ในเมืองที่เต็มไปด้วยการทุจริตคอร์รัปชัน ผู้คนต่างหวาดกลัว สภาพสังคมที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง มีผู้คนมากมายออกมาเรียกร้องแต่หลังจากนั้นพวกเขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับอย่างไม่มีใครสามารถทราบได้ เ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่ได้โปร่งใสเสมอไปมีอยู่หลายครั้งที่เ้าหน้าที่ตำรวจก็ทำร้ายประชาชนคนธรรมดา แต่ตำรวจเ่าั้ก็ยังคง ลอยนวล โดยกรมตำรวจไม่ได้ลงดาบอะไรเลยสักอย่าง ในปีต่อมา รัฐบาลจึงได้จัดตั้ง
“หน่วยปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ”
ที่หน้าที่นั้นก็คือการสอดส่องทุกซอกทุกมุมของเมืองและจัดการผู้กระทำผิดในรูปแบบต่างๆ อย่างเด็ดขาด เพื่อทำให้สถานการณ์ภายในเมืองสงบขึ้นด้วย โดยพวกเขาจะมีคติที่ว่า
“ทำงานในความมืดเพื่อรับใช้แสงสว่าง”
ในการทำงานนั้นเป็ไปได้อย่าเปิดเผยตัวตนเด็ดขาด หรือ ถ้าหากเปิดเผยแล้วให้กำจัดทิ้งทันที เพื่อความปลอดภัยของเ้าหน้าที่และองค์กร ในการรับคนเข้าหน่วยนั้นไม่สามารถเปิดเผยได้ว่ารับเ้าหน้าที่คนหนึ่งมาจากที่ไหน อดีตของเ้าหน้าที่ทุกคนจะถูกเก็บเป็ความลับอย่างถึงที่สุด แม้แต่ผู้บัญชาการของหน่วยก็ยังรู้ได้เพียงแค่สังเขปเท่านั้น
โอลิเวอร์ ฮอร์ฟแมน เ้าหน้าที่ตำรวจ ผมสีน้ำเงินเข้มออกดำ
ที่มีนิสัยชอบคิดอะไรคนเดียวและชอบทำอะไรตามอำเภอใจเขาคือเ้าหน้าที่ตำรวจหน้าใหม่ที่พึ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน ด้วยความที่ชุดของเ้าหน้าที่รัฐนั้นจะเป็ ชุดสูทยาวสีดำรวมถึงกางเกงทำให้ตัวตนของเขาดูไม่เด่นเข้าไปอีก
แกร๊ง เสียงกระดิ่งจากร้านดังขึ้นเป็สัญญาณว่ามีลูกค้าเข้ามา
“รับอะไรดีครับวันนี้”
บาริสต้าได้ถามกับชายคนหนึ่งที่พึ่งจะเข้าร้านมา
“วันนี้ขอแบบเดิม น้ำเปล่า”
บาริสต้าได้นำน้ำเปล่าที่พึ่งรินเสร็จไปให้ชายคนนั้นทันที “นี่นายไม่คิดจะสั่งอย่างอื่นเลยเหรอ เช่น กาแฟ สักแก้ว”
บาริสต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัยและเหมือนเขาจะพูดเป็เื่ปกติอยู่แล้ว
“ก็ฉันชอบน้ำเปล่านี่นา ั้แ่โตมายังไม่เคยดื่มกาแฟเลยสักแก้ว”
ชายอีกคนได้กล่าวไปกับบาริสต้าคนนั้น เหมือนกันว่าพวกเขานั้นสนิทสนมกัน
“นี่ โอลิเวอร์ ที่มาหาฉันเพราะมีเื่อะไรสินะ”
บาริสต้าถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“ใช่ เพราะงั้นแหละฉันถึงมานาย”
โอลิเวอร์และบาริสต้าได้เดินออกไปจากร้านกาแฟ ทั้งสองได้นั่งคุยกันอยู่หน้าร้าน
“โนเอล นายเคยได้ยินเื่เกี่ยวกับ อาชญากรที่กำจัดแก๊งต่างๆ ภายในเมืองรึเปล่า”
“เคยสิ ได้ยินพวกตำรวจคุยกันว่ามีแค่หัวหน้าแก๊งเท่านั้นที่ตายส่วนพวกลูกน้องนั้นหายไปไหนก็ยังไม่รู้ ส่วนลักษณะการตายนั้น คือ ที่คอเหมือนถูกกรีดโดยของมีคมและถูกตรึงไว้กับเสาไฟแถวนั้น โดยสาเหตุก็ยังไม่มีใครรู้”
“นั่นแหละที่ฉันว่าแปลก ทั้งเื่ที่ลูกน้องของแต่ละแก๊งนั้นหายตัวไป รวมถึงการสังหารหัวหน้าแก๊งที่มีลักษณะคล้ายๆ กัน”
โอลิเวอร์ ได้ยื่นรูปภาพใบหนึ่งให้โนเอลได้ดู
“นี่มัน…..”
