เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นถนนที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบอันผิดธรรมชาติของเมืองที่เคยคึกคัก หลินเยว่ก้าวข้ามเศษกระจกและคราบเืแห้งกรังด้วยจังหวะระมัดระวัง ดวงตากวาดมองทุกมุมถนนตามที่ระบบ Genesis Core แนะนำ เส้นลูกศรสีน้ำเงินจาง ๆ ปรากฏเป็ระยะ ชี้ให้เธอเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด
แปดจุดเจ็ดกิโลเมตร… ในสถานการณ์เช่นนี้ ระยะทางนั้นยาวไกลเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่าจะมีใครไปถึงปลายทางครบทุกคนหรือไม่
ฟ้า เด็กสาวที่เดินอยู่ข้างเธอสูดหายใจแรง ใบหน้ายังซีดเผือดจากความหวาดกลัวที่เกาะกุม “พี่เยว่… ฉันชื่อ ฟ้า ค่ะ” เสียงของเธอแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความพยายามที่จะสร้างความผูกพัน
หลินเยว่หันมามอง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอยังไม่รู้แม้แต่ชื่อของคนที่กำลังจับมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย “ฉันหลินเยว่” เธอตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่พยายามส่งกำลังใจให้
ฟ้าพยักหน้า ก่อนมองไปยังชายร่างสูงใหญ่ที่เดินปิดท้ายขบวนอย่างเงียบงัน “แล้วเขา…?”
หลินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ใช่แล้ว เธอเองก็ยังไม่รู้ชื่อของเขาเช่นกัน ชายผู้เรียกชื่อเธอได้ ชายผู้สามารถทำให้ซอมบี้ทั้งเมืองก้มศีรษะ ชายผู้ที่แม้จะเป็สัตว์ประหลาด แต่กลับคอยปกป้องเธออย่างเงียบงัน เธอหันไปสบตากับดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้นที่จ้องมองกลับมาอย่างลึกซึ้ง
“นายชื่ออะไร?” เธอถามเสียงนุ่มนวล ราวกับกลัวว่าเสียงของเธอจะทำให้เขาแตกสลาย
อาร์คนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในส่วนลึกของความทรงจำที่เลือนราง ริมฝีปากซีดขยับช้า ๆ “...อาร์ค” เสียงนั้นแหบพร่า แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน ราวกับเป็คำที่ถูกเปล่งออกมาจากก้นบึ้งของจิติญญา
เจย์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาภายใต้แว่นตาเบิกกว้าง “อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเรียกเขาว่า ‘สิ่งมีชีวิตไม่ทราบประเภท’ แล้ว” เขาพูดติดตลก เพื่อคลายความตึงเครียด
ฟ้าพยายามยิ้ม แม้ดวงตาจะยังแดงก่ำจากการร้องไห้ “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ… พี่อาร์ค”
อาร์คไม่ตอบ แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้าน ซึ่งเพียงเท่านั้นก็ถือเป็สัญญาณที่ดีพอแล้ว หลินเยว่ทวนชื่อในใจเบา ๆ อาร์ค ชื่อนั้นฟังดูแข็งกร้าวและโดดเดี่ยว เหมาะกับเขาอย่างประหลาด
[ ติ๋ง! ]
[ ภารกิจลับอัปเดต: ราชันย์ผู้ถูกลืม ]
[ ขั้นที่ 1 สำเร็จ: รับรู้ชื่อของเป้าหมาย ]
[ รางวัล: เปิดเผยข้อมูลบางส่วน ]
หน้าต่างข้อมูลใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเยว่:
ข้อมูล
รายละเอียด
ชื่อ
อาร์ค
ประเภท
ราชันย์วิวัฒนาการ
ระดับ
???
