ตอนที่ 3
ป่าทึบ
เมฆได้เดินตรงเข้าไปในป่าทึบที่แสงจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาไม่ค่อยถึง ถึงอย่างนั้นในป่าที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน ก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆในมือของเขาที่กำแน่น แม้เขาจะเดินด้วยท่าทางสบายๆแต่ก็ยังพร้อมจะรับมือทุกสถานการณ์อยู่ดี
ในป่าที่ได้ยินเพียงแค่เสียงเท้าของเขาที่เหยียบลงพื้นดิน สายตาอันเฉียบคมของเขานั้นได้พยายามสังเกตรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
ต้นไม้ใหญ่ที่ล้อมรอบตัวจนดูรกร้างไปหมด เมื่อเดินไปสักพักเท้าที่กำลังก้าวเดินอยู่นั้นก็ได้หยุดชะงัก เมฆรู้สึกถึงอะไรบ้างอย่างทำให้เขานั้นหยุดเดิน
สายตาของเขาได้มองไปรอบๆตัวเอง
ภายในเงามืดเ่าั้ดวงตาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างได้ส่องสว่างขึ้นเป็สีแดง ดวงตาสีแดงอันดุร้ายนับสิบคู่ได้จ้องมองมาที่เขา เมฆได้กำดาบยาวในมือของตนเองแน่น
ในที่สุดศัตรูในเงามืดของเขาก็ค่อยๆทยอยปรากฏตัวขึ้น หมาป่าขนสีเทาที่มีดวงตาสีแดงได้เดินออกมาจากเงามืดของป่า พวกมันมีท่าทางที่ดุเดือนสายตาอันดุร้ายของพวกมันได้จ้องมาที่เมฆ
ทันทีที่เมฆได้มองไปที่พวกมันข้อมูลจากระบบก็ได้ปรากฏขึ้นมา
ชื่อมอนเตอร์ หมาป่าสีเทา ระดับRank F
ช้อมูล เป็มอนเตอร์ที่อาศัยอยู่ในป่าทึบที่ไม่ค่อยจะมีแสงสว่างส่องถึง
เมฆได้มองพวกมันด้วยใบหน้าที่อึ้งๆเล็กน้อย
“ คนอื่นล่ากระต่ายกันแล้วเราต้องสู้กับหมาป่างั้นเหรอ ความไม่เท่าเทียบนี้มันอะไรกัน.....”
ขนาดที่ยังพูดตัดพ้อยังไม่จบฝูงหมาป่าได้พุ่งเข้าหาเขาทันที
“ เอ๋.....”
ฝีเท้าอันรวดเร็วของมันได้วิ่งเข้าหาเหยื่อหวังจะปิดฉากให้รวดเร็วที่สุด แต่มันกลับไม่ง่ายแบบนั้นเมื่อหมาป่าตัวแรกวิ่งเข้าใกล้ร่างของเมฆมันได้กระโจนใส่ร่างของเมฆทันที
สิ่งที่เมฆทำก็ได้เขาสามารถโยกตัวหลบร่างของหมาป่าได้ ในขนาดนั้นเองเมฆได้ใช้ดาบในมือของตนเองฟันเข้าไปที่บริเวณคอของหมาป่าที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศ
ฉึบ!!!!!
