“สวัสดีค่ะน้องต่ายค่ะ! ชื่อจริงคือ ลูน่า มูนแรบบิทค่ะ! -----กำลังออกเดินทางเพื่อตามหาน้องชายอยู่ค่ะ!”
ฉันเดินทางมาจากทวีปแห่งสรรพสัตว์ทวีปที่ปกครองโดยเผ่ามนุษย์สัตว์ค่ะ ฉันเป็คนของเผ่า มูนแรบบิทแค่ชื่อก็คงจะรู้แล้วนะคะว่าฉันมีหูยาว ๆ อยู่บนหัว แถมยังน่ารักด้วยค่ะ! นี่ไม่ได้อวยตัวเองนะคะ แต่ใคร ๆก็พูดกันว่าอย่างนั้น ก็ทุกคนเอาแต่เรียกกันว่าน้องต่ายบ้างล่ะ น้องต่ายจ๋าบ้างล่ะมันก็ต้องน่ารักใช่มั้ยล่ะคะตัวฉันน่ะ!
เื่ของเื่คือน้องชายของฉันเดินทางออกจากบ้านเกิดไปทำงานที่ทวีปของมนุษย์ค่ะเขาบอกว่าอยากจะทำให้ทุกคนในครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น.......แต่ฉันคิดว่าชีวิตของเราก็ดีอยู่แล้วค่ะ! อยู่ในพื้นที่อุดมสมบูรณ์ บ้านเมืองสงบสุข ทุกคนเป็มิตรต่อกันมันไม่ดีตรงไหนคะ! ......ฉันก็พอจะรู้แหละค่ะว่าที่จริงแล้วน้องชายของฉันสนใจเวทย์มนต์ของพวกมนุษย์ที่ทวีปของมนุษย์มีความรู้เกี่ยวกับเวทย์มนต์มากกว่าที่ทวีปแห่งสรรพสัตว์ถึงพวกเราเผ่ามนุษย์สัตว์จะมีเวทย์มนต์เฉพาะตัวที่พวกมนุษย์ไม่มีแต่มันก็แค่นั้นแหละค่ะยังไงมนุษย์ก็คิดค้นเวทย์มนต์ได้หลากหลายมากกว่าคงเป็เพราะพวกเขาทำากันไม่หยุดแน่นอนเลยค่ะ!แล้วน้องชายฉันก็โดนดึงดูดเข้าให้ ตอนนี้ขาดการติดต่อกันมาสามปีแล้วค่ะ! ่แรกก็ยังส่งข่าวมาบ้าง แต่หายไปสามปีแล้วค่ะ! สามปี! ไอ้เ้าน้องชายไม่รักดีจะจับมาทำสตูกระต่ายเลยคอยดู!
ล้อเล่นค่ะฉันก็กระต่ายเหมือนกัน..........
นี่ก็ผ่านมาตั้งสองปีแล้วั้แ่ฉันออกมาจากบ้านเกิดยังไม่มีวี่แววของน้องชายฉันเลยค่ะ ข่างคราวล่าสุดคือฉันรู้มาว่าเขาอยู่ที่เมืองหลวงของประเทศลองเกอร์นุสเลยว่าจะลองไปตามหาดูที่นั่น
ตอนนี้ก็กำลังวิ่งอยู่ในป่าใหญ่ค่ะ..........ทำไมน่ะหรอค่ะก็มีงูั์สองหัวกำลังไล่ตามฉันอยู่ไงล่ะค่ะ!
ฉันอุส่าแนะนำตัวแล้วแท้ๆ แต่เขาไม่ฟังเลยค่ะ! พูดจบก็จะสวาปามฉันอย่างเดียวเลยค่ะ
คงเหลือทางเลือกเดียวแล้วค่ะ!
