บทที่ 7 คู่หูทวินเทลกับทางออกและหลังเกิดเื่?
“คิดว่าออกไปได้ยัง?”
“น่าจะปลอดภัยแล้ว”
เมเปิ้ลที่ได้ยินงั้นก็เปิดตู้ออกมาพร้อมถือพลั่วในมือเตรียงใช้ได้ทุกเมื่อ ก่อนจะก้าวออกมาตามด้วยอลิซที่ถือปืนพกในมือเตรียมยิงได้ทุกเมื่อเช่นกัน
“ไม่เห็นไซบัคเลย”
“คิดว่าคงโดนเป่าเป็ผุยผงไปแล้วละ ดูจากสภาพห้อง”
“อันนี้เห็นด้วยเป็อย่างยิ่ง ควันลอยเต็มเลย แค่กๆ”
เมเปิ้ลมองภายในห้องแล้วคิดงั้น ที่ก่อนหน้านี้ห้องนี้เป็ห้องเก็บของครัวใหญ่สภาพและอุปกรณ์ทำอาหารหลายอย่างยังใช้ได้ดีอยู่ แต่ตอนนี้ทั้งห้องกลายเป็เถ่าถ่านดำของส่วนใหญ่เหลือแต่ซากจากแรงะเิ
“พวกเราไปจากที่นี้กันเถอะ”
“อืม… อ้อ ช่วยหยิบของพวกนั้นไปด้วยนะ เผื่อต้องใช้ ”
อลิซชี่ไปที่อุปกรณ์ต่างๆที่อยู่ในตู่ที่เปิดอยู่ไม่ไกลนัก
“อันนี้กับอันนี้ใช้ไหม มีอันอื่นอีกไหม?”
“ดูแปป อืม…เอาอันไปด้วยดีกว่ามั้ง อาจได้ใช้”
ทั้งคู่ช่วยกันเลือกของที่อยู่ในตู้ที่คิดว่าต้องใช้กันใช้ในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
หลังจากเลือกของเสร็จทั้งคู่ก็เดินหาออกจนเจอและระหว่างทางเมเปิ้ลเจอมือถือที่ทำตกไว้ด้วยเธอร้องอย่างดีใจที่ไม่โดนแม่ว่าไปอีกเื่
“ในที่สุดก็หาทางออกจนเจอ จะได้ออกไปข้างนอกเสียที่”
“นั้นสินะ”
ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูทางออก ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนหันกลับเข้าไปในห้างนึกย้อยเื่ที่เกินในห้างนี้
“พอดูแล้วก็มีเื่ให้น่าจดจำอยู่เหมือนกันละน่า”
“นั้นสิน่า”
แม้จะแค่เวลาสั้นพวกเธอนึกย้อมประสบการณ์ที่ได้จากห้างแห่งนี้
……………………
“ไม่อะ ไม่เห็นน่าจดจำเลยสักนิด”
“ตามนั้นเลย”
“ไม่รู้พวกพระเอกซึ้งกันไปได้ไง แต่ฉันไม่ซึ้ง”
“ไปดีกว่า”
ว่าแล้วพวกเธอก็ออกจากห้างไปและไม่คิดแม้แต่จะหันมาเลี้ยวมองอีกเลย
“ในที่สุดก็ออกมาได้สักที!”
“อากาศข้างนอกนี่สดชื่นจริงๆเลย”
พวกเธอต่างดีใจที่ได้ออกมาจากห้างแล้วทำการสูดอากาศข้างนอกกันอย่างเต็มที่
หลังจากสูดอากาศจนพอใจเมเปิ้ลก็เดินออกไปกลางถนนก่อนจะหันมายิ้มให้กวักมือเรียกให้อลิซให้มายืนตรงนี้ด้วย อลิซเดินมาตามไปอยู้ข้างหน้าเมเปิ้ลเรียกอย่างงง
“มีไรหรอ?”
“ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่…”
เมเปิ้ลยืนมือทั้งสองข้างไปจับแก้มอลิซเบามือ เธอใช้นิ้วโป้งลูบแก้มอย่างทุนทนอมแล้วยิ้มอ่อนโยนให้ อลิซที่เห็นงั้นก็ยิ้มกลับไปแบบไม่คิดอะไรก่อนที่นิ้วที่ลูบแก้มจะเปลี่ยนเป็หยิกดึงแก้มทั้งสองข้างทำให้รอยยิ้มของอลิซชีกกว้างกว่าเดิม
“เธอคิดยังไงถึงไปะเิในห้างอย่างนั้นกานนน!”
