12
นอนห้องเดียวกัน
รถยนต์ของภาคินวิ่งเข้าจอดหน้าบ้านใน่ค่ำๆ ภาคินเดินลงมา เปิดเอากระเป๋าแล้วเดินไปจับมือบางเดินเข้าบ้าน พู่กันที่มองการกระทำของคนตรงหน้าก็แปลกใจ แต่เธอเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากให้มีปัญหากับคนที่บ้าน เธอจึงเดินตามเขาเข้าบ้าน เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นทุกคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พู่กันยกมือไหว้ผู้ใหญ่
“สวัสดีค่ะคุณปู่ สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ สวัสดีค่ะพี่ภู”
“มาลูกมา” คุณหญิงกวักมือให้มานั่งที่โซฟาหรู
“รอนานไหมครับ” ภาคินถามออกไป
“ไม่นานลูก” ปู่ตอบภาคิน
“พอดี่บ่ายผมมีเคสผ่าตัดนะครับ”
“อย่ามัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้น้องนะลูก” คุณบุรพัฒน์ บอกลูกชาย ภาคินพยักหน้าให้กับพ่อของเขา
“นั่นสิ แบบนี้ปู่จะมีหลานง่ายไหมละตาภีม” คุณปู่เสริม
“โถ่ คุณปู่ คุณพ่อ ใครเขาทำหลานกันตอนกลางวันกันละครับ จริงไหมภีม” ภูผาขยิบตาให้น้องชาย ภาคินขึงตาใส่ไอ้พี่ชาย ถ้าจะพูดแบบนี้ไม่ต้องพูดดีกว่าไหม สองพี่น้องส่งสายตาให้กัน
“เอ่อ แม่ว่าไปทานข้าวกันดีกว่า กินไปคุยไป” คุณหญิงภาเอ่ยขัดจังหวะ
“คุณพ่อค่ะ เชิญค่ะ” คุณปู่บดินทร์พยักหน้าให้กับลูกสะไภ้ ทุกคนลุกเดินตามคุณปู่ไปที่ห้องอาหาร
“เป็ยังไงลูก ติดขัดอะไรไหมอยู่กับพี่เขา” คุณหญิงภาวิณีถาม ลูกสะไภ้ขณะทานข้าว
“ไม่เลยค่ะคุณแม่” เธอยิ้มให้กับคุณหญิง
“อาหารถูกปากไหมลูก แม่ให้เด็กเตรียมไว้เยอะเลยทานเยอะๆ นะ”
“อร่อยมากเลยค่ะคุณแม่”
“งั้น ก็ต้องทานเยอะๆ ตักให้น้องด้วยตาภีม” มารดาหันมาสั่งหมอภาคิน ภาคินทำตามที่มารดาสั่งเลือกตักอาหารสองสามอย่างให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ”
หลังจากทานอาหารเสร็จภาคินมานั่งดื่มกับภูผาที่เคาน์เตอร์บาร์ ในบ้าน สองพี่น้องนั่งดื่มกันไปหลายแก้วอย่างเงียบๆ จนพี่ชายต้องเอ่ยถาม
“ไง ชีวิตหลังแต่งงาน ปรับตัวได้หรือยัง”
“อืม”
“เนี่ยแกจะพูดให้มันเยอะกว่านี่หน่อยไม่ได้หรอว่ะไอ้ภีม”
ภูผามองหน้าน้องชาย ปกติแล้วเขารู้ว่าน้องชายเขาไม่ค่อยชอบพูดมาก แต่นับวันยิ่งพูดน้อยลง เขาส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมของน้องชาย
“ปกติแล้วแกก็ไม่มีสาวที่ไหนนี่ ก็ลองเปิดใจให้น้องสะไภ้ฉันบ้างดิ”
“ก็ไม่ได้ปิดนิ” เป็ภูผาที่หันหน้ามามองน้องเมื่อได้ยินคำตอบ
“เออ งั้นก็รีบมีหลานให้ฉันไวๆ” เขาดึงแก้วเหล้าออกจาก มือน้องชาย ภาคินหันมามองหน้าพี่ชาย
“ไปสิ ตอนนี้เลย” ไม่พูดเปล่า ภูผาผลักน้องชายให้ลุกจากเก้าอี้ ทรงสูงทันที ภาคินจึงต้องเดินขึ้นห้องไป
“เอาหลานชายก่อนนะโว้ย” ภูผาะโไล่หลังมา
ภาคินโบกมือให้พี่ชายโดยไม่หันกลับมามอง ภูผาได้แต่อมยิ้มให้น้องแล้วกระดกเหล้าต่อคนเดียวเงียบๆ
ภาคินเปิดประตูเข้าห้องของเขา ก็เห็นพู่กันกำลังนั่งหวีผมอยู่
“เธออาบน้ำแล้วหรอ”