หัวของหมาป่าตัวนั้นขาดกระเด็น
ยินดีด้วยท่านกำจัด หมาป่าสีเทาได้ เรียบร้อย
ของรางวัล เงิน 1 ทอง
ข้อความจากระบบได้ปรากฏขึ้นทันทีขนาดที่เขาสังหารหมาป่าที่ได้ แต่เมฆยังคงไม่ได้มองข้อความนั้น เพราะว่าการโจมตีต่อไปกำลังจะมาถึง
ฝูงหมาป่านับสิบได้พุ่งตรงเข้าหาร่างของเมฆ
“ เหนื่อยอีกแล้วๆ ”
เมฆได้พุ่งตรงเข้าโจมตีใส่พวกมันอีกครั้ง ถึงแม้จะโดนรุมด้วยฝูงหมาป่าเป็สิบ แต่เมฆนั้นก็สามารถรับมือพวกมันได้อย่างอยู่หมัด พวกหมาป่าได้พยายามโจมตีใส่ร่างของเมฆแต่เขาก็สามารถโยกตัวหลบได้ทุกการโจมตีแถมยังโจมตีพวกมันกลับไปทุกครั้งอีกด้วย มันทำให้จำนวนของหมาป่าลดลงไปเรื่อยจนเหลือตัวสุดท้าย ทันทีที่มันเข้าโจมตีเมฆได้ใส่ดาบของตนเองตัดคอของมันทันที
ยินดีด้วย Rank ของท่านได้เลื่อนขั้น
Rank F (ชาวบ้าน) เลื่อนไป Rank E (นักผจญภัยฝึกหัด)
ความสามารถของร่างกายทั้งหมดเพิ่มขึ้น 20%
เมฆได้จ้องมองข้อความที่ปรากฏตรงหน้าของเขาพลางกับคิดอะไรบ้างอย่างไปด้วย
‘ ความสามารถร่างกายทั้งหมดเพิ่มขึ้นอย่างนั้นเหรอ ก็แปลว่าถัดRankอัพไปเลื่อนแบบนั้นความสามารถของตัวละครจะเพิ่มขึ้นจนน่าใเป็แน่ ’
เมื่อครุ่นคิดสิ่งที่เองตนในตั้งข้อสงสัยจบ เมฆได้เริ่มทำบางอย่างเพื่อทดสอบตนเอง เมฆได้ย่อตัวลงแล้วะโขึ้นจากพื้น ทันทีที่ออกแรงะโเท้าของเมฆได้สูงขึ้นจากพื้นประมาณหนึ่งเมตรเห็นจะได้
“ ว้าว!!!! ”
เมฆได้เอ่ยออกมาด้วยเสียงลากยาวเพราะความใในความสามารถของตนเอง
“ ว่าแต่ของที่ได้จากการฆ่ามอนเตอร์เมื่อกี้มีอะไรมั่งนะ ”
เมฆได้พูดขึ้นพลางกับใช้มือเลื่อนดูของในช่องเก็บของของตนเอง ไอเทมที่เขานั้นได้รับเพิ่มมาจากการกำจัดมอนเตอร์นั้นก็มี
ได้รับ 10 ทอง
ได้รับกรงเล็บหมาป่า 5 อัน
ได้รับ คัมภีร์สกิล(ลูกบอลเพลิง) 1 อัน
เมฆได้กดเรียกคัมภีร์สกิลออกมา ม้วนคัมภีร์สีขาวได้ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเมฆ เช่นเดิมเมฆได้จ้องมองไปที่คัมภีร์เพื่อให้ระบบแสดงข้อมูล
ชื่อไอเทม คัมภีร์สกิล (ลูกบอลเพลิง) ระดับ สีเขียว(ทั่วไป)
ข้อมูลไอเทม คัมภีร์ที่เมื่อกดใช้แล้วตัวละครจะได้รับสกิลลูกบอลเพลิง เมื่อกดใช้แล้วคัมภีร์จะหายไปทันที
สกิลเองก็เช่นกันสกิลนั้นก็จัดเป็ไอเทมอย่างหนึ่งในเกมส์ ซึ่งก็แปลว่ามันนั้นก็แบ่งออกมาตามสี สกิลหรือเวทมนต์ที่แข็งแกร่งก็จะมีสีที่บ่งบอกความหายากของสกิลๆนั้นด้วยเช่นกัน สกิลเองก็เป็สิ่งหนึ่งที่เมื่อนำไปซื้อขายกันจะได้รับเงินมหาศาล ยิ่งถ้าเป็คัมภีร์ระดับสีส้มหรือสีแดง มูลค่าของมันนั้นก็อาจจะทะลุไปหลายร้อยล้านบาทเลยก็เป็ได้
“ สีเขียวแบบนี้ก็เป็สกิลพื้นฐานสินะ กดใช้แล้วลองดูหน่อยแล้วกัน ”
เมฆได้ใช้มือกดใช้ไอเทม
ท่านใช้ ไอเทม คัมภีร์สกิล ( ลูกบอลเพลิง )
ท่านได้รับสกิล ลูกบอลเพลิง เรียบร้อย
“ ส่วนวิธีที่การใช้สกิลก็.... ”
เมฆได้ยกมือของตนเองขึ้นให้อยู่ระดับเดียวกับสายตา จากนั้นเปลวไฟได้ปรากฏขึ้นเป็ลูกบอลตรงฝ่ามือของเมฆ จากนั้นมันได้ถูกยิงออกไปให้โดนกับต้นไม้
ตูม!!!!!