“เจ็บบบบบ! เจ็บๆๆ ปล่อยนะเมเปิ้ลลล ยานแล้วแก้มฉันจะยานแล้ว!”
อลิซได้ร้องเ็ปในขณะที่เมเปิ้ลดึงแก้มสั่งสอนอย่างโกรธในสิ่งอลิซทำไป หลังจากนั้นไม่นานเมเปิ้ลก็ยอมปล่อยมือ พอปล่อยมือลิซลูกแก้มที่แดงของเธอ
“โถๆ แก้มฉันยานกันหมดพอดี”
“เธอคิดยังไงถึงไปะเิข้างในห้างอย่างนั้นกัน แถมะเิใกล้พวกเรามากอาจจะโดนด้วยก็ได้นะ”
“ก็ตอนนั้นช่วยไม่ได้นี่นา มันไม่มีทางเลือกไซบัคค้างคาวมันแข็งแกร่งจะตายท่าไม่เล่นแรงอย่างนี้คงชนะไม่ได้”
เมเปิ้ลไม่ปฏิเสธที่อลิซพูด เื่ที่พวกเธอเอาชนะมาได้นี้ก็นับว่าปาฏิหาริย์ ตัวเธอที่เข้าสู้ตัวๆมันมาแล้วย้อมรู้ดี ที่ดึงแก้มได้ไม่โกรธเื่ที่ะเิห้างแต่ที่อลิซเอาตัวเองไปเสี่ยงเกินไป
ตอนที่อลิซยิงปืนไปที่เตาแก๊สนั้น เธออยู่ในตู่แล้วแต่อลิซไม่ใช้ตอนที่โดดเข้ามาตู่ได้นั้นเฉียดฉิวมาก ถ้าอลิซโดดช้าอีกนิดเดียว ถ้าเธอดึงอลิซเข้ามาช้าอีกนิดเดียว เื่อาจจบแย่กว่านี้ก็เป็ได้
“เอาน่า ยังไงพวกเราก็รอดแล้วอย่าไปคิดมากเลยนะ”
พูดเสร็จอลิซก็ลูบหัวเมเปิ้ลให้ใจเย็นก่อนจะยิ้มกว้างให้ เมเปิ้ลอลิซขณะที่กำลังลูบหัว เธออดคิดไม่ได้ว่าที่คู่หูกำลังปลอบเธออยู่เป็ไปได้ว่าจะรู้เื่ที่คิดเลยเข้ามาปลอบใจไม่ให้คิดมาก เมเปิ้ลอายขึ้นมาเลยถามแก้เขิน
“แล้วถ้าห้างถล่มเพราะแรงะเิขึ้นมาจะทำยังไง”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ตัวอาคารห้างแข็งแรงจะตายแค่นี้คงไม่…”
ระหว่างที่กำลังอยู่นั้น ก็เกิดเสียงเหล็กแปลกๆในห้างก่อนที่ตัวห้างจะเริ่มสั่นตามมาด้วยตัวอาคารห้างบางส่วนถล่มลงเสียงดังสนั่น
โครมมมมมมมม!
แรงถล่มจนฝุ่นฟุ้งผ่านพวกเธอไป อลิซมองภาพที่เกิดขึ้นเหงื่อตกก่อนหันมาดูคู่หูกำลังยิ้มให้เธอ แม้เมเปิ้ลจะไม่หันไปมองเธอก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วยิ้มให้อลิซ ถ้าคนทั่วไปคงเห็นเป็รอยยิ้มน่ารักเหมือนนางฟ้า แต่สำหรับเธอมันไม่ต่างมัจจุราช
อลิซเตรียมที่จะวิ่งหนีแต่มือที่เคยลูบหัวเมเปิ้ลตอนแรกถูกมือเมเปิ้ลจับไว้แน่นไม่ให้หนี มือที่ว่างอยู่ของเมเปิ้ลค่อยๆจับแก้มอลิซลูบเบาๆอีกครั้งมืออีกข้างก็ปล่อยมือที่อลิซแล้วมาลูกแก้มเช่นกัน
“มะ-ไม่ไว้แล้ว แค่นี้แก้มฉันก็ยานหมดแล้วเพราะงั้นยกโทษให้เถอะนะน่ะ”
อลิซร้องขอความเมตตาจากคู่หู เมเปิ้ลไม่ได้พูดอะไรก็แค่เอียงคอเล็กน้อยส่งยิ้มให้เป็คำตอบก่อนจะเริ่มออกแรงหยิกแก้มอีกครั้ง
“ไม่นะ! ม้ายยยยยยยยยย”
***
“เป็ไงหาเจอไหม?”