“เวทย์เฉพาะตัว : เร่งศักยภาพ”
ตัวของฉันเปล่งแสงสีม่วงออกมาแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น นี่คือหนึ่งในเวทย์เฉพาะตัวของเผ่ามูนแรบบิทค่ะข้อดีของมันคือไม่มีผลเสียตามมาทีหลังไม่เหมือนเวทย์เสริมแกร่งกระจอกของพวกมนุษย์หรอกนะคะ
เอาล่ะที่นี้ก็-----วิ่งสุดชีวิตเลยค่ะ! ไม่สู้ด้วยหรอกค่ะ!
เ้างูั์นั่นตามไม่ทันแล้วดีล่ะ หนีพ้นแล้วสินะ
ขณะที่คิดแบบนั้นก็.......ตอนนี้ฉันอยู่ไหนกัน....นะหลงค่ะหลง! ทำไงดีค่ะ!
ใจเย็นก่อนลูน่าอย่าทำตัวเป็กระต่ายตื่นตูม แบบกระต่ายตื่นตูมตรงความหมายเลยค่ะ!
…………
ไม่ไหวแล้วค่ะ! จะร้องแล้ว......แง~~~~~อ้ากกกฉันอยู่หนาย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย
ขอนั่งพักก่อนนะคะหมดแรงแล้ว......
เห้ออออได้พักสักหน่อยก็ดี ไหน ๆ แล้วเราก็มาทำความรู้จักกันเพิ่มเติมดีกว่ามั้ยคะ
ฉันชื่อลูน่า มูนแรบบิท
ลูน่าคือชื่อมูนแรบบิทคือชื่อเผ่า
ถ้าถามว่าแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเป็ลูกใครน่ะหรอถ้าทุกคนใช้ชื่อมูนแรบบิทเหมือนกันหมดไม่ต้องห่วงค่ะพวกเรามีประสาทพิเศษที่สามารถรับรู้ได้ว่าใครมีเชื้อสายมากจากใครเื่ชื่อจึงไม่มีปัญหาค่ะ
ฉันอาศัยอยู่ในทวีปแห่งสรรพสัตว์ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของทวีปมนุษย์เป็ทวีปของเผ่ามนุษย์สัตว์ เผ่าพันธุ์ของฉันถือว่าจัดอยู่ในกลุ่มอ่อนแอค่ะแต่ก็ไม่เสมอไปนะคะถ้าพวกเราทุ่มสุดตัวก็อาจจะเอาชนะเผ่ามนุษย์สัตว์ที่จัดอยู่ในกลุ่มแข็งแกร่งได้เช่นกันแต่พวกเราเป็พวกรักสงบคงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ
ฉันเป็พี่ใหญ่ของบ้านมีน้อง ๆ ทั้งหมด 25 คน อาจจะดูเยอะ แต่สำหรับพวกเราถือว่าเป็เื่ปกติค่ะความสามารถในการสืบพันธุ์สูงไงล่ะคะ! เจ๋งดีใช่มั้ยคะพวกเราอยู่กันอย่างสงบสุขโดยที่ไม่พึ่งพาเวทย์มนต์เท่าไหร่จะใช้ก็เฉพาะตอนที่จำเป็หรือว่าตอนต่อสู้เท่านั้นนั่นทำให้พวกเรามีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าพวกมนุษย์ด้านเวทย์มนต์พวกเราก็ไม่เป็รองพวกมนุษย์เหมือนกันถึงจะไม่ได้มีหลากหลายแบบพวกมนุษย์แต่พวกเราก็มีเวทย์มนต์เฉพาะตัวของแต่ละเผ่าเป็เวทย์มนต์ที่ไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ ไม่ว่าจะเป็ใครก็ตามถ้าไม่ใช่คนของเผ่าเราก็จะไม่สามารถใช้เวทย์มนต์เฉพาะตัวได้แถมเวทย์มนต์เฉพาะตัวของแต่ละเผ่าก็อยู่ในระดับสูงด้วยรู้สึกว่าพวกมนุษย์จะแบ่งเวทย์มนต์ออกเป็หลายระดับ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูงขั้นพิเศษ ขั้น....