เหลียนฮวาเดินตามแม่นมซ่งมายังเรือนตะวันตก แม่นมซ่งเคาะประตูขออนุญาตคุณชายของตน
ซ่งปิงเดินมาเปิดประตูให้เข้าไปในห้องได้ เพียงคนที่เข้าไปได้มีเพียงเหลียนฮวาคนเดียวเท่านั้น เหลียนฮวาคิดว่า เขาคงมีเื่จะคุยเป็แน่ เื่อะไรล่ะ ก็จะจับผิดฉันน่ะสิ เอาล่ะ เตรียมใจไว้อยู่แล้ว
“คุณหนูจะเข้าไปจริงๆหรือเ้าคะ”
ซู่หนิงรีบห้ามคุณหนูของตนแทบจะทันทีที่เหลียนฮวาเดินเข้าห้องไปคนเดียว เพราะตนรู้ว่าคุณชายสี่เคยผลักคุณหนูตกน้ำ เลยเกิดกลัวขึ้นมา นางรีบหันหน้าไปมองซู่เย่ที่มีสีหน้าไม่ดีไปกว่าตนเช่นกัน
“พวกเ้ารอข้าอยู่ข้างนอกเถอะ เดี๋ยวข้าก็ออกมาแล้ว อย่าได้กังวลเกินไป”
พูดจบก็ก้าวเข้าห้องไป เข้ามาถึงบริเวณเตียงของ เซียวซีเหยียนแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ห้องพักของเขาย่ำแย่กว่าห้องของ มารดาเขาอีก แต่ก็ยังสะอาดสะอ้านมาก สำรวจเสร็จก็หาเก้าอี้นั่ง
เ้าของห้องก็จ้องมองนางั้แ่นางก้าวเข้ามา สำรวจห้องของเขา แล้วจึงหาที่นั่งเอง โดยมองมาที่เขาเป็จุดสุดท้าย ช่างใจเย็นยิ่งนัก
“ข้ามาเยี่ยมท่าน พร้อมกับเอายาที่ท่านลืมไว้มาให้ด้วย”
“เ้า้าอะไรจากข้า”
“ข้ามิได้้าอะไร แค่อยากทำดีกับท่านและท่านป้าหญิงเท่านั้นเอง”
“ทำไม”
“ข้าแค่รู้สึกว่าพวกท่านควรมีความสุขก็เท่านั้นเอง”
เซียวซีเหยียนจ้องมองหน้าคนตรงหน้านิ่ง จนนางเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“เ้าจะแก้แค้นข้าที่ผลักเ้าตกน้ำใช่หรือไม่”
เหลียนฮวาแทบจะกระโดนลงจากเก้าอี้ละวิ่งไปถามเขาด้วยประโยคที่ว่า ข้าต้องทำดีกับเ้าขนาดไหนเ้าถึงจะยอมเชื่อข้าว่าข้าจริงใจมากแล้วนะ แต่นั้นแหละ จะถามอะไรก็ต้องดูด้วยสิ่งที่ร่างนี้เคยทำไว้ไม่ใช่น้อยๆ ทำร้ายจิตใจเขาไปตั้งเท่าไหร่ จะให้คนอภัยง่ายๆได้อย่างไร คิดได้ดังนี้ก็ส่งยิ้ม อบอุ่นส่งให้เขา
“ข้าไม่เคยแค้นท่านกับเื่นั้นเลย ข้าเป็คนผิดเองที่กล่าววาจาเช่นนั้นกับท่าน ถ้าเป็ข้าก็คงทนไม่ได้เช่นกัน ที่มีคนมาว่ามารดาของตนเองเช่นนั้น ทุกอย่างที่ข้าทำไปก็เพราะยังไม่รู้ความ ยังมีจิตใจมืดบอดทำร้ายคนไปทั่ว แต่ตอนนี้ข้าเพียงสำนึกผิดได้แล้ว ข้าแค่อยากมากล่าวขอโทษกับท่านในทุกเื่ที่ข้าทำผิดต่อท่านเท่านั้น หวังว่าท่านพี่สี่จะอภัยให้แก่ข้า”
เหลียนฮวาไม่รู้ว่าต้องสรรหาคำพูดใดมาทำให้เขาเชื่อ ที่พูดไปก็เป็ความจริงใจทั้งสิ้น ทุกสิ่งที่นางทำก็เพราะอยากช่วยเขาอย่างใจจริง ทั้งยังสงสารในชะตากรรมของเขาเท่านั้น แต่สีหน้านิ่งๆของเขาช่างน่ากลัวยิ่งนัก เหมือนจะปิดกลั้นทุกคนไม่ให้ทะลุผ่านความรู้สึกของเขาได้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขากลับมมองมาที่นางด้วยแววตาที่อ่อนลงไปมาก
