พันไมล์ของสีคราม

     “พี่ไมล์พูดอะไร”ลลินหัวเราะเจื่อน ๆ “พี่นายเขาคลั่งพี่ขนาดนั้นลินจะไปคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ"

     เหอะ คลั่งเธอเหรอ?

      ชาติก่อนไอ้ชาติชั่วนั่นก็คงคลั่งน่าดูเหมือนกันไม่ใช่คลั่งเธอหรอกแต่เป็๲คลั่งสมบัติของเธอต่างหากมันถึงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมมีลูกกับเธอสักคน ย้ำให้เธอคุมตลอด แถมยังบอกว่าถ้าเธอมีขึ้นมาแล้วเขาไม่พร้อมก็ไม่ควรที่จะเก็บเอาไว้ ตัวพันไมล์นั้นไม่อยากเอาลูกออก จึงคุมไม่ให้ท้องมาตลอดและรอวันที่คณินจะบอกเธอว่าเขาพร้อม

    หารู้ไม่ว่าเขาไม่เคยพร้อมกับเธอไม่มีวันพร้อมกับเธอ เขาพร้อมกับลลินเพียงคนเดียว คณินไม่เคยป้องกันเวลาลากน้องสาวไร้ยางอายของเธอขึ้นเตียงแล้วนัวเนียกันจนท้องป่องเกิดมารหัวขนออกมาเลยสักนิด

     เขาไม่อยากให้เธอท้องเพราะไม่อยากให้มรดกมีลูกเธอมาเป็๲ผู้ยื้อแย่งเขารู้ว่าอย่างไรพันไมล์ก็ต้องคำนึงถึงลูกก่อนเสมอถ้ามีลูกขึ้นมา...

     พวกมันคงรักกันมากหลังจากเธอตายก็คงเอาทรัพย์สมบัติของเธอที่ตกถึงเขาในฐานะสามีไปเสวยสุขกับนังน้องต่างแม่และลูกของพวกมันกันจนสําราญใจไปเลยสิ

     ไม่ต้องห่วงชาตินี้พวกมันก็จะไม่พรากจากกัน เธอจะให้พวกมันขาดกันไม่ได้ยิ่งกว่าชาติก่อนซะอีก

     “ใครจะไปรู้ล่ะลินเ๹ื่๪๫แบบนี้บทมันจะเกิดมันก็เกิดนั่นแหละ"พันไมล์ตอบพร้อมรอยยิ้มลลินเห็นรอยยิ้มกับดวงตาของพันไมล์แล้วรู้สึกหวั่นเกรงจนไม่กล้าสบตาตอบทั้งที่พันไมล์ก็ดีกับเธอเหมือนเมื่อก่อนทุกอย่างแต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงอยากให้คณินรีบทำตามแผน แต่งงานกับพันไมล์ให้ได้ไว ๆ สักทีไม่งั้นถ้าพันไมล์แต่งงานกับสีคราม คงไม่ต่างอะไรกับพยัคฆ์ติดปีกอำนาจในมือที่สีครามมี คงทำให้เธอไม่อาจแตะต้องอะไรพี่สาวที่เธอแสนเกลียดคนนี้ได้

     ถ้าไม่ยอมแต่งดี ๆก็คงต้องวางแผนให้แต่งไปอย่างไม่มีทางเลือกแล้วแหละ...

     ลองได้เสียเป็๞เมียผัวกับคณินไปแล้วดูซิว่าจะยังไม่แต่งได้อีกไหม

     “วันนี้ลลินเหนื่อยจังเลยค่ะไว้เราค่อยคุยกันนะคะ ขอตัวไปพักผ่อนก่อน”ลลินเตรียมจะไปวางแผนทำให้พัยไมล์ตกเป็๞ของคณินโดยจะเตี้ยมกับคณินไว้ก่อนว่าต้องทำอย่างไรเธอเลยต้องรีบปลีกตัวไป เนื่องจากเ๹ื่๪๫นี้รอช้าไม่ได้

     “ไปเถอะ”

     พันไมล์พยักหน้ารับโดยไม่ปรามเธอมองลลินเดินหายเข้าไปในอีกฝั่งของคฤหาสน์ที่เป็๞ห้องนอนของเธอร่างโปร่งบางกลับขึ้นไปบนห้องอย่างเยือกเย็น ถึงเวลานอนก็นอนตามปกติพอเช้าขึ้นมาเธอก็อาบน้ำแต่งตัว ขับรถออกไปจากบ้าน โดยโกหกทุกคนว่าไปเจอเพื่อนแต่ความจริงไปแจ้งความเ๹ื่๪๫บัตรเครดิตหายต่างหาก...

     เธอรู้ว่านังน้องหน้าด้านต้องคิดว่าเธอลืมทวงบัตรแล้วถึงอย่างไรคนเคลียร์บัตรก็คงเป็๞พ่อพ่อไม่มีทางว่าอะไรที่พันไมล์จะใช้เงินเป็๞เบี้ย ต่อให้ใช้วันละหลาย ๆ แสนก็ไม่กระทบกับที่บ้านเธอเลยสักนิด ลลินหลงระเริงจนเกินไปเลยออกไปรูดอีกในวันนี้พันไมล์รอให้หล่อนทำแบบนั้นก่อนที่จะโทรอายัดกับทางธนาคารทีหลัง ก็เท่ากับว่าเกิดการใช้บัตรเครดิตหลังจากที่พันไมล์แจ้งความว่า“หาย” ทีนี้มันก็จะเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่ เหมือนบัตรตกไปอยู่ในมือโจร

     พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยพันไมล์ก็กลับมาที่คฤหาสน์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพันไมล์เป็๞ลูกสาวของตระกูลที่ทรงอิทธิพล กฎหมายไม่เคยเมินเฉยกับคนมีเงินพวกตำรวจต้องประสานงานกันเพื่อหาทางตามตัวคนที่ใช้บัตร ที่ถูกขโมยไปรูดเอาไว้แล้วแน่ ๆ เธอคิดว่าถ้าลลินยังจะใช้บัตรนั้นไปรูดอีกทีตำรวจคงได้แห่ไปจับนังนั่นถึงที่ต่อให้บัตรจะรูดไม่ได้แล้วตำรวจก็ต้องมีหนทางที่จะรู้ได้อย่างแน่นอนว่าเธอพยายามใช้บัตรที่ “ถูกแจ้งว่าหาย”

     อย่างไรก็ดีเ๹ื่๪๫พวกนี้พันไมล์กะว่าจะต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเ๹ื่๪๫จะแดงใครจะไปคิดว่าภายในคืนนั้นพ่อเธอก็ได้รับการติดต่อจากตำรวจเ๹ื่๪๫ที่ลูกสาวนอกสายตาทำเ๹ื่๪๫งามหน้าขโมยบัตรเครดิตของพี่สาวตนเองไปรูดอย่างมือเติบ

     ทีแรกพันไมล์นึกงุนงงว่าทำไมมันไวขนาดนี้ซึ่งในตอนนั้นเอง เธอก็ได้รับข้อความจากสีคราม

     -อย่าลืมหาทางมาขอบคุณพี่เ๹ื่๪๫วันนี้ด้วยล่ะ

     เพียงข้อความเดียวที่ไม่ได้อธิบายอะไรของเขาก็เป็๲คำตอบที่ทำให้พันไมล์รู้สึกกระจ่างแจ้งในทันที