลายหายไป บาทหลวงถอนหายใจเบาๆจุดบุหรี่สูบอย่างเชื่องช้า ก่อนจะถามด้วยความเมตตา "…มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
สิ้นคำถามนั้นเจี่ยนซีเมิ่งก็ก้มหน้าร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้มสะอื้นราวกับความเศร้าโศกถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง พร้อมกับยกมือขึ้นปิดบังใบหน้า
"...มันนิ่งสนิท"พูดจบก็ร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ
'เอ่อ ดูท่าจะไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ...'น่าสงสารจนแม้แต่หยวนซิงเฉินก็ไม่อาจหัวเราะเยาะเขาได้อีกต่อไปแต่เขาโดนไอ้คนปัญญาอ่อนนี่รบกวนมาสามวันแล้วไม่มีแก่ใจอดทนฟังมันคร่ำครวญอีกต่อไปจึงเทเหล้าสำหรับพิธีมิสซาในวันพรุ่งนี้ให้ไปอย่างเสียไม่ได้
"...วางใจได้ พระเ้าทรงรักทุกคนแม้จะเป็คนปัญญาอ่อนที่นกเขาไม่ขัน อาเมน"
พอได้ยินคำอ่อนไหวนั้นเจี่ยนซีเมิ่งยิ่งร้องไห้โหยหวนหนักกว่าเดิม
สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้
ในห้องส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยความหรูหรากลิ่นต่างๆ ปะปนกัน ทั้งฟีโรโมนเข้มข้น สุราต่างประเทศชั้นดี และน้ำหอมหวานเยิ้มกลิ่นทั้งหลายผสมผสานกันจนเกิดเป็บรรยากาศน่าลุ่มหลงและยั่วยวน ในขณะนั้นเด็กหนุ่มโอเมก้าผู้มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นคาบสตรอว์เบอร์รีไว้ในปาก เคลื่อนไหวร่างกายเหมือนงูน้ำเลื้อยไปยังชายหนุ่มในชุดสูทที่นั่งอยู่กลางโซฟา ดันผลไม้สีแดงที่ใสเป็ประกายไปแตะริมฝีปากได้รูปคู่นั้นพลางกระซิบเสียงหวาน"คุณเจี่ยน อ้าปากสิครับ~"
ชายหนุ่มผู้ถูกเรียกว่าคุณเจี่ยนลืมตาคมคู่สวยขึ้นจ้องมองอย่างท้าทาย ก่อนจะกดท้ายทอยเด็กหนุ่มโอเมก้าลงสตรอว์เบอร์รีแตกกระจายในปากทันทีที่ถูกส่งเข้าไปลิ้นร้อนชื้นก็เข้าพันเกี่ยวอย่างเอาแต่ใจน้ำจากผลไม้ผสมกับแอลกอฮอล์อบอวลอยู่ในจูบอันเร่าร้อน เด็กหนุ่มโอเมก้าอิงแอบในอ้อมกอดแข็งแกร่งของชายหนุ่มสูดดมฟีโรโมนที่แสนเย้ายวนของอัลฟ่าผู้แข็งแกร่งจนเคลิบเคลิ้มแทบขาดสติร่างกายอ่อนระทวย
ทั้งสองจูบดูดดื่มกันอยู่พักใหญ่ชายหนุ่มรูปงามจึงค่อยๆ กลืนสตรอว์เบอร์รีลงคอพร้อมกับเลียน้ำผลไม้ที่เปรอะเปื้อนริมฝีปากเด็กหนุ่มโอเมก้าพอเห็นคนในอ้อมแขนอ่อนระทวย ดวงตาเหม่อลอย จึงยิ้มอย่างมีเลศนัยพร้อมบีบสะโพกนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายเบาๆ "หวานจังเลย"
แสงสีตระการตาส่องกระทบดวงตาคู่สวยของเจี่ยนซีเมิ่งที่คล้ายกำลังยิ้มอยู่ทำให้ดูราวกับมีดวงดาวที่เย็นเยียบและเย้ายวนส่องประกายอยู่เด็กหนุ่มโอเมก้าถูกมนตร์เสน่ห์สะกดจนมึนงงซบเข้ากับชายหนุ่มอย่างออดอ้อนราวกับแมวตัวน้อย
"คุณเจี่ยนเหวยเหวยไม่อยากจากคุณไปเลย~" เด็กหนุ่มกอดเขาไว้พลางงอแงซุกหน้าลงบนซอกคออย่างดื้อดึง"ผมไม่เชื่อหรอกว่าพอคุณแต่งงานแล้วจะเป็พ่อบ้านที่ดีได้จริงๆ!"