“ค่ะ”
“งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” ภาคินเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ
เสียงน้ำไหลในห้องน้ำ มันทำให้พู่กันหัวใจเต้น ตุบตุบ เธอรู้ว่าจะต้องนอนห้องเดียวกับเขา มันก็ยิ่งทำให้เธอตื่นเต้น ไม่นานประตูห้องน้ำ ก็เปิดออก พู่กันอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง
เธอเห็นเขาออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พัน ที่เอวหนา เธอมองหน้าอกที่หนาแน่น กล้ามท้องที่เป็ลอนๆ นั้น ทำให้เธอรู้สึกมวนที่ท้อง เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาทำท่าทางเลื่อนดูเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า
ภาคินเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาแล้วหยิบชุดนอนออกมาใส่ จากนั้นเขาก็เดินมาหาเธอที่นั่งอยู่ขอบเตียง
“ง่วงหรือยัง？”
“ค่ะ”
“คืนนี้คงต้องนอนด้วยกันแล้วละ นอนได้ใช่ไหม”
“ทำไมคะ” เธอหันไปถามเขา มีอะไรต้องถามว่านอนได้ไหม ในเมื่อเธอก็แต่งงานกับเขาแล้ว หรือว่าเขากำลังจะบอกเธอเป็ในๆ ว่าที่ต้องนอนด้วยเพราะความจำเป็ เธอจ้องหน้าเขานิ่ง
ภาคินมองดูท่าทางที่แปลกๆ ของเธอ เธอกำลังโกรธเขางั้นหรอ
“งั้นนอนกันเถอะ” เขาตัดบท ภาคินเดินไปปิดไป หันกลับมาที่เตียงก็เห็นร่างบางที่นอนหันหลังให้เขาแล้ว เขาเดินมานอนอีกข้างของเตียง
ไอ้พี่ภีมบ้า รังเกียจเธอขนาดนั้นเลยหรอ เธอหงุดหงิดใจ ภาคิน หันไปมองร่างบางอีกครั้ง ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ เขาพยายามข่มตาให้หลับ
…..
ใบหน้าเข้มของภาคินขมวดเป็ปมเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรนิ่มๆ อยู่บนตัวเขา ทำให้เขาพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาดู เขาพยายามกระพิบตา เพื่อปรับสายตา
แสงไฟอ่อนๆ ที่ส่องมาจากหัวเตียงกระทบกับใบหน้าเนียนที่อยู่ บนหน้าอกของเขา ทำเอาเขาถึงกับหายง่วงทันที
ภาคินก้มลงมองเธออีกครั้ง มือของเธอที่ตอนนี้กอดเขาแน่น ขาอีกข้างเธอยังเกี่ยวขาเขาไว้อย่างกับว่าเธอเห็นเขาเป็หมอนข้างของเธอไปแล้ว เขาแอบมองใบหน้าเนียนอยู่นาน มือหนาเอามือมาปัดปอยผมออกจากใบหน้าให้เธอ ทำให้เ้าตัวดิ้น ทำเอาภาคินถึงกับกลั้นหายใจ ทำตัวแข็งเทื่อ เพราะกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมา เธอก็ขยับตัวเข้าใกล้เขามากกว่าเดิมแล้วกอดเขาแน่นเหมือนเดิม ััจากหน้าอกนุ่มนิ่มที่มีชุดนอนบางเบากั้นกลางกำลังกระเพื่อมขึ้นลงบนตัวเขา ทำให้เขาร้อนรุ่ม ภาคินพ่นลมหายใจออกมาอย่างแ่เบา
เขานอนมองเธอเนิ่นนานอยู่แบบนั้น เขารู้สึกได้ถึงความสุขเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในหัวใจ จนทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาหลายต่อหลายครั้ง จากนั้นก็พลอยหลับไปโดยมีพู่กันที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตลอดทั้งคืน
…..