“เ้าอยากให้ข้าอภัยเ้าจริงหรือ”
“จริงสิเ้าคะ ข้าหวังอย่างยิ่ง และหวังให้ท่านเป็พี่ชายที่แสนดีของข้าอีกคนด้วยซ้ำ”
“เ้าไม่จำเป็ต้องทำอันใดมากมาย ตอนนี้เ้าแค่มาทายาให้ข้าก็พอแล้ว”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทั้งยังหันหลังให้แก่นางเพื่อทายาที่หลังให้เขา
เหลียนฮวา ยิ้มกว้างให้ เซียวซีเหยียน และรีบวิ่งไปเอายาขี้ผึ้งจากมือซู่เย่ เพื่อมาทายาให้เขาแทบจะทันที บินได้นางคงบินไปแล้ว
ความรู้สึกนี้ช่างดียิ่งนัก เหมือนเขาจะพยายามเปิดใจให้นางแล้ว การทำให้คนๆนึงยอมเราในตัวเราได้นั้นยากยิ่งนัก แต่เขากลับเปิดใจยอมรับนาง ช่างเป็คนที่มีจิตใจดีโดยแท้ แต่สภาพการเป็อยู่ทำให้เขากลายเป็คนเ็า ช่างน่าสงสารในคราเดียวกัน ถึงอย่างไรนางก็จะทำดีต่อเขาให้มากที่สุด ช่วยเหลือเขาสักนิดก็คงจะดีไม่น้อย
ความจริงเซียวซีเหยียนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงไปของเหลียนฮวาั้แ่ที่เขาไปดูนางวันนั้นแล้ว หลังจากนางจมน้ำเขาก็ไม่แยแสสนใจใดๆ แต่เมื่อเื่ที่นางจมน้ำไปถึงหูท่านแม่ ท่านแม่ถามเขาถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แน่นอนว่าเขาไม่บอกว่าตนผลักนางตกน้ำ แต่บอกว่า นางเห็นเขาแล้วใจนตกน้ำไปเองท่านแม่เลยสั่งให้ข้าไปกล่าวขออภัยแกนางอย่างช่วยไม่ได้ ความจริงที่ไปวันนั้นก็เพื่อจะดูสภาพของนางว่าตายไปหรือยัง ถ้าไม่ตายก็คงคิดแก้แค้นเขากับมารดาทันทีที่ฟื้น เขาจึงยอมรีบไปหานางเพื่อรับโทษเอง นางจะได้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับมารดาของเขา แต่ผลที่ได้รับกลับมาคือนางไม่กล่าวโทษใดๆเขาทั้งที่เขาผลักนางตกน้ำ ยามนั้นเขาคิดว่านางเพียงเสแสร้งหลอกให้เขาตายใจ แต่รอจนหลายวันเพื่อให้คนมาจับตัวไปลงโทษเพราะเื่นี้ กลับไม่มีใครมาจับตัวเขาหรือมาจับท่านแม่เลย เื่นี้สร้างความสับสนและสงสัยเกิดขึ้นภายในใจแก่เขา
ในยามนั้นที่นางวิ่งะโเข้ามาช่วยเขาจากการถูกโบยภาพทุกภาพในขณะนั้นเขามองเห็นเพียงดวงหน้าของนางที่แสดงออกว่าโกรธ ทั้งยังเวทนาสงสารเขา ขณะนั้นเขามองเห็นเพียงนาง นางเปรียบเหมือนกับดวงดาวเล็กๆในดวงตาเขาที่มันเคยมีเพียงความมืดมนปิดกลั้นพวกคนเ่าั้ออกจากโลกของเขา นางยื่มมือมาช่วยพยุงตัวเขาขึ้นมาจากการถูกโบย ััจากมือของนางสร้างสายใยอันอบอุ่นให้ก่อเกิดขึ้นในใจของเขา ตอนนั้นเขาเกิดความรู้สึกหวงแหนสายใยอบอุ่นเช่นนี้ไม่อยากให้นางปล่อยมือจากเขา ไม่อยากให้นางไปจากเขา