“ไม่ครับ ไม่เจอเลย”
เสียงชายทั้งสองถามกันอย่างกังวลระหว่างที่กำลังรื้อซากหินที่อยู่หน้าพวกเขาและไม่ใช้แค่พวกเขาที่กำลังรื้อซากหินยังมีคนอื่นอีกมากมายกำลังรื้อเช่นกัน
พวกเขาทุกคนคือเ้าหน้าที่กู้ภัยที่กำลังรื้อซากหินภายในอาคารหนึ่งของโรงพยายามร้าง เ้าหน้าที่กู้ภัยได้รับแจ้งเื่ที่เกิดขึ้นในโรงพยายามร้างในเขต C-14 ว่ามีเด็กสาวสองคนเกิดอุบัติเหตุขึ้นทางเดินที่พวกเธอเดินพื้นเกิดแตกขึ้นมาทำให้ตกลงไปในหลุมแล้วหายไป
หลังจากที่ได้รับแจ้งเื่เ้าหน้าที่กู้ภัยได้เดินทางมายังที่เกิดเหตุและทำการค้นหาโดยทันทีแต่หลังจากค้นหากันเป็เวลานานก็ยังไม่มีแววว่าจะเจอซึ้งสร้างความกังวลให้กับทีมกู้ภัยเป็อย่างมาก
งานนี้ต้องแข่งกับเวลาทุกนาทีมาค่า ทุกนาทีที่ผ่านไปอาจหมายถึงโอกาสรอดของเด็กสาวทั้งสองน้อยลงเรื่อยๆก็เป็ได้
“ขอโทษครับ ช่วยรายงานสถานการณ์ปัจจุบันให้ด้วยครับ”
เสียงเข้มของชายคนหนึ่งเรียกเ้าหน้าที่หนุ่มที่อยู่ใกล้กำลังก้มหน้าทำงาน ซึ่งตัวเขากำลังยุ่งกับงานตรงหน้าอย่างยากลำบาก พอได้ยินอย่างนั้นมันทำให้เขาอารมณ์เสียขึ้นมา
“ห๊ะ รายงานสถานการณ์? ตอนนี้กำลังยุ่งอยู่ไม่เห็นหรือ…”
ระหว่างที่เ้าหน้าที่หนุ่มกำลังจะตวาดไล่นั้นก็ชะงักไปเสียก่อน พอได้หันมองมาเ้าของคำถามก็พบชายหนุ่มวัยทำงานสวมชุดเ้าหน้าที่ราชการสีฟ้าทึบ ยศที่ติดบนเสื้อเป็เเ้าหน้าที่ชั้นสูงด้านความปลอดภัยประจำเขต C
“คุณ คือ…”
“ไอบ้า!”
เ้าหน้าที่หนุ่มกำลังยืนตะลึงกับคนที่อยู่ตรงหน้าตน ก็มีเ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งที่ดูแก่กว่ามาจับหัวขอโทษกิริยาที่เ้าหน้าที่หนุ่มทำไป
“ต้องขอโทษด้วย ครับที่ทำเสียมารายาท เขาพึ่งเข้ามาใหม่เลยยังไม่ค่อยรู้”
“ไม่เป็ไรครับ ผมผิดเองที่ไม่แนะนำตัวก่อน ผมใจร้อนไป”
เ้าหน้าที่วัยทำงานทำท่าบอกไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่เ้าหน้าที่คนนั้นยังคงจับเ้าหน้าที่หนุ่มขอโทษอยู่อย่างนั้น
“ถ้างั้นผมขอแนะนำตัว ผมเป็เ้าหน้าที่ผู้ดูแลด้านความปลอดภัยทั้งหมดประจำเขต C ชื่อ โจนาธาน อาร์แมน เป็คนแจ้งเหตุการณ์และก็เป็พ่อของเด็กสาวทั้งสองคนที่ประสบอุบัติเหตุในครั้งนี้”
ในเต้นใหญ่หนึ่งซึ่งเ้าหน้าที่ทุกคนในนั้นกำลังทำงานอย่างขันแข็ง หัวหน้าทีมกู้ภัยสวมหูฟังสื่อสารกำลังสื่อสารติดต่อต่างๆกับเ้าหน้าที่กู้ภัยคนอื่นที่เข้าไปตรวจสอบในอาคาร
“หัวหน้า พาเขามาแล้วครับ”
เ้าหน้าที่กู้ภัยคนหนึ่งเดินเข้ามาในเต้นก่อนจะพาเ้าหน้าที่ด้านความปลอดภัยเข้ามา หัวหน้าทีมกู้ภัยขอบใจเ้าหน้าที่คนนั้นก่อนบอกให้ไปทำงานต่อได้
“สวัสดีคุณโจนาธาน นึกไม่ถึงนะครับว่าจะมาเองอย่างนี้”
“สวัสดีคุณเควนติน พอดีเป็เื่ส่วนตัวเลยต้องมาเอง”
