บทที่ 17 ภาพลักษณ์คุณชายลู่พังทลาย (รีไรต์)
แท้จริงแล้ว ตัวหนอนที่เสิ่นชิงกินเรียกว่าหนอนถั่วเหลือง หนอนถั่วเหลืองสามารถกินได้ พวกมันกัดกินใบถั่วเหลืองเป็อาหาร อุดมไปด้วยโปรตีน เนื้อนุ่มแสนอร่อย
ผัดผักบุ้งหนอนถั่วเหลืองเป็อาหารขึ้นชื่อของหมู่บ้านสุ่ยวา
ส่วนซุปหวาน ๆ สีใสนี้ ต้มจากพืชชนิดหนึ่งของท้องถิ่นที่เรียกว่า ‘ย่านพาโหม*[1]’
น้ำที่ต้มจากต้นย่านพาโหม เมื่อได้กลิ่นครั้งแรกจะมีกลิ่นเหม็นเข้มข้นคล้ายขี้ไก่ แต่ถ้าดมไปนาน ๆ จะส่งกลิ่นหอมชื่นใจ
เนื่องจากต้นย่านพาโหมมีสรรพคุณช่วยย่อยอาหารและล้างพิษ ดังนั้นในฤดูร้อนจึงมักปรากฏบนโต๊ะอาหารของชาวบ้าน
หลังลู่เย่บ้วนปากเสร็จ หันกลับมาเห็นเสิ่นชิงกำลังกินหนอนถั่วเหลืองพอดี
เขามองเสิ่นชิงราวกับมองสัตว์ประหลาด ใบหน้าซีดเผือดตกตะลึง “เธอ... เธอกินมันเข้าไปได้ยังไง!”
เสิ่นชิงถอนหายใจ แสร้งทำเป็โศกเศร้า “เฮ้อ ชีวิตช่างลำบาก กินเนื้อสัตว์ไม่ได้ เลยต้องกินสิ่งนี้เสริมโปรตีนบ้าง”
พูดจบ เสิ่นชิงก็ดื่มซุปต้มขี้ไก่ พลางชื่นชมว่า “น้ำซุปที่ใส่ขี้ไก่ลงไปนี่มันอร่อยจริง ๆ กินไปก็เหมือนกับซุปไก่ดี ๆ นี่เอง”
ลู่เย่ใสุดขีด “!!!”
เขายังไม่หายใ ก็ได้เห็นภาพที่ตัวเองไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
มีสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองสกปรกตัวหนึ่ง โผล่ออกมาจากรูตรงมุมกำแพง มันแลบลิ้นออกมา วิ่งตรงไปยังโอ่งน้ำขนาดใหญ่ในลานบ้านอย่างคุ้นเคย จากนั้นก็ะโลงไป
เ้าสุนัขสีเหลืองแหวกว่ายไปมาในโอ่งอย่างสนุกสนาน
สักพัก เ้าตูบก็ะโขึ้นมาจากโอ่ง สั่นตัวไปมา น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว
ลู่เย่เบิกตากว้าง เมื่อครู่ตัวเองยังใช้น้ำในโอ่งนั้นบ้วนปากอยู่เลย
เสิ่นชิงทำท่าทางเฉยเมย ราวกับว่าไม่ใช่เื่แปลก พูดออกไปว่า “อากาศร้อน หมาก็ชอบเล่นน้ำแบบนี้แหละ”
ใบหน้าของลู่เย่ซีดเผือด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “มันทำแบบนี้บ่อย ๆ เหรอ?”