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางๆ ของห้องนอน พู่กันงัวเงียขยับตัวลืมตาที่ปิดสนิทตลอดทั้งคืนขึ้น สิ่งแรกที่ััได้คือเสียงตึกตึก!!ตึกตึก!! เต้นสม่ำเสมอข้างหู สายตาหวานกลอกตามองรอบๆ ก็รับรู้ได้ทันทีว่า เป็เธอที่นอนอยู่บนตัวของเขา ทั้งมือที่กอดเขาแน่น ขาที่วางพาดเขาอย่างสบายตัว เธอถึงกับก่นด่าตัวเองในใจ ยายพู่นะยายพู่ พู่กันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่ซึ่งทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย
พู่กันพยายามขยับตัวออกจากตัวเขาอย่างเบา ยกแขนหนักๆ ที่วางพาดเอวเธอออก แต่เหมือนเขาจะรู้สึกตัว กอดเธอแน่นกว่าเดิม พู่กันนิ่งแข็งเป็ท่อนไม้ไม่แม้แต่จะขยับยอมให้เขากอดเธอแน่น เมื่อเ้าของมือแกร่งนิ่งแล้วเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองดู ก็เห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ เธอจะลุกออกได้ยังไงละทีนี้ เธอมองมาที่เอวของเธอกลายเป็ว่าสองมือเขากอดเอว เธอแน่น เธอได้แต่นอนนิ่งๆ อยู่แบบนั้น
ความจริงภาคินตื่นนานแล้วแต่เขาไม่อยากปลุกเธอ เขาเห็นเธอ ที่นอนหลับสบายบนตัวเขา เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็อยากนอนกอดเธอแบบนี้นานๆ เหมือนกัน เมื่อแกล้งคนในอ้อมกอดสมใจแล้วจึงยอมปล่อยมือจากเอวของเธอ พู่กันเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าภาคินยังหลับอยู่เธอก็รีบขยับตัวลุกออกทันที
ภาคินนอนฟังเสียงน้ำไหลในห้องน้ำถึงกลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข พู่กันเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าภาคินตื่นแล้ว ดีนะที่เธอเตรียมชุดเข้าไปใส่ด้วยไม่งั้นเธอคงได้อายเขาจนทำอะไรไม่ถูกแน่
“พี่ภีมตื่นแล้วหรือค่ะ”
“อืม” ภาคินพยักหน้าเตรียมจะลุกจากเตียง
“เมื่อคืนหลับสบายไหม”
“ค่ะ” ภาคินพยักหน้า
“แล้วพี่ภีมละคะ”
“พี่ตื่นมาแล้วรู้สึกชาที่แขน ไม่รู้เป็อะไร” พู่กันเบิกตากว้างกับสิ่งที่ไดยิน คงไม่ใช่เพราะเธอหรอกใช่ไหม พู่กันพยายามหลบสายตานั้นที่กำลังจ้องมาที่เธอ
“พี่ภีมเป็หมอ ถ้าพี่ภีมไม่รู้แล้วใครจะรู้ละคะ” ภาคินถึงกับอมยิ้มให้กับคำตอบของเธอ ยายตัวแสบไม่ยอมรับละสิว่าที่เขาต้องแขนชา เป็เพราะเธอ
“พี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” ภาคินลุกไปอาบบ้าง
ภาคินและพู่กันเดินลงมาข้างล่างพร้อมกัน คุณหญิงภาวิณี ที่เห็นลูกชายและลูกสะไภ้เดินลงมาก็เอ่ยทักทันที
“หลับสบายดีไหมลูก”
“หลับสบายมากค่ะ” เธอตอบคุณหญิงอย่างเอาใจ
“แต่ผมนิสิแขนชาทั้งคืนเลยนะครับคุณแม่” พู่กันที่ค่อยๆ หันหน้าขึ้นมองเขา คำตอบของลูกชายและลูกสะไภ้ทำเอาคุณหญิงภาวิณียิ้ม แก้มแทบปริ
“ไปกันลูกไปทานข้าวกัน” หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จภาคินก็พา เธอออกมาเดินเล่นที่สวนหน้าบ้าน
“พี่ภีมค่ะ”
“ครับ” เขามองมาที่เธอ ทำเอาเธอต้องหลบสายตาคู่นั้น มันทำให้เธอหวั่นไหวทุกครั้ง จนกลัวว่าความลับที่เธอเก็บซ่อนเอาไว้จะถูกเปิดเผย
“อาทิตย์หน้า พู่จะเข้าไปทำงานกับพี่ณัฐที่บริษัทนะคะ” เขายังจ้องมองเธอไม่ละสายตา
“พู่อยู่เฉยๆ ไม่มีอะไรทำ รู้สึกเบื่อๆ เลยไปของานพี่ณัฐทำ” นี่เขาทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้เธอใช่ไหม
“พู่จะเดินทางยังไง หรือว่าพี่ลองหาที่อยู่ใหม่ไหม พู่จะได้สะดวกเดินทาง”
“ไม่เป็ไรค่ะ พู่นั่งรถไฟฟ้าก็สะดวกดีนะคะ ขับรถไปเองรถติด จะตาย”
“แต่มันไกลมากเลยนะ เดี๋ยวพี่จะลองหาคอนโดใกล้ๆ พู่จะได้สะดวก”
“พู่ไม่เป็ไรจริงๆ ค่ะ นะ พู่ชอบคอนโดที่เราอยู่ค่ะ” เธอเดินเข้ามาจับที่แขนเขาพร้อมจ้องตาเขานิ่ง
“เอาแบบนั้นหรอ” เธอพยักหน้าเป็คำตอบให้เขา
4K
