การจีบเป็เหมือนการเล่นกับไฟเหมือนกับการเล่นกับไฟในโกดังเก็บะเิ
เอาละ เมื่อพูดถึงบทบาทของฉัน ลีโคริสเรเดียตา ในเกมที่ว่านั่นก็คือ ตัวละครคู่แข่งของสาวน้อยผมทองที่เป็นางเอกของเกมมีเนื้อเื่รูตที่ลีโคริสต้องตายด้วย
ทำไมถึงเป็อย่างนั้นกันนะ
เกิดใหม่งั้นเหรอ ในโลกที่เป็เื่แต่งเหรอ
เื่แต่งก็คือเื่แต่ง ไม่ใช่เื่จริงสักหน่อย
มิหนำซ้ำนี่ยังไม่ใช่แค่เื่แต่งธรรมดา แต่เป็โลกของเกมจีบหนุ่มที่มีเป้าหมายเอาชนะยันเดเระ ทำไมต้องเป็แบบนี้ด้วยนะ
หากเื่นี้เป็ความจริงก็แปลว่าต้องมีพวกยันเดเระในเกมปรากฏตัวบนโลกที่ฉันกำลังยืนอยู่ตอนนี้จริงๆ น่ะสิ
ดังนั้น หากฉันเข้าหาตัวละครที่ดำเนินเื่ในฐานะผู้เล่นเกมได้ต่อให้เป็ซึนเดเระ[1]หรือยันเดเระก็ไม่น่ากลัวทั้งนั้น
แต่ฉันไม่มีทางอยากเจอยันเดเระในความเป็จริงแน่
ฉันอาจทนใบมีดที่มาในรูปแบบคำพูดเชือดเฉือนที่คมกริบของซึนเดเระที่กวัดแกว่งลงมาได้แต่จะทนมีดปังตอที่ยันเดเระฟาดลงมาได้เหรอ ฉันทนไม่ได้แน่
ไม่สิมีดปังตอเป็แค่ภาพจินตนาการในหัวฉันเท่านั้นไม่ได้แปลว่าในเกมจะมีฉากแบบที่ว่านั้นสักหน่อย
อย่างไรก็ตาม ในการประจันหน้ากับยันเดเระก็จำเป็ต้องมีเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่เรียกว่าจอแอลซีดี นี่ฉันพูดจริงๆ นะ
การไม่มีสกิลวิเศษอย่างเช่นแก้ไขนางเอกได้ดีไม่ดีอาจต้องเผชิญหน้ากับยันเดเระในฐานะตัวประกอบเกะกะสำหรับเส้นเื่ก็ไม่น่าต่างอะไรกับการเผชิญหน้าซอมบี้ที่มาพร้อมเพื่อนเป็ขโยงขอปืนสั้นหน่อย!
อ่า แต่ยิงไม่ได้
ฉันพูดอีกครั้งดีกว่า
นั่นหมายความว่าอย่างไร
ฉันพึมพำข้ออ้างอะไรสักอย่างกับพ่อไปมั่วๆ(ซึ่งฉันเองก็จำเนื้อความไม่ค่อยได้) แล้วไปเก็บตัวอยู่ในห้องของตัวเองเพื่อให้ในหัวที่กำลังสับสนสงบลงให้ได้
หากฉันเชื่อว่าสิ่งที่อยู่ในหัวของตัวเองซื่อตรงถูกต้องก็พูดได้แต่เพียงว่าตอนนี้ฉันมีความทรงจำของชาติก่อนอยู่ด้วย
สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้เป็ความทรงจำในชาติก่อนจริงเหรอหรือเป็อาการเพ้อฝันที่เป็รูปเป็ร่างมากจนเกินไป พอคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ฉันประสบพบเจอในตอนนี้ก็มีความเป็เหตุเป็ผลจริงๆ กล่าวคือเหมือนแหย่เท้าเข้าไปในสถานการณ์ที่วุ่นวายยุ่งเหยิง เลยคิดว่าพอแค่นี้ดีกว่า
อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันก็ตั้งใจว่าควรจะลองเชื่อตัวเอง...เื่ความทรงจำของตัวเองดูก่อน
