เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

“โอ๊ย...”

ไช่มามาที่เลือดเต็มปากส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน “คุณหนูสาม! บ่าวทำตามคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่า! ท่านลงโทษบ่าวเช่นนี้ หรือว่าท่านไม่พอใจฮูหยินผู้เฒ่า!?”

“ยังกล้ายุแยงอีกหรือ” ฉู่จวินหลันกดนางลงกับพื้น ฟาดตบซ้ายขวารัวจนไช่มามาไม่มีแรงร้องโอดโอยอีกต่อไป

ผู้คนรอบด้านต่างตะลึงงัน

“ถึงจะเป็นคุณหนูที่เกิดจากภรรยาเอก ก็ไม่น่าป่าเถื่อนเช่นนี้!” อนุหวังอุทานพลางปิดปาก และกล่าวเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

ฮูหยินผู้เฒ่าร้องเสียงดัง “ก่อการใหญ่แล้ว! ยังไม่รีบจับตัวนางอีก!”

เหล่าสาวใช้พากันกรูเข้าไป ทว่ากดฉู่จวินหลันได้เพียงไม่นานก็ถูกนางผลักจนกระเด็นออกไป

สาวใช้ตั้งหกเจ็ดคนยังไม่อาจกดนางลงได้ พวกนางต่างพากันยืนล้อมราวกับเจอศัตรู แต่กลับไม่กล้าเข้าไปใกล้

เส้นเลือดบนขมับฉู่ไฉเหลียงเต้นตุบๆ “ลูกสารเลว! เจ้าคิดจะเป็นกบฏแล้วหรือ!”

ฉู่เมิ่งอิ๋งตกใจจนร้องไห้โฮ “น้องสาวสาม หยุดเถิด! ต่อให้เป็นบ่าว ก็ยังเป็นคนที่มีบิดามารดา เจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว!”

“ทำไมเล่า คนเรือนอวี้ชิงของเจ้ามีบิดามารดา แต่คนอื่นไม่มีหรือ ถึงขั้นถูกใส่ร้ายแต่กลับต้องถูกตีจนตายได้ตามใจชอบ?”

“นี่!” ฉู่เมิ่งอิ๋งเบิกตากว้าง

“พวกเจ้ากล่าวหาใส่ร้ายจื่อเยียน บังคับให้รับผิด ยังจะอ้างว่ามีเหตุผลอีกหรือ!”

ฉู่จวินหลันดึงคอเสื้อไช่มามาขึ้นแล้วตบลงไปอีกหลายครั้ง

ใบหน้าไช่มามาบวมจนเหมือนหัวหมู ดวงตากลอกขาวก่อนจะสลบเหมือดไปตรงนั้น

กลิ่นอายสังหารจากตัวฉู่จวินหลันแผ่กระจายไปทั่ว อีกทั้งกำลังแขนยังรุนแรงจนเหล่าสาวใช้ที่ล้อมอยู่ถอยกรูดไม่กล้าเข้าใกล้

นางเหยียบอกไช่มามาแล้วคว้ามือซ้ายนางขึ้นมา ก่อนจะรูดแขนเสื้อให้ร่นลง

“พวกเจ้าดูสิ สิ่งนี้คืออะไร!”

เมื่อทุกคนมองตามก็เห็นกำไลหยกสีเขียววงหนึ่งอยู่บนข้อมือไช่มามา!

“นั่น…” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยอย่างสับสน

“ข้าหวงแหนกำไลที่ฮูหยินผู้เฒ่ามอบให้ข้านัก จึงมอบกำไลวงเดิมให้จื่อเยียนแทน ส่วนข้าก็สวมเพียงกำไลวงที่ท่านมอบให้เท่านั้น”

“เช้านี้ข้าออกไปเก็บน้ำค้าง เกรงว่ากำไลจะเสียหาย จึงฝากให้ไช่มามาช่วยดูแล ใครจะคิดว่านางกลับเกิดความโลภแอบเก็บกำไลไว้เอง ซ้ำยังโยนความผิดให้จื่อเยียนรับแทนอีก!”

เหล่าสาวใช้ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วถอยไปยืนด้านข้าง

ฮูหยินผู้เฒ่ารีบก้าวมาด้านหน้า ย่อตัวตรวจดูไช่มามาที่สลบอยู่กับพื้น “ใช่! นี่คือกำไลของข้า! ด้านในมีรอยกระแทกตำแหน่งไม่ผิดเพี้ยน!”