คำกล่าวโต้ตอบกับหญิงพวกนั้นล้วนเป็คำที่ช่วยเหลือเขาให้พ้นจากการกลั่นแกล้งน่ารังเกียจนี้ ความจริงนางไม่จำเป็ต้องทำสิ่งใดเลยเพื่อช่วยเขา เขาเคยทำร้ายนางถึงเพียงนั้น แต่นางกลับโกรธคนพวกนั้นเพียงเพราะคนเ่าั้รังแกเขา ทำร้ายเขาเท่านั้น ความรู้สึกเช่นนี้ ช่างทำให้ตัวเขารู้สึกว่าตนเองมีคนที่คอยห่วงใยเขาอย่างจริงใจเพิ่มขึ้นมาอีกคน นับจำนวนแล้วคนที่ห่วงใยเขาช่างมีน้อยเหลือเกิน นอกจาก มารดา แม่นมซ่ง ซ่งปิง มีเพียงนางที่กล้าก้าวเข้ามาช่วยเหลือเขาเช่นนี้ ก้าวผ่านกำแพงสูงของเขา และทำมันพังทะลายลงใต้แทบเท้านางในคราเดียว
หากที่เขารีบจากมาแต่เช้ามืดเพราะ ้าเดิมพัน นั้นคือทิ้งยาเ่าั้ไว้เพื่อความมั่นใจว่าเขานั้นไม่ได้คิดเข้าข้างตนเอง ถ้าหากนางห่วงใยเขา นางคงจะนำยาเ่าั้กลับมาให้เขา เขาเดิมพันกับความคิดไร้สาระเช่นนี้กับตัวนาง ลึกๆภายในใจก็กลัวเหลือเกินว่านางจะไม่สนใจใยดี ไม่นำยาเ่าั้มาให้เขาอีก แม้นางแค่เพียงให้สาวใช้นำยามาให้เขาแค่นั้นเขาก็จะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วว่านางเป็ห่วงเขาจริงๆ
จนแล้วในที่สุด การรอคอยที่รู้สึกว่ายาวนานเหลือเกินก็สิ้นสุดลง นางได้นำยาเ่าั้มาให้เขาด้วยตัวนางเอง ทั้งยังได้กล่าวขออภัยในทุกเื่ที่ทำร้ายเขากับมารดา คำพูดทุกคำของนางล้วนทำให้จิตใจของเขารู้สึกสงบ และอบอุ่นขึ้นมาอย่างยากจะระงับ แต่เขาก็ยังตีหน้านิ่งเพียงเพราะไม่รู้จะแสดงออกอย่างไรกับนาง อาการทำตัวไม่ถูกเป็เช่นนี้เองน่ะหรือ เป็ครั้งแรกที่เขามีอาการเช่นนี้
เซียวซีเหยียนนอนหันหลังให้เหลียนฮวาทายา ทั้งยังตกอยู่ในความคิดของตนเองอยู่เช่นนั้น ก็ได้ยินเสียงใสกล่าวถามขึ้นมา ทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ของตนทันที
เหลียนฮวา ไม่ได้รับรู้ความในใจของเซียวซีเหยียน นางจึงตั้งใจปฎิบัติต่อเขาอย่างตั้งใจและอ่อนโยน พร้อมถามออกไปว่า
“พี่สี่ ท่านเจ็บหรือไม่ข้าจะเบามือให้เท่าที่จะทำได้”
นางทายาได้หนักมือเหมือนกับเอาเข็มมาจิ้มลงแผลของเขาอย่างงั้น แต่ด้วยความที่พอใจจะให้นางทายาให้ เขาจึง อดทนให้เด็กสาวตัวเล็กคนนี้ทายาให้จนทั่วหลัง
“พี่สี่ข้าทายาให้ท่านเสร็จแล้ว ท่านหันหน้ามาสิเ้าคะ”
เขาหันหน้ามาหานางด้วยสีหน้าซีดลงกว่าเดิมนิดหน่อย ริมฝีปากห่อเืเหมือนถูกกัดด้วยความฝืนทนอย่างไงอย่างงั้น เหมือนเขาสะกดกั้นความเ็ปเหลือทน ด้วยอาการของเขาเช่นนี้ เหลียนฮวา ไม่ต้องตีความให้มาก รู้ทันทีว่าฝึมือการทายาของตนนั้นคล้ายจะโบยเซียวซีเหยียนให้ครบ 80 ไม้ ด้วยตัวนางเอง นางรีบหนีความผิดด้วยการเรียกซ่งปิง มาป้อนยาเขาทันที ก่อนที่เขาจะกระอักเืให้ซ่งปิงมารับหน้าดีกว่าหรือไม่เล่า