ทั้งคู่จับมือกัน ทั้งสองเป็เพื่อนร่วมงานที่เจอกันได้บ่อยในสายงานนี้และบ่อยครั้งที่พวกเขาดื่มด้วยกันถามสารทุกข์สุขดิบเลยทำให้สนิทกัน
หลังจับมือกันเสร็จก็กลับไปเข้าเื่หลัก
“หาเจอมั้ยครับ”
“ไม่ครับ ตอนนี้ยังหาไม่เจอ จากจุดที่เกิดเหตุเป็ชั้นสามส่วนหลังของโรงพยาบาลแถวๆบริเวณตรงทางเดินตามที่คุณได้แจ้งมา จุดที่เกิดเหตุเด็กทั้งสองตกลงไปเป็หลุมในชั้นสามก็จริง แต่ชั้นล่างถัดมาสภาพแย่มาก”
หัวหน้าทีมกู้ภัยเดินไปหาเ้าหน้าที่ที่อยู่นั่งอยู่หน้าคอมบอกให้เปิดภาพให้ดู
บริเวณชั้นล่างลงสภาพเละเทะ พื้นที่เคยแบ่งชั้นระหว่างชั้นหนึ่งและหนึ่งสองหายไปหมด กำแพงกับฉากกั้นหายไปหมด ห้องสำหรับผู้ป่วยทั้งหลายหายไปหมด เฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์การแผลทต่างหายไปหมด ทุกสิ่งที่อยู่ในชั้นหนึ่งและชั้นสองหายไปหมด เหลือแต่กองซากขนาดใหญ่ที่อยู่กลางอาคาร
“ละ-ลูกผมอยู่ในกองหินนั้นเหรอครับ!!”
เ้าหน้าที่โจนสธานใเป็อย่างมากกับภาพเห็นก่อนหันไปถามหัวหน้าทีมกู้ภัยด้วยใบหน้าที่ซีดขาวเหมือนจะเป็ลมได้ทุกเมื่อ
“ไม่ครับ เราได้ใช้เครื่องสแกนหลายอย่างตรวจสอบด้วยแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ใต้กองหินนั้น”
ว่าแล้วหัวหน้าทีมกู้ภัยก็ให้เ้าหน้าที่นั่งอยู่หน้าคอมอีกคนหนึ่งเปิดข้อมูลการสแกนให้ดู พอเขาเห็นงั้นดีใจที่ไม่อยู่ในพอสบายใจขึ้นขาก็ไม่ค่อยมีทรุดลง โชคดีที่หัวหน้าทีมกู้ภัยอยู่เลยเขามารับได้ทันก่อนจะลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆมาให้นั่งพัก
“ตอนนี้เราส่งเ้าหน้าที่ไปสำรวจรอบๆทั้งในและนอกอาคารแล้ว และได้ผสานกับตำรวจช่วยตามหาอีกแรง แต่ตอนนี้ยังหาไม่เจออีกไม่นานพวกเราต้องหาเจอแน่ครับไม่ต้องห่วง”
“งั้นเหรอครับ……”
แม้จะดีใจที่ไม่ได้อยู่ในกองหินแต่ในเมื่อยังหาไม่เจอเขาก็ไม่อาจสงบใจเลย โดยปกติสถานการณ์พวกนี้เขาเจอมากมายเคยพูดเหมือนที่หัวหน้าทีมกู้ภัยให้ครอบครัวสงบใจเย็นลงได้ แต่พอเจอกับตัวเขาไม่อาจทำได้เขาอยากจะสวมชุดกู้ภัยเหมือนที่ตัวเขาเคยทำเข้าไปหาลูกๆด้วยตัวเอง
“โจนาธาน ฉันรู้นายร้อนใจแต่ตอนนี้ ฉันให้นายลงภาคสนามไม่ได้ นายไม่พร้อมเข้าใจฉันด้วย”
“…ฉันเข้าใจ”
แม้ไม่เต็มใจแต่เขาต้องได้รับคำอนุญาตจากหัวหน้าทีมกู้ภัยจังจะเข้าไปได้ และเขาก็รู้ตัวดีว่า ว่าเขาไม่พร้อม
“ไม่ต้องกลัวหรอก พวกลูกก็ชอบสร้างเื่อย่างนี้ประจำแต่ก็ปลอดภัยกันตลอดละนะ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน”
“อะฮะฮะ นั้นสินะ”
หัวหน้าทีมกู้ภัยพยายามให้กำลังใจเขา เื่ที่พูดมาเป็เื่จริงลูกเขาอลิซชอบสร้างเื่ประจำ เธอพยายามหาอดีตของตัวเองแต่ก็มีหลายทีที่พาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย ก็ได้เควนตินหรือหัวหน้าทีมกู้ภัยช่วยไว้เนี่ยและ
“นี้เควนติน แล้วเด็กอีกสองที่อยู่ในเกิดเหตุอยู่ไหนละ?”