สีหน้าอนุหวังพลันเปลี่ยนไป ส่วนมือก็กำผ้าเช็ดหน้าแน่น

ฮูหยินผู้เฒ่าน้ำตาคลอ ก่อนจะตวาดลั่นด้วยความโกรธ “เป็นไช่มามาที่โลภมาก ตัวเองขโมยของแต่กลับใส่ร้ายผู้อื่น! เจ้าไปเอาบ่าวชั่วร้ายเช่นนี้มาจากที่ใดกัน ยังกล้าอยู่ข้างกายคุณหนูสามอีกหรือ!”

ทุกคนล้วนรู้ดีว่าไช่มามาเป็นคนสนิทของอนุหวัง

ใบหน้าอนุหวังบิดเบี้ยวด้วยโทสะจนแดงก่ำ

เหล่าสาวใช้ที่เหลือต่างมองไปที่ไช่มามากับอนุหวังอย่างสีหน้าหลากหลาย ความรู้สึกเวทนาที่เคยมีก่อนหน้านี้พลันหายสิ้น

ฮูหยินผู้เฒ่ารีบสวมกำไลกลับเข้าข้อมือตนเอง ไม่แม้แต่จะเอ่ยว่าจะคืนให้ฉู่จวินหลัน จากนั้นหันไปถามฉู่ไฉเหลียง

“ไฉเหลียง เจ้าว่าควรทำอย่างไรดี”

หมายความว่าชุดเครื่องประดับหยกที่เขาเอาไปแลกนั้นสูญเปล่า แม้แต่กำไลหยกเก่าๆ วงเดียวก็ยังไม่ได้! ความโกรธพุ่งสูงจนฉู่ไฉเหลียงพูดไม่ออก

ฉู่จวินหลันเอ่ย “เป็นเพราะข้าดูแลสาวใช้ไม่ดีถึงได้ก่อเรื่องใหญ่โต ทำให้ท่านย่ากับท่านพ่อเดือดร้อน เป็นความผิดของข้าเอง” แล้วหันกลับมามองสะใภ้หลิวซุ่นเป่า ลวี่หลัว และลวี่ถีด้วยสายตาเย็นชา “ยังมัวชักช้าอยู่หรือ รีบหามไช่มามากลับไปเสีย!”

สะใภ้หลิวซุ่นเป่า ลวี่หลัว และลวี่ถีขนลุกซู่ รีบช่วยกันหามร่างไช่มามาออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านย่าโปรดพักผ่อน ข้าจะสะสางเรื่องไช่มามาให้ชัดเจน แล้วมาขออภัยท่านอีกครั้ง”

ฉู่จวินหลันพยุงจื่อเยียนขึ้นมา แล้วให้เป่าเล่อช่วยประคองฉู่หวาถิง หลังจากทำความเคารพตามมารยาทครบถ้วนก็เดินออกไปอย่างสง่างาม

ทั้งห้องโถงใหญ่เงียบงันลงทันที

เสียงวุ่นวายโกลาหลเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเงียบสงบ ราวกับอยู่กันคนละโลกโดยสิ้นเชิง

ไม่มีใครคิดว่าฉู่จวินหลันจะก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ กลับยังถอยออกไปได้โดยไม่เป็นอันตราย แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากับฉู่ไฉเหลียงก็ไม่คิดจะเอาโทษ

ฮูหยินผู้เฒ่า ฉู่ไฉเหลียง และบรรดาอนุต่างถูกความเด็ดขาดของฉู่จวินหลันทำให้สั่นสะท้าน

แท้จริงแล้วฉู่จวินหลันนี้เป็นคนเช่นไรกันแน่

บางคราวก็อ่อนโยนรู้จักกาลเทศะ บางคราวก็ใจกว้างมีเมตตา แต่ยามดุดันขึ้นมากลับน่ากลัวราวกับอสูรร้าย เกรงว่าบุรุษแข็งแรงก็ห้ามไม่อยู่!

นิสัยนางช่างยากแท้หยั่งถึงนัก!

ฉู่ไฉเหลียงปรายตามองฮูหยินผู้เฒ่าอย่างหงุดหงิด ด้วยไม่อยากอยู่ต่อ จึงคารวะแล้วจากไป

ในเมื่อฉู่ไฉเหลียงออกไปแล้ว อนุทั้งสามคนและเหล่าบุตรสาวก็ขอตัวจากไปเช่นกัน

พอออกจากเรือนไป อนุซุนก็เหล่มองอนุหวังพลางหัวเราะเยาะ “ขโมยไก่ก็ไม่ได้ ทั้งยังเสียข้าวสารในกำมืออีก [1] สมควรแล้ว!”