โนเอลใกับภาพดังกล่าวอย่างมาก
“นี่นาย…….ก็ชอบแมวเหรอ”
โนเอลทำหน้าครุ่นคิดไปสักพักหลักจากได้เห็นภาพ
“โทษที พอดีผิดรูป พอดีเห็นสัตว์น่ารักๆ แล้วมันอดไม่ได้น่ะ”
โอลิเวอร์ใเล็กน้อยกับภาพที่เขาได้ยื่นให้ พร้อมกับยื่นภาพใบใหม่ให้ดู
“มีการทำสัญลักษณ์แปลกๆ ไว้ด้วยสินะคล้ายๆ กับ กางเขน…..”
“ใช่แล้วล่ะเพราะศพล่าสุดที่โดนแขนน่ะที่มือมีการทำสัญลักษณ์กางเขนเอาไว้บนมือ”
“จะเป็ไปได้ไหมที่มันจะเอาลูกน้องจากแก๊งต่างๆ ไปเป็ลูกน้องตัวเอง”
“ก็เป็ไปได้นะแต่ว่าลูกน้องพวกนั้นน่ะพอสืบไปลึกขึ้น ก็พบว่ามีแต่คนจากสลัมทั้งนั้น และพอถามคนแถวนั้นแล้วไม่พบพวกลูกน้องแก๊งเลยนี่สิ เท่ากับว่า …….หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”
“แล้วนายจะรู้ได้ไงว่าคนจากสลัมจะไม่โกหกอย่าลืมนะว่าพวกเขาน่ะไม่ชอบคนของรัฐบาลแบบพวกหรอกนะ”
โนเอลพูดด้วยสีหน้าที่จริงจังพร้อมกับความสงสัย
“หึ ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาพูดโกหกรึเปล่า ก็ไม่แปลกหรอกที่จะเกลียดไม่ว่าจะรัฐบาลไหนๆ ก็ไม่เคยเข้ามาเปลี่ยนเื่ความยากจนและความรุนแรงสักที”
โอลิเวอร์พูดพร้อมๆ กับมองไปทางพวกเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน
“งั้นฉันไปก่อนละกัน”
โอลิเวอร์จากลาก
“จะไปสืบเองสินะ ฉันไม่ไปด้วยหรอกนะ ต้องเฝ้าร้านน่ะ”
“อ่า ส่วนค่าน้ำน่ะฉันไม่จ่ายหรอกนะ”
โอลิเวอร์วิ่งหนี
“ไอ่เวรเอ๊ย เป็แบบนี้ประจำ”
โนเอลเดินกลับเข้าร้านไปทำงานเหมือนเดิม
ในคืนนั้นเอง โอลิเวอร์ กลับไปที่บ้านของตัวเองพร้อมกับใส่เครื่องแบบของหน่วย ที่มีลักษณะเป็สูทดำยาวคล้ายกับของ
ตำรวจแต่ว่าจะมีความหน้ามากกว่า กับเสื้อโค้ตสีแดงที่มองเห็นได้อย่างเด่นชัด พร้อมกับอุปกรณ์ที่ใช้ในงานทำงานและอาวุธ
โอลิเวอร์ปีนใช้เครื่องยิงสลิงที่ติดไว้กับข้อมือยิงไปที่ตึกเพื่อหาข้อมูลจากที่สูง สิ่งที่เขาได้เห็นก็คือแก๊งหนึ่งกำลังล้อมชายคนหนึ่งเอาไว้อยู่ หลังจากนั้นไม่นานก็ปรากฏให้เห็นภาพที่ไม่คาดคิด ชายคนนั้นได้ทำการทุบไปที่ศีรษะทีละคนสองคน ไม่มีใคร ณ ตรงนั้นตอบโต้เข้าได้เลยแม้แต่จะทำร้ายก็ด้วย
