????เหมันต์พ่ายรัก????
บทที่ 30
"ที่ข้ามา...ข้ามีเรื่องจะมาบอกเจ้า.." คิมหันต์เอ่ยบอกหญิงสาว เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวรู้อะไรมาบ้างหรือยัง แต่เขาควรจะบอกเธอ เขาไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวด
"อะไรหรือเพคะ..." หญิงสาวถามเสียงแผ่ว เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนอยากนอนอยู่ตลอดเวลา
"เจ้ารู้เรื่องที่ท่านพี่เหมันต์มีคู่หมั้นแล้วใช่หรือไม่" คิมหันต์เอ่ยถามหญิงสาว
"เพคะ" เธอพยักหน้าน้อยๆ ความรู้สึกมันอธิบายไม่ถูก ทั้งเสียใจ ทั้งเวทนาตัวเองอยู่ดีดีก็ต้องมาเป็นเมียเก็บของคนอื่น..ตลกสิ้นดี!
"แล้วเรื่องงานอภิเษกเจ้ารู้ด้วยหรือไม่.." คิมหันต์กลั้นใจถามหญิงสาว เขารู้ว่าเธอคงเจ็บปวดไม่น้อย หากรู้ว่าชายหนุ่มจะเข้าพิธีอภิเษกสมรส
"อภิเษก... มะ..หมายความว่าไงหรือเพคะ" นับหนึ่งถามเเสียงแผ่วเหมือนคนไม่มีแรง..
"งานอภิเษกสมรสของท่านพี่เหมันต์กับเจ้าหญิงจัสมิน จะถูกจัดขึ้นในต้นเดือนหน้า ซึ่งก็เหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์"
.. เหมือนฟ้าฟาดลงมากลางใจของหญิงสาว สมองหยุดนิ่ง สติขาวโพลนไปหมด ดวงตาของหญิงสาวมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา ก่อนจะไหลลงมาอาบแก้มนวล เธอเจ็บปวดเหลือเกิน...
" จะ..จริงหรือเพคะ ฮึก~ "
.. หญิงสาวถามเสียงสั่นเครือ เธอรู้อยู่แล้วว่ามีงานหมั้น สักวันก็ต้องมีงานแต่ง..แต่นี่มันไม่เร็วไปหน่อยหรือ เธอยังไม่ทันได้เตรียมใจเลย ขอยืดเวลาอีกสักนิดก็ยังดี...หญิงสาวคิดอย่างเจ็บปวด น้ำตาเม็ดโตล่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
"เจ้าอย่าเสียใจไปเลย.." คิมหันต์ยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา
"....ฮืออ~~ "
"ยิ่งเห็นเจ้าเจ็บ ข้าก็เจ็บด้วย..เจ้าอย่าเสียใจเลยนะ" คิมหันต์รวบหญิงสาวเข้ามากอดแน่น เธอสะอื้นไห้ในอ้อมกอดของเขา นับหนึ่งกอดเขาตอบอย่างต้องการหาที่พึ่ง เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆในตอนนี้ น้ำตาเธอรินไหลไม่ขาดสาย คิมหันต์ได้แต่ลูบผมหญิงสาวอย่างปลอบโยน เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เลย.. ถ้าเลือกได้เขาอยากพาเธอไปให้ไกลจากตรงนี้..ใช่...ไปจากที่นี่
"หม่อมฉันรักองค์ชายเหมันต์ ฮึก..ฮืออ~ " หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าเธอเจ็บปวดมากแค่ไหน.. จะข่มตาหลับแต่ละทีมันช่างยากเย็นเหลือเกิน...
"ข้ารู้...ข้าขอแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของหัวใจเจ้าบ้างได้มั้ย.." คิมหันต์เอ่ยบอกหญิงสาวเสียงแผ่ว เขาขอแค่เสี้ยวนึงก็ยังดี...
"..ฮึก..องค์ชาย.."
.ร่างบางถามเสียงแผ่ว.. เขาชอบเธอจริงๆหรือ ใบหน้าคมก้มต่ำลงมา ก่อนจะประกบปากจูบหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เธอหลับตาลงน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย เธอไม่ได้ปฏิเสธและผลักไสเขา นานอยู่หลายนาที กว่าเขาจะผละออก..
"ถึงเจ้าจะไม่มีใจให้ข้าก็ไม่เป็นไร... ข้าขอมีใจให้เจ้าข้างเดียวก็พอ..เจ้าอย่าเกลียดข้าเลยได้มั้ย..."
"หม่อมฉันไม่ได้เกลียดองค์ชายเพคะ.." เธอบอกชายหนุ่ม อย่างน้อยเขาก็ดีกับเธอ..มากกว่าใครอีกคน
"เจ้าอยากไปจากที่นี่หรือเปล่า..."
..คิมหันต์ถามหญิงสาว หากเธอต้องการจะไป เขาจะช่วยเธอเอง แม้รู้ว่าหากเหมันต์รู้เขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เขาก็ยอม..ขอแค่ให้เธอไม่ต้องทนเจ็บปวดอีกก็พอ..
"............"