"ฮ่าๆอย่าดูถูกฉันไปหน่อยเลยน่า!"เจี่ยนซีเมิ่งหัวเราะพลางเชยคางเด็กหนุ่มในอ้อมแขนขึ้น แล้วจูบเบาๆ ที่ปลายจมูก"ฉันเป็ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น ต้องรักษาสัญญาให้สมกับแหวนวงนั้นสิ~"
เขาตอบด้วยรอยยิ้มยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มโอเมก้าจะได้ตอบโต้ ก็ออกแรงดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดแนบอกพร้อมกับแยกเรียวขายาวทั้งสองข้างออกจากกันโยกเอวอย่างคลุมเครือเบียดเสียดร่างกายอ่อนนุ่ม "…แต่กว่าจะถึงวันหมั้นของผมก็อีกตั้งสองเดือน… ่นี้ผมจะทำตัวเลวให้ถึงที่สุด นายว่าดีไหม?"
เจี่ยนซีเมิ่งหัวเราะพลางปล่อยฟีโรโมนออกมากลิ่นเลมอนอ่อนๆ ล่องลอยอบอวลอยู่ในห้องแคบๆเด็กหนุ่มโอเมก้าสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นอย่างเต็มที่ทันใดนั้นช่องทางด้านหลังก็เปียกชื้น เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าปอดใหญ่พลางใช้ช่องทางด้านหลังเบียดชายหนุ่มหล่อเหลาใต้ร่าง พึมพำอย่างออดอ้อน "งั้นก่อนที่คุณเจี่ยนจะเป็คุณสามี เหวยเหวยจะไม่ยอมให้คุณลงจากเตียงเลยครับ!"
คำพูดที่ทั้งยั่วยวนและน่ารักทำให้อัลฟ่าขมวดคิ้วหัวเราะอย่างเ้าเล่ห์อุ้มคนในอ้อมแขนขึ้น ก่อนจะเดินไปยังห้องด้านในที่เตรียมไว้แล้ว
เจี่ยนซีเมิ่งตื่นขึ้นเพราะความเย็นะเืเขาพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก รู้สึกปวดหัวราวกับจะะเิเป็เสี่ยงๆแถมตรงนั้นของเขาก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบๆ… เขานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอยมองไปยังห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของกระจัดกระจาย ก่อนจะค่อยๆ นึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนเขาเล่นสนุกกับเ้าเหวยเหวยอย่างสุดเหวี่ยงไม่รู้เลยว่าเ้าโอเมก้าตัวน้อยป้อนอะไรให้เขา ทำให้เขารู้สึกตื่นตัวเป็พิเศษกดร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างเอาเป็เอาตาย จนอีกฝ่ายร้องลั่นผืนผ้าปูที่นอนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
"…เหวยเหวย?" เจี่ยนซีเมิ่งเรียกชื่อเบาๆ ปวดหัวจนลุกไม่ขึ้น แต่กลับไม่เห็นเงาใครเลยมีเพียงเสียงน้ำที่ดังต่อเนื่องมาจากห้องน้ำเขาจึงต้องประคองหัวที่ปวดจนแทบะเิลุกขึ้นไปหาน้ำดื่ม
เขาเดินไปยังกระจกเต็มตัวก่อนเป็อันดับแรกเหมือนอย่างเคยเพื่อสำรวจร่างกายที่สมบูรณ์แบบของตนเอง ใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวรูปสลักผิวขาวผ่องไร้ที่ติ กล้ามท้องเป็ลอนสวย เ้าโลกอันน่าภาคภูมิใจ…สายตาของเขาเลื่อนไปยังส่วนที่ควรจะกระปรี้กระเปร่า แต่กลับหงอยเหงาลงอย่างผิดวิสัยทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย
'ทำไมถึงสงบขนาดนี้? ไม่น่าใช่' เจี่ยนซีเมิ่งยื่นมือไปััอย่างไม่รู้ตัวก็รู้สึกถึงความตึงและเจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไร เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลงทันทีไม่นานนักเหวยเหวยก็เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูคลุมร่างไว้กลิ่นหอมอุ่นระอุแผ่กระจาย เมื่อเห็นว่าเขาตื่นแล้ว ก็ยิ้มหยาดเยิ้มเดินเข้ามาพันเกาะแกะเขาอย่างยั่วยวน
…ยัง้าอีกเหรอ… เจี่ยนซีเมิ่งฝืนยิ้ม
เขาปวดหัวจะตายอยู่แล้วไม่มีอารมณ์เลยสักนิดแต่ร่างกายแสนนุ่มนิ่มของเ้าตัวน้อยก็ยังสามารถจุดไฟปรารถนาในตัวเขาได้อย่างรวดเร็วแม้จะไม่ค่อยอยากทำ แต่ร่างกายกลับเร่าร้อนขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ
"คุณเจี่ยน…"เหวยเหวยซบในอ้อมกอดเขาพลางคลอเคลีย ความร้อนรุ่มพุ่งลงไปยังท้องน้อยแต่ส่วนที่ควรจะกระปรี้กระเปร่ากลับรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านทำให้เขาสูดหายใจเข้าปอดอย่างอดไม่ได้
'อ๊ะๆ คงเล่นแรงเกินไปหน่อยหรือว่าจะเป็แผลถลอก?' เมื่อถูกเด็กหนุ่มลูบไล้ความรู้สึกไม่สบายก็ยิ่งรุนแรงขึ้น แม้จะมีร่างงามอยู่ในอ้อมกอดเจี่ยนซีเมิ่งก็หมดอารมณ์จึงผลักเ้าตัวน้อยที่กำลังจะคลอเคลียใต้หว่างขาออกไปอย่างเ็า แล้วเอ่ยเสียงต่ำ"--เดี๋ยวฉันต้องไปประชุม พอได้แล้ว"
ชายหนุ่มคนนี้กลับกลายเป็คนไร้หัวใจที่น่าเศร้าใจได้ในพริบตาเหวยเหวยเม้มปากอย่างไม่พอใจ แต่ก็รู้ดีว่าคุณเจี่ยนเป็คนเอาแน่เอานอนไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าได้ในพริบตา เป็เื่ที่เขาเห็นจนชินตาแล้วเขาจึงลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง จัดแจงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำให้ชายหนุ่มอย่างเอาใจใส่พร้อมกับตอบกลับอย่างนุ่มนวล "ครับ คุณเจี่ยนไปทำงานเถอะเหวยเหวยจะรอคุณอยู่ที่นี่"
เจี่ยนซีเมิ่งเป็คนที่แพ้ลูกอ้อนของโอเมก้าตัวน้อยๆเสมอ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ร่างกายกลับร้อนวูบวาบแต่ข้างล่างกลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย …ช่างเถอะ ไม่คิดแล้วยังมีงานให้ทำอีกตั้งเยอะ… ท่านประธานเจี่ยนผู้มีงานล้นมือจึงข่มความรู้สึกแล้วยื่นมือไปยีผมของเ้าตัวน้อยเบาๆ ถือว่าเป็การชมเชยที่รู้จักกาลเทศะก่อนจะหันหลังไปแต่งตัว
357
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