ความแรงของสกิลนั้นสามารถล้มต้นไม้ได้หนึ่งต้น แต่มันก็ทำได้แค่นั้น แต่ถ้าเมื่อRank นักผจญภัยของตัวละครนั้นเพิ่มขึ้นสกิลนั้นก็จะเพิ่มประสิทธภาพขึ้นตามไปด้วย
“ ระบบการใช้สกิลถ้าว่าง่ายดีนะ ”
เริ่มการใช้สกิลนั้นผู้เล่นแค่ใช้สมองคิดเท่านั้นจะตนเองจะใช้สกิลอะไร ระบบก็จะทำการประมวลผลแล้วร่ายสกิลออกมาให้
“ สิ่งที่จะพอช่วยเราตอนนี้ก็คงเป็เงินสินะ ”
เงินภายในเกมส์ ระบบเงินภายในเกมส์นั้นจะเป็ค่าเงินที่เรียกว่า ทอง ใบกระเป๋าของเมฆในตอนนี้มีเงินอยู่สิบทองที่ได้จากการกำจัดหมาป่าไป 10 ตัว ซึ่งเงินในเกมส์นี้ไม่ใช่ว่าจะสามารถนำไปซื้อไอเทมได้อย่างเดียว โดยเงินภายในเกมส์นั้นสามารถนำไปแลกเงินจริงๆกับทางระบบโดยตรงได้เลย โดยระบบนั้นจะทำการโอนเงินเข้าบัญชีของผู้เล่นที่ลงทะเบียบไว้ตอนล็อกอินเข้ามาทันที
อัตราการแลกเปลี่ยนเงินนั้น
1000 ทอง = 10 บาท
10000 ทอง = 100 บาท
100000 ทอง = 1000 บาท
1000000 ทอง = 10000 บาท
' ตอนนี้ถ้าเราอยากได้เงิน 10 บาทก็ต้องฆ่าหมาป่าพวกนี้ 1000 ตัว อาจจะดูว่ากว่าจะทำเงินได้คงยากแต่ว่า.... ถ้าเราRank สูงขึ้นมอนเตอร์ที่กำจัดนั้นคงจะให้เงินสูงกว่านี้เป็แน่ ก็ไหนจะไอเทมที่ดรอปอีกเราสามารถนำมันไปขายได้ นี่มันช่องทางทำเงินดีๆนี่เอง '
ขนาดที่คิดอยู่นานเมฆได้เผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมา
“ เอาล่ะจากนี้ต่อไปคงจะเหนื่อยกันหน่อยแหละ!!! ”
เมฆได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วน่าจะมีไฟเต็มที
หลังจากนั้นเมฆก็ได้เริ่มการกวาดล้างอย่างบ้าคลั่ง
5 ชั่วโมงผ่านไป
ภายในป่าทึบแห่งเดิม เมฆนั้นยังคงฟาดฟันหมาป่าสีเทาอย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่าหมาป่าตัวนี้จะเป็ตัวสุดท้ายที่เขาคิดจะล่าแล้ว มันได้พุ่งเข้ามาหาเมฆที่ยืนอยู่แต่มันก็เป็เช่นเดียวกับเหล่าเพื่อนของมัน เมฆได้เคลื่อนที่ไปข้างๆของมันแล้วใช้ดาบของตนเองโจมตีใส่มัน ดาบในมือของเมฆได้ผ่าร่างของมันจนขาดครึ่ง
ยินดีด้วย Rank ของท่านได้เลื่อนขั้น
Rank E (นักผจญภัยฝึกหัด) เลื่อนไป Rank D (นักผจญภัย)
ความสามารถของร่างกายทั้งหมดเพิ่มขึ้น 40%
เมฆได้มองข้อความที่ปรากฏขึ้นพลางกับครุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง
' เพิ่มขึ้น 40 % แปลว่าไม่นับจากตอนแรกสินะ แปลว่าตอนแรกที่เราได้รับเพิ่ม 20 % นั้นก็ถือเป็ค่าของร่างกายเราแล้วจากนั้นได้เพิ่มขึ้นอีก 40 % ก็แปลว่าร่างกายของเราได้รับค่าเพิ่มเป็ 60 % สินะ '
เมฆได้จ้องไปที่ช่องเก็บของของตนเองที่แสดงขึ้นมา มีไอเทมมากมายอยู่ในช่องเก็บของของเขานั้น ค่าเงินของเขาที่แสดงอยู๋ 10010 ทอง
นั้นแปลว่า 5 ชั่วโมงที่ผ่านมาเมฆนั้นได้ ฆ่าหมาป่าเหล่านี้ไปถึง 10000 ตัว ภายในห้าชั่วโมง
“ เฮ้อ!!!! ”
เมฆได้ถอนหายใจออกด้วยความเหนื่อยล้า ถึงแม้จะเป็เกมส์แต่ร่างของผู้เล่นเองก็ได้รับความเหนื่อยล้าอยู่เหมือนกัน
“ กลับเมืองก่อนดีกว่าแล้ว.... ”
หลังจากนั้นเมฆก็ได้เดินทางกลับไปเมืองแห่งการเริ่มต้น เมื่อกลับไปถึงเมือง ผู้เล่นก็ไม่ลดลงเลยสักนิด เมฆได้เดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ตามทางของเมือง บัดนี้ท้องฟ้าของโลกแห่งนี้ได้เปลี่ยนกลายเป็สีส้มใช้เวลาของโลกใบนี้กำลังจะเข้าสู่่กลางคืน พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
โดยเวลาของโลกแห่งนี้จะยึดจากเวลาในโลกจริงซึ่งนั้นก็แปลว่าตอนนี้โลกจริงกำลังจะมืดแล้ว
“ ออกไปหาอะไรกันก่อนดีกว่า.. ”
“ แต่ว่าก่อนเราจะออกจากเกมส์เราก็ต้องไปหาห้องก่อนสินะ ”
จากนั้นเมฆก็ได้เดินทางไปที่โรงแรมประจำเมือง
มันเป็โรงแรมที่มีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางของมัน โดยโรงแรมแห่งนี้นั้นถูกสร้างขึ้นมาจากไม้ราคาแพง ที่แห่งนี้คือโรงแรมสำหรับนักผจญภัย ทำไมต้องมีโรงแรมน่ะเหรอเพราะว่าเมื่อผู้เล่นทำการออกจากระบบ ตัวละครจะไม่ได้ถูกวาร์ปไปเก็บเช่นเกมส์ออนไลน์ เมื่อผู้เล่นออกจากระบบแล้วตัวละครของท่านจะอยู่ในสภาพหลับใหล
เมื่อเข้าไปในโรงแรมแล้ว โดยชั้นหนึ่งของโรงแรมเป็เหมือนกับกิลด์ของนักผจญภัย(ผู้เล่น) มันเป็สถานที่ที่เอาไว้ทำหลายๆอย่าง เมฆนั้นไม่สนเขารีบเดินไปเช่าห้องที่เคาน์เตอร์
โดยราคาการเช่า 1วัน = 10 ทอง
เมฆได้รีบขึ้นห้องของตนเองไป เมื่อเข้าสู่ห้องแล้ว มันเป็ห้องที่ถูกสร้างอย่างเรียบง่าย เตียงขนาดเท่าตัว โต๊ะไม้หนึ่งตัวและเก้าอี้อีกสองตัว เมฆไม่รอช้าเขารีบล็อคห้องแล้ววิ่งไปนอนลงที่เตียงทันที
เมฆได้กดหน้าต่างของระบบ
ท่าน้าจะออกจากเกมส์
ใช่ ยกเลิก
เมฆได้กดยืนยันจากนั้น
ท่านกำลังออกจากระบบ
จบตอน
159