อุส่าจะดีอยู่แล้วเชียว ทำไมเจ็บละถึงไม่พูดเล่า
จังหวะนั้นนางรีบเอ่ยลาขอตัวกับพี่สี่ของนางทันที กลัวว่าถ้าไม่รีบไปจะกลายเป็สะสมความแค้นในใจเขาแทน
“พี่สี่ข้าขอตัวก่อนละนะเ้าคะ ท่านต้องพักผ่อนให้มากล่ะ”
พูดจบก็รีบพาสาวใช้ทั้งสองเดินจากไปทันที
เซียวซีเหยียนจ้องมองนางที่เดินจากไปด้วยอาการอาลัยอาวรณ์ในชั่วพริบตา สายตาก็กลับมาอย่างเ็า และตกเข้าสู่ภวังค์ ครุ่นคิดต่อจากเมื่อครู่อีกครั้ง
เมื่อสักครู่เขาขอให้นางทายาให้เขานั้นคือสิ่งที่เขาโหยหาและถวิลหานับั้แ่นางััมือพยุงตัวเขาั้แ่ครานั้น เขาเพียง้าพบเจอกับความอบอุ่น สายนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกเช่นนี้มันทำให้เขาไม่อยากให้นางผละมือออกจากเขาเลยแม้จะต้องทนเ็ปจากการทายาของนางก็ตาม
ตอนที่นางบอกว่าอยากให้เขาเป็พี่ชายที่แสนดีให้กับนาง เขาอยากจะตอบรับแทบจะทันที ว่าเขาก็้าเช่นนั้นเหมือนกัน การที่นางกล่าวเช่นนั้นออกมาแสดงว่านาง้าผูกสายสัมพันธ์กับเขา นางสนใจความรู้สึกของเขา นางเห็นอกเห็นใจเขา แม้แต่ความรู้สึกสงสารในตัวเขา เขาก็ยินดีขอแค่มีคนแบบนางเท่านั้น แม้ว่าทั้งหมดจะเป็การหลอกลวง แม้เขาจะกลัวเหลือเกินว่าทั้งหมดเป็สิ่งที่นางเสแสร้งแกล้งทำให้คนอย่างเขาตายใจเพื่อ้าแก้แค้นเขา แต่ความรู้สึกเช่นนี้ที่เกิดขึ้นกับเขามันเหมือนจุดอ่อนในใจเขา เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว แม้ว่ามันจะเป็เพียงภาพลวงตา หรือแม้จะถูกนางหลอกลวง
‘แต่อย่างไรเล่าในเมื่อเ้าทำให้ข้าเห็นดวงดาวท่ามกลางความมืดมิดเ่าั้ เ้าจะเสแสร้งตลอดชีวิตของเ้าก็ช่างปะไร ขอแค่เ้าเสแสร้งแบบนี้ให้ตราบนานเท่าที่เ้า้า ข้าก็จะร่วมอยู่ในฉากมายาเ่าั้เพื่อเคียงข้างเ้า’
คิดได้จนตอนนี้ในใจของเขาก็รู้สึกว่ามีสายใยอบอุ่นและสิ่งสำคัญเกิดขึ้นกลางดวงใจของเขามาอีกสิ่งหนึ่งนอกจากมารดาสิ่งที่ทำให้เขายืนอยู่ได้ในทุกวันก็มีนางเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่ง นางที่เป็ดวงดาวเล็กๆในความมืดมิดเ่าั้
—————————————————
ตอนนี้อีบุ๊คเื่ย้ำรัก กาลนี้เ้าเป็ของข้าผู้เดียวเล่ม1 ออกแล้วนะคะ สนับสนุนกันผ่านทางลิ้งค์ด้านล่างนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ
https://www.mebmarket.com//index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjU5MTk5MSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3OTUxNCI7fQ&page_no=1
634