เสิ่นชิงพยักหน้า เน้นประโยคว่า “บ่อยมาก”
ลู่เย่รู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาทันที นั่นหมายความว่า เขาเพิ่งจะดื่มน้ำที่หมาชอบลงไปอาบอย่างนั้นเหรอ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบวิ่งไปอาเจียนข้างต้นไม้ในทันที
เสิ่นชิงมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน รีบยกอาหารเข้าไปในบ้าน พลางพูดว่า “ไม่มีมารยาทจริง ๆ คนอื่นเขากำลังกินข้าวอยู่ ไม่รู้จักไปอ้วกไกล ๆ เลย”
ลู่เย่รู้ว่าโดนเสิ่นชิงกลั่นแกล้ง เขาโมโหจนทุบต้นไม้อย่างแรง
ทว่า การทุบต้นไม้ครั้งนี้ กลับพาหายนะมาเยือน เพราะมันกระเทือนไปถึงรังผึ้งที่อาศัยอยู่้า
รังผึ้งขนาดใหญ่ที่อยู่บนต้นไม้ตกลงมา ฝูงผึ้งแตกรัง พวกมันไล่ต่อยลู่เย่อย่างบ้าคลั่ง
ตอนมา ลู่เย่วางท่าใหญ่โตปานนั้น แต่ตอนนี้เขากลับวิ่งหนีอย่างน่าสมเพช
เสิ่นชิงเห็นลู่เย่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ก็อดขำไม่ได้ “สมน้ำหน้า”
หลังจากหัวเราะเสร็จ เสิ่นชิงก็ะโไปที่กองฟางในสวน “ออกมาได้แล้ว”
สิ้นเสียง ก็มีร่างหนึ่งะโออกมาจากกองฟาง เป็จางเหว่ยที่กำลังแบกกล้อง
เมื่อครู่นี้ ระหว่างที่กำลังกินข้าว เสิ่นชิงส่งข้อความหาจางเหว่ย บอกให้เขาแอบหันกล้องถ่ายทอดสดไปที่ลู่เย่
ตอนแรกจางเหว่ยลังเลไม่กล้าตอบตกลง ทันใดนั้น เสิ่นชิงก็โอนเงินให้จางเหว่ย 200,000 หยวน
ใช่แล้ว เป็เงิน 200,000 หยวนที่ลู่เย่เพิ่งโอนให้กับเสิ่นชิง
เมื่อมีเงินทองแล้ว สิ่งที่เป็ไม่ได้ย่อมเป็ไปได้ จางเหว่ยรีบแปลงร่างเป็ ‘าาปาปารัสซี่’ ในทันที จางเหว่ยใช้เทคนิคหลบซ่อนขั้นเทพ บุกน้ำลุยไฟ หันกล้องถ่ายทอดสดจับภาพการเคลื่อนไหวของลู่เย่
“ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นแล้วใช่ไหม?” เสิ่นชิงถามจางเหว่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
จางเหว่ยพยักหน้า จากนั้นก็ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะเปิดเข้าห้องไลฟ์ของเสิ่นชิง
ผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ชมภาพเหตุการณ์ทั้งหมด ต่างพากันหัวเราะจนท้องแข็ง
ช่องแชต : ฮ่าฮ่าฮ่า ให้ตายสิ ฉันขำจนปวดท้องแล้ว หมูสับผัดพริกเสฉวนมีแต่พริก ซุปขี้ไก่ก็มีแต่กลิ่นขี้ไก่ เสิ่นชิงเธอมีความสามารถจริง ๆ
ช่องแชต : ขี้ไก่ก้อนเดียว จะทำให้น้ำซุปทั้งหม้อเสียได้เหรอ? ไม่ เพราะมันจะกลายเป็ซุปขี้ไก่ทั้งหม้อต่างหาก
ช่องแชต : ทำไมในอาหารถึงมีหนอนล่ะ ก็เพราะว่ามันมากินแบบบุฟเฟต์ไง ฮ่าฮ่าฮ่า
ช่องแชต : พวกนายเห็นสายตาลู่เย่ตอนที่เ้าตูบโดดลงไปในโอ่งไหม? ฮ่าฮ่าฮ่า เหมือนกินขี้เลย
ช่องแชต : ฮ่าฮ่าฮ่า ฉากหน้าแตกของลูกชายเ้าของปั๋วน่ากรุ๊ป ที่แท้ลู่เย่ก็เป็ตัวตลกเหมือนกันนี่นา
ช่องแชต : ท่าทางหนีหัวซุกหัวซุนของลู่เย่ เหมือนหมาเลย
ช่องแชต : โอ๊ย ฉันจะขำตายในไลฟ์แล้ว นี่มันไม่ใช่สคริปต์ใช่ไหม?
ช่องแชต : ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันว่านี่มันสคริปต์ แต่ก็เรียกยอดวิวได้ดีเยี่ยม! ลู่เย่ทุ่มเทเพื่อเรียกเรตติ้งให้รายการสุดตัวเลย
ช่องแชต : อ๊ะ มีแต่ฉันคนเดียวเหรอที่สนใจว่าในซุปไก่ขี้นี่มันมีขี้ไก่จริง ๆ หรือเปล่า?
มองดูคนดูในไลฟ์หัวเราะเยาะลู่เย่อย่างบ้าคลั่ง มุมปากของเสิ่นชิงก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา
เธอถือคติว่า ตัวเองไม่รังแกใคร และใครห้ามมารังแกตัวเอง ถ้าใครมารังแกเธอ เธอจะเอาคืนให้สาสม!