สถานะ
สูญเสียความทรงจำ
ความสัมพันธ์กับผู้ใช้งาน
ไม่ทราบ
หมายเหตุ
เป้าหมายมีความผูกพันต่อผู้ใช้งานในระดับผิดปกติ
หลินเยว่หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง ราชันย์วิวัฒนาการ คำนี้ฟังดูยิ่งใหญ่และอันตรายเกินกว่าจะมองข้าม แต่ในขณะเดียวกัน คำว่า “สูญเสียความทรงจำ” ก็ทำให้เธอรู้สึกบางอย่างที่คล้ายความเห็นใจ เขาเองก็กำลังตามหาสิ่งที่หายไปไม่ต่างจากเธอ
เสียงท้องร้องเบา ๆ ดังขึ้นจากฟ้า เด็กสาวหน้าแดงทันที “ขะ… ขอโทษค่ะ”
เจย์ยกมือแตะท้องตัวเองเช่นกัน “เพื่อความเป็ธรรม ผมก็หิวเหมือนกัน”
หลินเยว่เพิ่งตระหนักว่า ั้แ่เช้าจนถึงตอนนี้ พวกเขาแทบไม่ได้หยุดพักเลย ร่างกายยังคงตึงเครียดจากอะดรีนาลีน แต่ความเหนื่อยล้าเริ่มตามทัน ระบบฉายสัญลักษณ์เล็ก ๆ ไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่หัวมุมถนน
[ จุดค้นหาทรัพยากร ]
[ ความเสี่ยง: ต่ำ ]
หลินเยว่ชี้ไปข้างหน้า “เราแวะที่นั่น”
ร้านสะดวกซื้อประตูกระจกแตกไปครึ่งหนึ่ง แต่ภายในยังคงเงียบสงัด ชั้นวางสินค้าถูกค้นไปบางส่วน ทว่าของจำนวนมากยังอยู่ครบ อาหารแห้ง น้ำดื่ม ยา และอุปกรณ์จำเป็ ดวงตาของเจย์เป็ประกายทันที “นี่คือความหวังของอารยธรรมมนุษย์”
ฟ้าหัวเราะเบา ๆ เป็ครั้งแรกั้แ่เช้า เสียงหัวเราะสั้น ๆ นั้นทำให้บรรยากาศหนักอึ้งผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หลินเยว่เก็บขวดน้ำ บิสกิต และชุดปฐมพยาบาลเข้าไปในคลังเก็บของของระบบอย่างรวดเร็ว ฟ้าอ้าปากค้าง “ของหายไป!”
“เดี๋ยวค่อยอธิบาย” หลินเยว่ตอบพลางยิ้มจาง ๆ
อาร์คยืนอยู่หน้าร้าน ไม่ได้แตะต้องสิ่งใด เขาเพียงเฝ้ามองภายนอกอย่างเงียบงัน ราวกับกำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย หลินเยว่ถือขวดน้ำเดินเข้าไปหา “นายดื่มน้ำได้ไหม?”
อาร์คหันมามองขวดในมือเธอ ก่อนมองหน้าเธอ จากนั้นส่ายศีรษะช้า ๆ “ไม่… จำเป็” เสียงของเขายังแหบพร่า แต่ชัดเจนขึ้นกว่าก่อนเล็กน้อย
หลินเยว่พยักหน้า “งั้นนายเฝ้าระวัง ส่วนพวกเราจะพักห้านาที”
อาร์คมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนตอบเพียงคำเดียว “ได้” แม้เป็เพียงคำสั้น ๆ แต่ก็ทำให้หัวใจของเธออุ่นวาบอย่างประหลาด ราวกับทุกครั้งที่เขาพูดมากขึ้น เขากำลังค่อย ๆ ดึงตัวเองกลับมาจากความมืด
หลินเยว่นั่งลงบนพื้นข้างฟ้าและเจย์ แจกอาหารให้ทุกคน นอกประตูร้าน อาร์คยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดสีหม่น ร่างสูงใหญ่โดดเดี่ยวท่ามกลางโลกที่พังทลาย น่าเกรงขาม อันตราย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยกว่าที่เคยรู้สึกกับใคร และเป็ครั้งแรกนับจากวันสิ้นโลกเริ่มต้น หลินเยว่มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นอย่างชัดเจน บางที การที่ได้พบเขา อาจไม่ใช่เื่บังเอิญเลย.
ทั้งสี่คนเริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนที่เต็มไปด้วยซากรถ หลินเยว่อยู่ด้านหน้า เจย์กับฟ้าตามหลัง และอาร์คเดินปิดท้ายอย่างเงียบงัน ไม่มีซอมบี้ตัวใดกล้าเข้าใกล้ ราวกับาาแห่งความตายกำลังพาผู้ที่เขาเลือกเดินผ่านอาณาจักรของตนเอง
211