“เด็กสองคนนั้นอยู่เต้นอีกฝั่งหนึ่งนะ ตอนนี้ตำรวจกำลังดูแลรอผู้ปกครองมารับอยู่… เด็กทั้งสองยังช็อกอยู่เอาแต่ถามถึงเพื่อนไม่หยุดหย่อน”
หัวหน้าเควนตินตอบอย่างสีหน้าลำบากใจ โจนาธานเห็นแล้วเข้าใจก่อนจะบอก ‘เดียวไปดูให้’ ก่อนออกจากเต้นไป
โจนาธานเดินเข้าไปในกระโจน ในกระโจมนั้นมีเด็กสาวสองคนคือ ฟาร์มกับลีกำลังนั่งก้มหน้าห่มผ้าที่เ้าหน้าที่ให้ ข้างๆทั้งสองมีตำรวจสาวหนึ่งและพยาบาลอีกหนึ่งกำลังดูอาการทั้งสอง
“ขอเวลาพวกเราสักครู่ได้ไหมครับ”
เ้าหน้าทั้งสองหันมามองหน้าโจนาธานสักพักก่อนพยักหน้าเข้าใจแล้วลุกเดินออกกระโจมไป เมื่อเห็นงั้นเขาเลยเข้าไปหาทั้งสอง
พอทั้งสองที่เห็นว่าใครมาก็รีบยกมือไหว้ โจนาธานยกมือรับไหว้ทั้งสองกลับ ตอนที่ทั้งสองยกมือไหว้เขาเห็นหน้าชัดๆทั้งคู่มีสีหน้าเศร้าและรู้สึกผิด
“พวกหนูเป็ยังไงบ้าง ไม่ได้าเ็ตรงไหนใช้ไหม”
เขาถามอาการเด็กสาวทั้งสองอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลากเก้าอี้ใกล้ๆมานั่งหน้าทั้งสอง เื่ที่รู้อลิซกับเมเปิ้ลหายไปนี้เพราะได้ฟาร์มกับลีโทรไปบอก
เขาจำได้ตอนที่โทรมานั้นเสียงพวกเธอสั่นกลัวมาก
“ไม่คะ หนูไม่เป็ไร ลีก็เช่นกัน”
ฟาร์มตอบ พอหันไปทางลี เธอก็พยักหน้าตอบกลับ
“คุณลุงคะ เจออลิซกับเมเปิ้ลยังค่ะ ทั้งคู่อยู่ในกองหินใหญ่อันนั้นหรือเปล่าค่ะ!”
ฟาร์มรีบถามถึงเพื่อนอย่างร้อนใจ ลีเองที่นั่งเงียบหันมารอฟังอย่างใจจดใจจ่อ พวกเธอกังวลอย่างมากว่าเพื่อนของพวกเธอจะอยู่ใต้กองหินขนาดใหญ่กองนั้น
“หลังจากเ้าหน้ากู้ภัยได้ตรวจสอบดูแล้ว อลิซกับเมเปิ้ลไม่ได้อยู่ในกองหินนั้นเพราะงั้นสบายใจได้”
พอได้ยินอย่างนั้นพวกเธอก็สบายขึ้นบ้าง ก่อนที่โจนาธานจะเล่าต่อ
“ตอนนี้ยังหาไม่เจอนะ แต่อีกไม่นานคงหาเจอเ้าหน้าที่ทุกคนทำงานกันเต็มที่”
“เหรอ…คะ…”
“………”
พอได้ยินอย่างนั้นทั้งคู่ก็กลับไปนั่งก้มหน้ารู้สึกผิดอย่างเดิม
ทั้งคู่ยังอยู่ในอาการใในเื่ที่เกิดขึ้นอยู่โดยเฉพาะลี มันช่วยไม่ได้การที่ได้เห็นเพื่อนสนิทช่วยไว้แลกกับตัวเองหล่นหายไปในหลุม
ตามตัวทั้งสองสกปรกมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษหินปู่นติดตามตัว เขามองผมที่ยังมีเศษหินติดอยู่แม้จะถูกบัดออกไปบางแล้วก็ตาม ใบหน้าที่เลอะเทอะสิ่งที่คล้ายๆแป้งขาวตามชุดนักเรียนก็เลอะไม่ต่างกัน ตาที่แดงของทั้งคู่บ่งบอกได้เลยว่าร้องหายหนักพาพักหนึ่ง
แต่สิ่งที่เขาจองมองอย่างใ คือ มือทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยผ้าผันแผลทั้งมือ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้งคู่ต้องลงไปหูเพื่อนของพวกเธอแล้วใช้มือขุดซากกองหินใหญ่นั้น พอเหล่ตาไปที่โต๊ะไม่ไกลจากทั้งสอง ก็พบกองผ้าก๊อซที่เต็มไปด้วยเืและยา