อนุหวังโกรธจัด “ซุนเม่าชุน เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

“จะเสียงดังไปทำไม ท่าทางอ่อนหวานของเจ้าหายไปไหนแล้วเล่า”

อนุหวังขบกรามแน่นด้วยความโกรธ แต่อนุซุนหันหลังเดินจากไปเสียแล้ว

ยิ่งมองแผ่นหลังของนาง อนุหวังยิ่งรู้สึกเหมือนต่อยลงบนก้อนฝ้าย ยิ่งอึดอัดแน่นอก ครั้นนึกถึงไช่มามาที่ตกไปอยู่ในมือฉู่จวินหลัน ก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

นางแก่นั่นจะเปิดโปงข้าหรือไม่นะ

ไช่มามารู้สึกตัวอีกทีแสงในห้องก็สลัวแล้ว พอลืมตาก็เห็นว่านี่คือเรือนเล็กทางตะวันตกที่นางอาศัยอยู่

ทั่วร่างปวดแสบปวดร้อน โดยเฉพาะศีรษะและใบหน้าราวกับถูกไฟลวก นางพยายามยันกายลุกขึ้น แต่พอเงยหน้าก็เห็นฉากไม่ไกลออกไป

ฉู่จวินหลันที่นั่งอยู่บนโต๊ะแปดเซียนดึงจื่อเยียนมานั่งใกล้ๆ ก่อนจะบรรจงทายาให้อย่างระมัดระวัง

ส่วนลวี่ถี ลวี่หลัว และสะใภ้หลิวซุ่นเป่าก็ยืนรับใช้อยู่ด้านข้างเงียบๆ

“ฟื้นแล้วหรือ” ฉู่จวินหลันไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เอ่ยสั่งเสียงเรียบ “สะใภ้หลิวซุ่นเป่า ข้าให้โอกาสเจ้าแสดงฝีมือ ไปสอบสวนให้นางรับปากว่าเหตุใดนางถึงขโมยกำไลนี้แล้วโยนความผิดให้จื่อเยียน และลงมือทำตั้งแต่ตอนไหน”

สะใภ้หลิวซุ่นเป่า ลวี่หลัว และลวี่ถีสบตากันเล็กน้อย พวกนางล้วนเป็นคนของอนุหวัง ย่อมรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง พวกนางได้รับคำสั่งให้ร่วมมือกันกำจัดจื่อเยียนเพื่อตัดแขนขาฉู่จวินหลัน ไช่มามาได้รับรางวัลจากอนุหวังแล้ว จะไปขโมยของได้อย่างไรกัน อีกทั้งกำไลหยกนั่นก็เป็นเพียงข้ออ้าง ว่ากันว่าฮูหยินผู้เฒ่าเพียงสวมมาครึ่งชีวิต หาใช่ของล้ำค่าถึงขั้นให้ใครเอาชีวิตไปเสี่ยง

สะใภ้หลิวซุ่นเป่าไม่กล้าขยับ

ไช่มามาลูบศีรษะที่ยังเจ็บแปลบจนได้สติ ความโกรธพุ่งสูงทันที “เจ้ากล่าวหาข้า! ข้าไม่ได้ขโมย! ข้าไม่สนใจกำไลเฮงซวยนี่สักนิด!”

“หึ ของที่ฮูหยินผู้เฒ่าหวงแหนนักหนา กลับกลายเป็นกำไลเฮงซวยแล้วหรือ” ฉู่จวินหลันหัวเราะเย็น “สะใภ้หลิวซุ่นเป่า ยังไม่ไปอีกหรือ”

วันนี้พวกนางรับรู้ถึงอำนาจบารมีของฉู่จวินหลันแล้ว สะใภ้หลิวซุ่นเป่ากลัวว่าฝ่ามือจะฟาดลงมาบนหน้า จึงฝืนใจก้าวออกไป

ไช่มามาคือมือขวาของอนุหวัง ส่วนสะใภ้หลิวซุ่นเป่าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ในเรือน นางถูกกดขี่มาหลายปี ครั้นวันนี้ได้โอกาสถามกลับบ้าง ใจย่อมหวั่นหวาดไม่น้อย

“คุณหนูสามถามเจ้าก็ตอบสิ เจ้าทำทำไม และลงมือตั้งแต่เมื่อไหร่”

ไช่มามาสบถด่า “ถุย! เจ้าคนทรยศ ยังมีหน้ามาถามข้าอีกหรือ! ตอนที่ข้าปรนนิบัติอนุ เจ้ายังเล่นโคลนอยู่เลย!…”
 

[1] ขโมยไก่ก็ไม่ได้ ทั้งยังเสียข้าวสารในกำมืออีก หมายถึง คิดจะเอาเปรียบคนอื่น แต่กลับเสียผลประโยชน์เสียเอง