ชาติก่อนฉันเป็สาวออฟฟิศที่อาศัยอยู่ในประเทศที่มีชื่อว่าญี่ปุ่นทำงานอยู่แผนกธุรการในบริษัทเล็กๆ ซึ่งทุกวันต้องนั่งจ้องแต่ตัวเลขและรบรากับเ้าเครื่องถ่ายเอกสาร
น่าเสียดายที่ฉันไม่มีคนรักแต่ก็อยากจะเชื่อว่าหากมีเวลาอีกสักสามปี ไม่สิ อีกสักห้าปี คงได้มีความรักครั้งใหญ่แบบจู่โจมสายฟ้าแลบ
ในเมื่อนั่นเป็เื่ราวของชาติก่อนจึงเป็ธรรมดาที่ฉันตายไปครั้งหนึ่งแล้ว
ถึงฉันไม่ได้รับรู้ความรู้สึกจริงๆในตอนนั้น แต่ก็หาสาเหตุการตายได้จากในความทรงจำ
ฉันไม่ค่อยรู้สึกเ็ปหรือหวาดกลัวแต่ที่แน่ๆ เห็นรถยนต์พุ่งเข้ามาหาตัว แล้วฉันก็กรีดร้อง หลังจากนั้นรู้สึกถูกกระแทกอย่างแรงทั้งหมดที่ว่ามานั้นเป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา
พ่อกับแม่มาพบหน้าฉันที่ตายไปหรือเปล่าไม่หรอก ไม่มีทางที่พวกท่านจะไม่มา แม้ว่าจะเป็เหตุสุดวิสัย แต่หนูก็ขอโทษจริงๆนะคะที่อกตัญญู
เนื่องจากฉันมีพี่น้องจึงเป็ความโชคดีในความโชคร้ายที่ไม่ต้องมีห่วงเื่พ่อแม่ยามแก่เฒ่า
ชีวิตช่างสั้นนักจนทำได้แค่เอียงคอสงสัยว่าฉันเคยทำอะไรสำเร็จแล้วบ้าง แต่ดูเหมือนว่าฉันจะได้ไปสู่สุคติโดยไม่มีข้อสงสัยอาจเป็เพราะได้ใช้ชีวิตแบบตามใจตัวเองมาแล้ว
ทว่าพอตั้งท่าจะนึกลงไปในรายละเอียดมากกว่าที่ผุดนึกขึ้นมาได้เองแบบอัตโนมัติั้แ่เมื่อครู่นี้ในหัวของฉันก็หนักอึ้งจนมึนงง อีกทั้งยังรู้สึกเหนื่อยล้าเหมือนใช้ความคิดอย่างหนักกับงานที่มีรายละเอียดเยอะ
ทำให้ฉันนึกออกเื่การใช้ชีวิตชีวิตหนึ่งในชาติที่แล้วได้น้อยมาก
ถึงอย่างนั้นก็มีเื่ที่จำได้แจ่มชัดจนน่าแปลกอย่างเช่นเกมเกมหนึ่งที่เคยเล่นในชาติก่อน เป็เื่เกี่ยวกับตัวละครในเกมนั้น
ฉันซับศีรษะที่ร้อนจากอาการไข้ที่ฟันน้ำนมกำลังจะขึ้นด้วยผ้าเช็ดหน้าเปียกแล้วลุกขึ้นไปยืนหน้ากระจกเงาบานใหญ่ขนาดส่องได้เต็มตัวที่สูงกว่าตัวเองเป็เท่าตัว
ฉันเกิดความรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูกกับเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกจริงๆด้วย แต่ไม่รู้เป็เพราะเข้าใจสาเหตุนั้นหรือเปล่า เลยมองตัวเองตรงๆได้อย่างไม่ลังเลจนน่าแปลกใจ
สาวน้อยในชุดกระโปรงสีแดงเข้ม
พอฉันยกมือ เด็กในกระจกก็ยกมือเช่นกันพอลองดึงปากไปด้านข้าง เด็กในกระจกก็ทำหน้าตาพิลึกตามอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