ระหว่างทางที่กำลังมาโรงบาลร้างเ้าหน้าที่ชุดแรกที่ไปถึงเล่าว่า พบเด็กทั้งสองกำลังขุดกองหินอย่างบ้าคลั่งพร้ะโกนเรียกชื่อเพื่อนที่หายไป แม้มือจะอาบไปด้วยเืของตนก็ยังขุดต่อไปไม่สนว่าแม้จะเหนื่อยแค่ไหนหรือเจ็บขนาดไหนก็ตาม ทั้งสองก็ยังขุดต่อไปเพื่อหวังว่าจะช่วยเพื่อน
เ้าหน้าที่ที่โทรมาเล่าขอร้องให้ช่วยเกลี้ยกล่อมเด็กทั้งสองให้หยุดที เ้าหน้าที่พยายามจะบอกยังไงก็ไม่ยอมหยุด พอจะลากออกไปก็ขัดขืนจนจนปัญญา เขาเลยให้เปิดลำโพงกล่อมให้สงบลงก่อนเ้าหน้าที่พาตัวออกไป
“ลุงเข้าใจว่าตอนนี้พวกเธอเจ็บแค่ไหนและเหนื่อยมากเท่าไร และคงมีพี่ๆหลายคนคงถามไปแล้ว แต่ช่วยเล่าให้ลุงหน่อยได้ไหม?”
โจนาธานรู้ว่ากำลังของเื่ลำบากแค่ไหนกับเด็กทั้งสอง ตอนนี้ทั้งคู่ไม่อยู่สภาพที่จะเล่า แต่ตอนนี้ลูกๆของเขายังหายตัวไปอยู่สิ่งเดียวที่พอจะช่วยหาได้คือ คำบอกเล่าจากทั้งสอง
“โอเคคะ เข้าใจแล้วคะ…”
“………”
ฟาร์มตอบอย่างเหนื่อยล้า เธอยอมที่จะเล่า ส่วนลีก็ไม่ได้แสดงการปฏิเสธแต่อย่างใด
“ขอบใจพวกหนูมากนะ ที่เล่าให้พวกหนูพักต่อเถอะเดียวอีกไม่นานพ่อแม่คงมารับพวกหนูแล้ว”
ทั้งคู่พยักหน้ารับก่อนลงไปก้มหน้าเหมือนเดิม จากที่พวกเธอเล่าเื่ อลิซได้บังเอิญไปเจอเื่แฟ้มลับโครงการหนึ่งในเว็บไซต์หนึ่งแล้ว อลิซจะไปที่นั้นกับเมเปิ้ลและชวนฟาร์มกับลีไปด้วยรวมกันสี่คนก่อนจะเดินทางไปโรงพยาบาลร้าง หลังได้ค้นหาในห้องเอกสารตามที่บอกในเว็บไซต์ก็เจอแฟ้มลับจริง พอได้แฟ้มแล้วพวกเธอกำลังจะกลับบ้านระหว่างทางพื้นทางเดินที่เกิดแตกอลิซกับเมเปิ้ลที่รู้สึกตัวเลยผลักฟาร์มกับลีหลบไปได้ก่อนที่ทั้งคู่จะตกลงไป
(แฟ้มลับเหรอ…)
หลังจากที่ได้ฟังจนจบ โจนาธานแปลกใจเื่แฟ้มลับที่ได้ยิน โรงพยาบาลร้างนี้เคยเป็ฉากบังหน้าของการทดลองผิดกฏหมายกับผู้คนที่เข้ามารักษา หลังทราบเื่ตัวเขาที่เป็คนนำทีมจัดการเอง เอกสารที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัยทั้งได้ถูกเก็บไปเป็หลักฐานในการเอาผิดผู้ที่มีส่วนร่วมและเพื่อกันไม่ให้ใครนำงานวิจัยไปใช้
(เอกสารทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัยน่าจะถูกเก็บไปหมดแล้วนี้ แล้วทำไมถึง……)
“เป็ความผิดหนูเอง”
ระหว่างที่โจนาธานกำลังคิดอยู่นั้น ลีที่นั่งเงียบมาตลอดก็เงยหน้าพูดขึ้นมา
“เป็ความผิดหนูเอง ถ้าตอนนั้นระวังตัวมากกว่านี้ เื่แบบนี้คงไม่เกิด ถ้าตอนนั้นรู้สึกตัวเร็วกว่านี้อลิซกับเมเปิ้ลก็ไม่ต้องเข้ามาช่วยคงไม่ต้องหล่นหายไปจนเื่กลายเป็แบบนี้!”