อะไรต่อนะคะ?ช่างมันเถอะค่ะยังไงเวทย์มนต์ก็พวกเราก็แข็งแกร่งกว่าอยู่แล้วไม่ต้องเสียเวลาแบ่งอะไรหรอกค่ะแค่ใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพก็พอแล้ว จะแบ่งขั้นกันทำไมคะพวกมนุษย์? พอค่ะพอ ไปต่อเื่อื่นกันเถอะค่ะ
ตอนนี้ฉันอายุ25 ปีแล้วค่ะ กำลังเป็สาวสวยเลยค่ะ พิวพรรณเปล่งปลั่ง ผมยาวสีขาวเป็ลอนสวยงามมีหูยาวสีขาวสองอันอยู่บนหัวอันเป็สัญลักษณ์แห่งความน่ารักหน้าอกน่าใจก็โตน่าดูเลยค่ะ จะดูมั้ยคะ?ไม่ใช่เวลาสินะคะ มีหางเล็ก ๆ สีขาวอยู่ด้วยนะคะ จะให้ถอดโชว์มั้ยคะ? ไม่ใช่เวลาสินะคะ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ริมฝีปากชมพูอวบอิ่มที่สำคัญฉันสวยแล้วก็น่ารักสุด ๆ เลยค่ะ! แต่งเลยมั้ยคะ? ยังหรอคะ
แนะนำตัวพอหรือยังคะเนี่ย? พอแล้วค่ะฉันจะลุกไปต่อแล้ว
“แล้ว----ไปไหนต่อ......”
นั่นสิคะลุกแล้วไปไหนต่อ ตอนนี้ฉันเป็สาวสวยสุดน่ารักที่ยืนอยู่กลางป่าแห่งผู้วายชนม์ป่าใหญ่ของประเทศลองเกอร์นุส กว่าจะมาถึงก็ลำบากน่าดูแถมตอนนี้ยังต้องมาลำบากต่ออีกหรอคะ!!! ไอ้น้องชายน่ารำคาญทำฉันต้องลำบากอยู่เรื่อย!
พูดไปก็เท่านั้นแหละค่ะเดินต่อดีกว่า
ขณะที่ฉันกำลังจะเริ่มก้าวเท้าก็เห็นรถม้าคันหนึ่งอยู่ไกลๆ มีผู้ชายนั่งคุมบังเหียนอยู่ น่าจะอายุราว ๆ ฉันมีเพียงตะเกียงดวงเดียววางอยู่ข้างตัวเขาเลยมองเห็นหน้าไม่ค่อยชัดแต่ว่าถ้าแอบตามไปก็น่าจะออกจากป่าไปได้ใช่มั้ยคะ! ตัดสินใจได้แล้วก็รีบตามไปเลยค่ะ! ต้องอย่าให้เขารู้ตัวค่อย ๆย่องตามไป ถ้าถามว่าทำไมไม่ขอขึ้นรถม้าไปด้วยน่ะหรอคะ?ก็ผู้ชายกับผู้หญิงกลางป่าใหญ่ที่เปล่าเปลี่ยวแบบนี้.......มันก็จะเกิด........เข้าทางฉันเลยค่ะ!!! แฮะ ๆ ล้อเล่นค่ะล้อเล่น(ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ)
ที่ต้องแอบตามไปเพราะฉันกลัวว่าจะโดนจับไปค้าเป็ทาสน่ะสิคะพวกมนุษย์ชอบทำอะไรน่ารังเกียจแบบนี้อยู่เสมอตลอดทางที่ผ่านมาก็เกือบโดนลักพาตัวหลายครั้งเลยค่ะ! น่าสงสารสินะคะถึงจะบอกว่าฉันแข็งแกร่งพอจะขัดขืนได้แต่ก็ไม่แน่ตลอดไปหรอกค่ะระวังตัวไว้ดีที่สุด
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงค่อยๆ แอบตามรถม้าคันนั้นไปไม่ให้ผู้ชายคนนั้นรู้ตัว