เธอจินตนาการได้เลยว่า ตอนที่เธอโกยมูลในคอกหมู ลู่เย่ที่อยู่หน้าจอคงจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแน่
เสิ่นชิงเม้มริมฝีปาก ‘ลู่เย่… ลู่เย่… นายอยากให้คนทั้งโลกหัวเราะเยาะฉันมากใช่ไหม?’
ก็ได้ งั้นก็มาขายหน้าไปด้วยกันเลยสิ ยังไงตอนนี้หน้าตาของเธอก็ไม่มีค่าแล้ว จะเสียก็เสียไปเถอะ แต่ลู่เย่ นายน่ะไม่เหมือนกัน นายเป็ถึงคุณชายใหญ่ของกลุ่มปั๋วน่ากรุ๊ป คงยอมเสียหน้าไม่ได้หรอกจริงไหม?
ตอนนี้วีดีโอขายหน้าของลูเย่แพร่สะพัดว่อนไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต เป็ที่ขำขันของชาวเน็ต
ภาพลักษณ์คุณชายผู้เย่อหยิ่งและเ็าของลู่เย่ ถูกเสิ่นชิงทำลายชั่วพริบตา
หมู่บ้านสุ่ยวา ร้านขายของชำ
ลู่เย่หอบหายใจแรง หลังจากนั้นก็ดื่มน้ำแร่ไปราว ๆ สองขวดใหญ่
เขานอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่หน้าร้านขายของชำ พลางสบถด่าเสิ่นชิงอย่างเผ็ดร้อน
ลู่เย่คลายเนคไทอย่างหัวเสีย นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเสียท่าขนาดนี้
แต่โชคดีที่ยังไม่มีใครเห็น เขาเลยสามารถรักษาภาพลักษณ์ไว้ได้ ถ้าคนอื่นรู้เข้า เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีก
ลู่เย่โทรหาพ่อบ้าน เขาอยากให้เฮลิคอปเตอร์ขนของใช้ที่จำเป็บางส่วนมาให้
เขาตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้อาหารที่เสิ่นชิงทำ เขาจะไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว
แต่โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้ง ก็ไม่มีคนรับสาย
คฤหาสน์ตระกูลลู่ พ่อบ้านกำลังถือแท็บเล็ต ยื่นให้คุณท่านลู่ดูวิดีโอที่ลู่เย่ถูกฝูงผึ้งไล่จนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
คุณท่านลู่มีผมและเคราขาวทั้งศรีษะ ใบหน้าอ่อนโยน แต่แววตากลับขุ่นมัว บางครั้งก็ดูสดใส บางครั้งก็ดูเลื่อนลอย
คุณท่านลู่จำหลานชายของตัวเองได้ เห็นวิดีโอก็หัวเราะลั่น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เห็นเสิ่นชิงอธิบายอย่างจริงจังว่า ทำไมในกับข้าวถึงมีหนอน น้ำตาก็เล็ดออกเพราะหัวเราะมากไป
คุณท่านลู่ชี้ไปที่เสิ่นชิง พลางหัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กสองคนนี้ สนิทกันมาั้แ่เด็กแล้วนี่นะ”
พูดจบ คุณท่านลู่ก็เงยหน้าขึ้น ถามพ่อบ้านด้วยท่าทางสงสัย “อาเย่กับชิงชิงแต่งงานกันั้แ่เมื่อไหร่?”
พ่อบ้านตอบอย่างสุภาพ “คุณท่านลู่ ท่านลืมไปแล้วเหรอครับ คุณหนูเฉียวชิงถอนหมั้นกับคุณชายลู่ไปนานแล้ว”
ดวงตาของคุณท่านลู่หรี่ลง แปรเปลี่ยนเป็อาการเลื่อนลอย คุณท่านลู่เอ่ยอย่างแ่เบา “เป็แบบนี้ได้ยังไง... ต้องเป็เพราะอาเย่รังแกชิงชิงแน่ ๆ!”
ทันใดนั้น คุณท่านลู่ก็ลืมตาขึ้น ดวงตาเป็ประกาย “ไปตามอาเย่มาเดี๋ยวนี้ ฉันจะตีเด็กนั่นให้หลังหัก!”
พ่อบ้านขมวดคิ้ว “เอ่อ... คือเื่นี้...”
[1] ย่านพาโหม เป็ไม้พุ่มเลื่อย จัดอยู่ในกลุ่มวัชพืชที่หลายคนไม่ชอบ เนื่องจากเปลือกมีกลิ่นเหม็น แต่กลับเป็วัชพืชที่มีสรรพคุณทางยา ยอดอ่อนและดอกสามารถรับประทานได้
263