ลีะเิอารมณ์ที่กักกันในใจออกมา เธอรู้สึกผิดมาตลอดกับเื่ที่เกิดขึ้นว่าเธอเป็ต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนของเธอหายไป ก่อนจะเอามือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลกุมหน้าร้องไห้ออกมา
ฟาร์มก็ไม่อาจพูดอะไร เพราะเธอก็รู้สึกไม่ต่างจากลีเลยก็ได้แต่กำมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอย่างเจ็บและร้องไห้ระบายความในใจออกมาเช่นกัน
ทั้งคู่ต่างร้องหายเสียใจและโทษว่าเป็ความผิดของตน
“……”
โจนาธานรู้สึกผิดที่ทั้งสองร้องออกมา เพราะเขารู้ถึงสภาพของทั้งสองยังไม่พร้อมแต่ก็ยังฝืนขอให้เล่า จนสร้างาแในใจให้กับเด็กทั้งสอง
เขาคว้าทั้งสองเข้ามากอดอย่างอบอุ่น พวกเธอต่างใ เขาค่อยๆลูบหัวเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็ไรหรอกพวกเราต้องหาอลิซกับเมเปิ้ลเจอแน่ฉันให้สัญญา ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยหากันเต็มอยู่อีกไม่นานคงเจอแล้ว”
“ตะ-แต่ว่า เพราะพวกหนู”
“อลิซกับเมเปิ้ล ถึงได้…”
ทั้งคู่ยังคงร้องไห้ว่าโทษตัวเองเป็เหตุ แต่โจนาธานไม่คิดอย่างนั้น
“ไม่หรอก มันเป็อุบัติเหตุพวกเธอไม่ผิดเลย ถ้าสถานการณ์กลับกันเป็อลิซกับเมเปิ้ลที่เดินอยู่ข้างกำลังจะร่วงลงไปฉันเชื่อว่าพวกหนูต้องเข้าไปช่วยแบบเดียวที่อลิซกับเมเปิ้ลทำแน่นอน”
““………””
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรได้ร้องเสียงสะอื้นในอ้อมแขนของโจนาธาน เขาพูดต่ออย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องกังวล ทั้งคู่ต้องไม่เป็ไร อีกอย่างอลิซกับเมเปิ้ลเก่งกันจะตายเื่แค่นี้ทำอะไรได้ เธอทั้งคู่น่าจะรู้ดีที่สุดจริงไหม ไม่ต้องห่วงหรอกเพราะงั้น…อย่าร้องเลยน่ะ”
เขายังคงลูบหัวอยู่อย่างอ่อนโยน พอเด็กทั้งสองที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับก่อนจะพลอยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
เขาค่อยๆวางเด็กทั้งสองพิงกับเก้าอี้หลับอย่างเดิมและดึงผ้าห่มคลุมตัวให้เรียบร้อยก่อนเดินลุกออก ทั้งคู่นอนพิงหัวกันโดยที่จับมือเต็นไปด้วยผ้าพันแผลกันและกันเหมือนบอกว่าพวกเธอจะผ่านเื่นี้ไปด้วยกัน
เขายิ้มให้ทั้งสองกำลังจะออกจากกระโจมไปนั้นเอง
“เดี๋ยวคะ!”
“!?”