“พอแค่นั้นแหละ”
โอลิเวอร์ลงมาจากตึกที่เขาคอยสังเกตการณ์อยู่พร้อมกับจ่อปืนไปที่ชายคนนั้น ชายคนนั้นได้หันมาหา โอลิเวอร์ เขาดูมีความสุขกับการฆ่าคนภายใต้ใบหน้าที่หล่อเหลาและแสยะยิ้มอย่างน่าหวาดกลัว ผมยาวสีขาวของเขาขัดกับคราบเืบนชุดของเขามากๆ
“อะไรวะเนี้ย”
ชายคนนั้นเข้ามาโจมตีโอลิเวอร์ด้วยหมัดอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขาไม่ได้หวาดกลัวปืนที่โอลิเวอร์ถืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
“ปั้ง”
โอลิเวอร์จึงยิงเข้าไปที่เท้าของชายคนนั้นหนึ่งนัด ชายคนนั้นลงไปนอนกลับพื้น “แกทำไปทำไมวะเื่แบบนี้”
โอลิเวอร์ใช้ปืนของเขาเล็งชายคนนั้นที่กำลังนอนอยู่
“แกจะไปเข้าใจอะไรล่ะ”
ในระหว่างการพูดคุยอยู่ๆ ก็มีควันขนาดใหญ่เต็มไปทั่วจุดที่ชายคนนั้นนอนอยู่
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ชายคนนั้นได้หัวเราะและหนีไปกับควัน
โอลิเวอร์จึงมัดตัวสมาชิกแก๊งที่ซวยมามัดเพื่อนำไปสอบปากคำ
*จบ*
ใครที่อ่านมาถึงจุดนี้ขอบคุณมากๆ เลยนะครับนี่เป็ผลงานชิ้นแรกที่ผมได้เขียนลงเว็บเื่อื่นๆ ก็เขียนลงแต่ว่าลบทิ้งเพราะว่ามันกากมากๆ ติชมได้นะครับพร้อมพัฒนาผลงานครับ
ลักษณะตัวละครที่ปรากฏ
โอลิเวอร์ ฮอร์ฟแมน
ผมสีน้ำเงินเข้มออกดำ ตาสีดำ
เพศชาย
ส่วนสูง 175 เิเ
อายุ 27 ปี
ชอบสวมเสื้อโค้ตสีแดงเวลาออกงานเสมอ
ทำงานเป็ตำรวจบังหน้าแต่จริงๆ แล้วเขาคือ หน่วยปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ
โนเอล ดูแรนท์
ผมสีน้ำตาล ตาสีดำ
เพศชาย
ส่วนสูง 180 เิเ
อายุ 28 ปี
ขี้เล่นนิสัยดีเป็บาริสต้าบังหน้าจริงๆ แล้วเขาคือ หน่วยปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ ที่เข้าหน่วยพร้อมๆ กับโอลิเวอร์
ชายปริศนาใน่ท้าย
ผมสีขาวยาว ตาสีแดงเข้ม
ภายนอกดูเป็ผู้ดีมีฐานะแต่การกระทำที่โอลิเวอร์ได้เห็นตรงหน้านั้นไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย
ไม่ทราบอายุส่วนสูง แต่น่าจะสูงประมาณ 170 เิเ
เพศชาย
(ตอนนี้เขียนขึ้นเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2566 )
531