..นับหนึ่งนั่งนิ่ง เธอไม่แน่ใจว่าอยากไปจากเขาหรือเปล่า เธอรักเขา..รักองค์ชายเหมันต์ หากเธอไปจากเขาแล้วหัวใจของเธอเล่า..อีกใจนึงก็อยากจะหนีไปซะให้พ้นๆ เธอต้องทนเจ็บปวดที่ต้องเห็นเขาเข้าพิธีอภิเษกสมรสงั้นหรือ.. หากวันใดวันหนึ่งเขาทิ้งเธอเล่า เธอจะทำอย่างไร..น้ำตาหญิงสาวไหลริน เธอปิดหน้าร้องไห้อย่างหนัก เธอจะทำอย่างไรดี...
"เจ้ายังไม่ต้องตอบข้าตอนนี้ก็ได้..ยังพอมีเวลา ข้าคิดแผนไว้แล้ว หากเจ้าอยากกลับบ้านที่ประเทศไทยของเจ้า ในวันงานอภิเษกจะเป็นช่วงที่คนชุลมุนวุ่นวาย ไม่มีใครสังเกตเจ้าหรอก หากเจ้าจะไป..ข้าจะให้คนเตรียมเฮลิคอปเตอร์ ข้าจะไปส่งเจ้าขึ้นเครื่องเอง..เจ้าคิดทบทวนให้ดีนะ นับหนึ่ง.."
.. คิมหันต์เอ่ยบอกหญิงสาว เขาทำถูกแล้วใช่มั้ย เขาไม่อยากให้เธอต้องทนเจ็บปวดอยู่กับคนที่ไร้หัวใจอย่างเหมันต์ หากถึงวันอภิเษกจริงๆ แม้เหมันต์จะเก็บเธอไว้ แต่เขารู้ว่าจัสมินคงไม่ยอมแน่ๆ.. ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเธอเด็ดขาด..
" มะ..หม่อมฉันไม่รู้..ฮึก..ไม่รู้จริงๆ" ร่างบางส่ายหัวร้องไห้ เธอไม่รู้จริงๆว่าจะต้องทำยังไง เธอมืดไปหมดแล้ว..
"ไม่เป็นไรนะ.. จำไว้ว่าข้าจะรอเจ้า หากเจ้าเปลี่ยนใจ.."
"เพคะ..หม่อมฉัน.อึก.." ลำคอเธอตีบตันจนพูดไม่ออก มันจุก มันเจ็บไปหมด
"ไว้วันหลังข้าจะมาหาใหม่นะ ข้าต้องไปก่อน เกรงว่าท่านพี่จะกลับมา" คิมหันต์เอ่ยบอกหญิงสาว หาเหมันต์มาเห็นเขาอยู่ในห้องกับหญิงสาวต้องไม่เป็นการดีแน่
"เพคะ"
..เธอมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ มองตามร่างสูงที่เดินออกไป.. ร่างบางยังคิดไม่ตก..เธอควรจะอยู่ที่นี่..หรือไปจากที่นี่ดี.. เธอจะกลับไปโดยไร้หัวใจ หรือจะยอมอยู่อย่างตายทั้งเป็น..เธอขอเวลาสักนิดเถิด ขอเวลาให้เธอมั่นใจว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด เธอจะไปจากที่นี่ทันที..และจะไม่ขอเจอกันอีกตลอดไป...ร่างบางนอนสะอื้นไห้ ก่อนจะหลับไปทั้งคราบน้ำตา..เธอเหนื่อยเหลือเกิน...
..เหมันต์กลับเข้ามาในห้องช่วงกลางดึก กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่ว ร่างสูงเดินเซไปมาก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางที่นอนหลับอยู่... เขาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าหญิงสาวออกอยากแผ่วเบา บนใบหน้าเธอมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ เธอคงจะเจ็บปวดกับเขามากสินะ..
"ข้ารักเจ้าหรือเปล่านับหนึ่ง..ข้าเองก็ไม่รู้หัวใจตัวเอง ข้ารู้เพียงแค่ว่าข้าต้องการเจ้า..ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้.."
..ร่างสูงพึมพำกับหญิงสาวโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาสับสนกับตัวเองไปหมดแล้ว..เขาเสียเธอไปไม่ได้ แต่เขาก็ต้องรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับบิดา เขาเคยรับปากว่าจะแต่งงาน หากบิดาเขาไม่ขู่ว่าจะทำลายวังเล็ก ที่ที่เป็นของมารดาของเขาเพื่อแลกกับการที่เขาต้องอภิเษกสมรสกับจัสมินเพื่อสานสัมพันธไมตรีของประเทศเขาก็คงเลือกที่จะไม่อภิเษกสมรสโดยเด็ดขาด เขาขว้าร่างบางมากอดไว้อย่างหวงแหน.. เขาจะบอกเรื่องนี้กับเธอยังไงดี..หรือเลือกที่จะไม่บอกดีกว่า.. เพราะถึงเขาจะอภิเษกสมรสหรือไม่เธอก็คงจะไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว เธอเป็นคนบอกเขาเองนี่..
235