เสียงเบาเรียกเขาทำให้หันกลับไปก็เห็นลีที่ยังคงพิงหัวกับฟาร์มตื้นอยู่มองมาหาเขาเหมือนจะบอกเื่สำคัญ เขาเดินเข้าไปใกล้ให้ได้ยินชัดๆ
“แฟ้มลับที่พวกหนูมาหา หนูยังไม่ได้บอกใครฟาร์มก็เหมือนหนูขอเธอไว้นะคะ เพราะคิดว่าเื่อันตรายอาจจะมีอะไรมากว่าที่เห็น”
ลีคิดงั้นจากเื่ที่เกิดขึ้น กล่อมพวกเธอที่กำลังขุดกองหินใจเย็นลงไปบางเธอก็รู้สึกได้ว่ามันแปลกๆไม่ชอบมาพากลเลยบอกฟาร์มให้ไม่บอกชื่อแฟ้มที่พวกเธอหากับใคร
เธอมองเพื่อนที่พิงหัวหลับอยู่เป็ห่วงและจับมือเพื่อนไว้แน่น ก่อนจะหันมาบอกอย่างจริงจัง
“แฟ้มลับที่พวกหนูหา มีชื่อว่า โครงการE ค่ะ!”
“ช่วยดูแลเด็กๆต่อด้วยครับ”
“เข้าใจแล้วคะ”
“เมื่อกี่มีพึ่งมีการติดต่อเข้าว่า พ่อแม่ของเด็กๆมาถึงแล้วกำลังพาเข้ารับตัวคะ”
“ถ้างั้นฝากที่เรื่อยด้วยครับ”
เ้าหน้าที่ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะเข้าไปในกระโจม เขายืนอยู่หน้ากระโจมพักใจแปปหนึ่งก็ได้ยินเสียงเ้าหน้าทั้งสองคุยกัน
แม้จะฟังไม่เข้าใจแต่ก็รู้ได้ทั้งคู่กำลังชื่นชมเขาที่แม้ลูกๆของเขาหายตัวไปยังใจเย็นทำหน้าของตัวเองได้เช่นเดิมและยังปลอบใจของเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยนได้
(ปลอบเด็กๆเหรอ…น่าสมเพช!)
ใช้เขาด่าตัวเขาเอง เขารู้สึกสมเพชในตัวกับเื่ที่ทำไป
คนอื่นๆก็เห็นต่างชื่นชมเขาเช่นกัน สำหรับคนอื่นอาจเห็นเป็อย่างนั้นแต่สำหรับโจนาธานนั้นไม่ใช้
ที่เขาพูดไปนั้นส่วนใหญ่นั้น เขาบอกกับตัวเองมากว่า ลูกๆของเขาหายตัวไปคนเป็พ่ออย่างเขาไม่ทางใจเย็นได้หรอกและเขาเชื่อว่าคนอื่นๆก็เช่นกัน ใจของโจนาธานตอนนี้เต็มไปด้วยความกลัวและกังวลสุดหัวใจถึงลูกทั้งสองที่หายไป
คนอื่นอาจจะมองว่าเขาเข้าไปปลอบเด็กทั้งสองแต่ที่จริงเขาเข้าไปถามเื่อลิซกับเมเปิ้ลเพื่อจะรู้อะไรเพิ่มขึ้น แม้จะรู้ว่าเด็กทั้งสองยังไม่พร้อมก็ฝืนถามจนสร้างาแให้เด็กทั้งสอง
คำถามเกิดขึ้นในใจเขาเต็มไปหมด พวกเธอจะเป็อะไรไหม อยู่ที่ไหนกัน ยังปลอดภัยใช้ไหม จะได้รับาเ็บางเปล่า กำลังกลัวอยู่ไหม หรือร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่ง และคำพูดอีกมากมายที่อยู่หัวเขาเต็มไปหมดจนจะเป็บ้า
แต่เขาจะมาเป็อะไรตอนไหมได้จนกว่าหาลูกๆเจอ หากเขาเป็อะไรไปใครจะหาลูกๆเขากัน เพราะงั้นเขาต้องทำใจให้เย็นมุ่งสมาธิไปที่งานเพื่อจะได้หาลูกๆของเขาให้เจอ ต้องหาเจอให้ได้
“โจนาธาน!”
“!!?”
เสียงเรียกเขาดึงสติกลับ เมื่อหันไปก็เห็นเควนตินวิ่งมาเขาอย่างรีบร้อน
“เจออลิซกับเมเปิ้ลแล้วเหรอ!?”
โจนาธานขาดหวังที่จะได้ยินอย่างนั้น แต่เควนตินส่ายหน้าปฏิเสธ
“เสียใจด้วยที่ไม่ใช้ แต่พวกเราคิดว่าอาจจะพบบางสิ่งบางอย่างที่อาจช่วยหาลูกๆของนายได้ ไปที่กระโจมกันเถอะเดียวจะเล่าให้ฟัง”
ว่าเสร็จทั้งคู่ก็รีบวิ่งกลับไปที่กระโจม
176
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า 2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/dea739dea9f5f5fae5c188a14b829203.webp)