เรือนผมสีดำ ดวงตาดำขลับ และผิวขาวนวลขับให้ริมฝีปากแดงกับพวงแก้มที่แดงเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้มอะไรดูมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาแล้วคำว่า ‘เ้าหญิงสโนว์ไวท์’ ก็ปรากฏขึ้นจากความทรงจำในอดีตชาติแต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจก ดูอย่างไรก็ไม่รู้สึกว่าเป็เ้าหญิงในโลกนิทานหางตาก็ชี้ขึ้นให้ความรู้สึกเหมือนร้ายนิดๆ และใต้ตาซ้ายก็มีไฝเม็ดเล็กๆ ด้วย
ชุดกระโปรงที่ประดับลูกไม้สีขาวและโบบนเนื้อผ้าสีแดงเข้มก็ดูแล้วไม่ค่อยสดชื่นและไม่ค่อยน่ารักดูเหมือนว่าสีแดงเข้มเป็สีประจำตระกูลดยุกลีเลีย ชุดกระโปรงที่ใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้าของฉันจึงเป็สีนี้แทบทั้งหมด
ฉันหันหน้าเข้ากระจก ลองยิ้มให้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างสุดความสามารถแต่พลันรู้สึกอายขึ้นมาสุดๆ เลยเลิกทำ
(ในเกมก็ทำท่าทางแบบนี้ ไม่มีภาพลักษณ์ที่กำลังยิ้มเลย)
ลีโคริส เรเดียตาในเกม ขอให้เรียกว่า ‘เธอ’ไม่ใช่ ‘ฉัน’ เธอรับบทเป็คู่แข่งของนางเอกในเกม
เื่นี้ไม่ได้จำกัดแค่ในชาติก่อนเท่านั้นในบรรดาเื่เล่าที่มีอยู่บนโลกนี้ก็เหมือนกัน ถึงจะบอกว่ารับบทคู่แข่งแต่คำว่าคู่แข่งก็มีได้หลายรูปแบบ
ตัวอย่างเช่นรูปแบบที่ในตอนแรกปรากฏตัวขึ้นในฐานะศัตรูแต่พอผ่านไปก็พลิกผันกลายมาเป็มิตรสหายกัน อีกรูปแบบก็คือไม่ได้อยู่ข้างเดียวกันคำคำนี้หากเขียนเป็ตัวอักษรคันจิก็จะมีความหมายว่า คู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อแต่เวลาอ่านจะอ่านได้ว่าคู่แข่ง
ทว่า ‘ลีโคริส เรเดียตา’ไม่ใช่ทั้งสองรูปแบบนั้น
ถ้าจะให้พูดคือ เธอเป็ตัวอุปสรรคที่ต้องก้าวข้ามเมื่อนางเอกรักกับชายหนุ่มที่ชื่อโวล์ฟกังไอเซนฮูท
ลีโคริสในเกมปรากฏตัวในฐานะคู่หมั้นของโวล์ฟกังเธอเป็คนก้าวร้าวและเอาแต่ใจตัวเองโดยไม่ใส่ใจใครมีความหลงใหลในตัวคู่หมั้นที่พ่อกำหนดให้อย่างผิดปกติ ทั้งคอยตามกลั่นแกล้งนางเอกโดยทำให้เ็ปและกระทำการข่มขู่คุกคามทุกวิถีทางบางครั้งเธอก็ทำร้ายตัวเองเพื่อให้เป็ไปตามที่ตัวเอง้าเป็ผู้หญิงที่น่ากลัว เป็ยันเดเระอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
แต่ยันเดเระไม่ได้มีแค่เธอเท่านั้นตัวละครชายที่ชื่อโวล์ฟกังก็เป็ยันเดเระเหมือนกันตัวละครอื่นที่รักกับนางเอกทุกคนเป็ยันเดเระ นั่นก็เพราะเป็เกมที่มีเนื้อหาแบบนั้น
จะเรียกว่าโชคดีได้ไหมที่ฉันจำเกี่ยวกับตอนจบที่ลีโคริสเสียชีวิตได้ค่อนข้างละเอียด
[1] คนที่ภายนอกดูเหมือนเ็า ฉุนเฉียวง่าย ขี้โมโห แต่แท้จริงภายในอ่อนโยน ใจดีหรือจะเรียกว่าพวกปากไม่ตรงกับใจก็ได้
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite
https://bit.ly/3kRniGc
809
