02.00 ณ.น่านน้ำจุดที่เชื่อมต่อลงไปโดยมีบันไดเป็ขั้นๆที่ตั้งแนวชันเชื้อเชิญผู้คนลงไปยังจุดนั้น มีนาคราชหนุ่มใส่โจงกระแบนลายไทยสีเขียวมรกตทรงเครื่องราชอิสริยยศครบเต็มยืนมองเหนือน้ำทั้งปวงที่มีแสงไฟจากฝั่งตรงข้ามส่งเสียงระยิบระยับ
"ออกมา"
ร่างบริวารว่ายจากน้ำขึ้นสู่ดินกลายร่างเป็มนุษย์หนุ่มรูปงาม ที่บัดนี้นั่งขนาบพื้นก้มลงกราบทำความเคารพนายเหนือหัวอีกตนที่มีศักดิ์เป็ถึงบุตรชายของสมเด็จปุริสุโธกษัตริย์
"ตามเราทำไม"
"สำเด็จปุริสุโธ ทรงเรียกหาพระเ้าข้า"
"บอกเสด็จพ่อ เราไม่ไปเมื่อเราเสร็จกิจทางนี้แล้วจะไปหาเอง"
"คงไม่ได้พระเ้าข้า ข้ากระหม่อมได้รับมอบหมายให้นำตัวท่านลงไปที่ตำหนักให้ได้"
"เ้ากล้าขัดคำสั่งเรารึ"
"กระหม่อมมิกล้าพระเ้าข้า"
"จงไปสะ แล้วถวายคำที่เราตรัสให้เสด็จพ่อทรงทราบ"
ขนาดนั้น กลางแม่น้ำลำใหญ่ปรากฏกลายเป็น้ำวน ราวกับปาฏิหาริย์พร้อมกับร่างนาคที่หมุนวนกันออกมายังจุดที่นาคราชหนุ่มยืนอยู่ ปราฏกกลายในรากฐานของสมเด็จปุริสุทโธ เพื่อบ่งบอกว่าจะไม่ทำในสิ่งที่นาคราช อินทรา นาคาทรงมอบหมายได้ เหตุที่เห็นจึงทำให้พระทัยที่ใจเย็นทรงร้อนดั่งไฟที่จะมีคนมาแยกพระองค์ไปจากสิตายอดดวงใจ
บริวารนาคนับสิบเข้ามารายล้อมพระองค์ไว้ จนทำให้ความกริ้วนั้นแปลงกายเป็ร่างพระญานาคราชแผ่เศียรทั้งเก้าขู่คำรามดังก้องทั่วทั้งนภา พรายน้ำภูตน้ำและสิ่งอัปมงคลทั้งหลายที่อยู่รอบบริเวณนั้นต่างหนีหายตายจาก ด้วยความกลัว
"ทรงยอมเถิดพระเ้าข้า ข้าพระเ้าขอร้อง"
"จงกลับไปบอกเสด็จพ่อตามที่เราสั่ง เมื่อเราเสร็จกิจที่นี่เราจะตามลงไปเอง"
เมื่อพูดคุยกันไม่เป็ผลร่างนาคราช หนุ่มจึงแสดงอิทธิฤทธิ์พ่นพิษแผดเผาร่างที่หมายจะจับตน ให้มันตายตกไปกับคำที่มันขัดพระทัย เมื่อเผาจนเกือบสิ้น สายน้ำเก่าหมุนวนอีกครั้งแต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าเนื่องจากผู้ที่ขึ้นมาเป็ถึงแม่ทัพประจำข้างกายเสด็จพ่อตน หวนทวนลมวนกลมเหนือน่านน้ำ แปลงกายเป็พันธจักรในร่างมนุษย์
"กระหม่อมเอาคำตรัสของกษัตริย์มาถวายพระเ้าข้า"
(จงมาบัดเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้เราทำโทษเ้าอิทรานาคา)
เสียงที่ดังก้องกังวารดังขึ้นด้วยความหนักแน่นที่จะออกไปทางเกรี้ยวกราด ทำให้พญานาคราช อิทรานาคาทรงลดความกริ้วกลับร่างกายเป็มนุษย์เช่นเดิม
สิตา..เราขอโทษที่จำต้องจากเ้าไป เมื่อมีวาสนาต้องกันขอบุญสำพันธ์นั้นเป็เหตุให้เราต้องรักกันอีกครั้ง เสียงที่พูดในใจส่งปลิวไปหาสิตายอดดวงใจที่นอนหลับไหลแปลเปลี่ยนเป็ความฝันอันเศร้าฤทัยในการจากลา ร่างบางน้ำตาไหลปวดร้าวจุกอกในใจ แทบจะขาดใจ เฮือก!!สะดุ้งตื่นจากหลับไหล ภาวนาขอให้เป็ไปในทางที่ดี ไม่เป็ดั่งในฝัน
"อย่าคิดมากสิตา มันแค่ฝัน"
ปลอบใจตัวเองแล้วล้มลงนอนกอดรูปคู่ที่ถ่ายไว้ร่ามกันมาเพื่อเรียกกำลังใจ
ทุกอย่างแค่ฝันไปหลับสะเถิดนะคนดี พี่จะมาหาเ้าใหม่ครั้งในกาลอีกมินาน ขอเ้าอย่าใพี่นั้นรักเ้าเหนือสิ่งอื่นใดขอยอดดวงใจจงรอ
นาคราชหนุ่มเศร้าใจได้แต่ปลอบอยู่ไกลๆเมื่อต้องจากลา น้ำตาหยดหนึ่งที่มีค่า ทรงมอบมันให้แก่สิตาผ่านตัวแทนแห่งเรา สิ่งนี้จะปกปักษ์รักษาเ้า คือดวงใจแห่งเราคู่ พลอยมหาสมุทรทั้งปวง
เมื่ออำลาเสร็จก็ก้าวเดินลงไปในแม่น้ำ โดยมีบริวารเดินตามลงไป บางตนก็เศร้าเสียใจ กับความรักที่นายตนมี แต่นาคกับมนุษย์หาได้สมควรข้องเกี่ยวกันไม่ ดีแล้วที่สมเด็จทรงล่วงรู้มิฉะนั้นไม่อยากจะคิดในวันที่ถล่ำลึกไปมากกว่านี้ จะทรงเป็ยังไงโลกจะแตกสลายรึตัวตนที่ยิ่งใหญ่จะพังทลาย สุดแล้วจะคาดคะเน
ด้านวิชัยที่นอนอยู่ข้างภรรยา ฝันว่ามีนาคราชหนุ่มอินทร์มาหา มากล่าวคำลาและฝากของให้ดวงใจตน ทั้งยังฝากดูแลฝากบอกว่าเขาจะกลับมาหาให้สิตารอคอย แลจงรักษากายในวันที่เขาไม่อยู่ให้ดี มีเื่ทุกข์ใจขอให้นึกถึงของสิ่งนี้ที่ให้เป็ตัวแทนแห่งเรา
"พี่วิชัย นวลเจออันนี้อยู่ข้างเตียงจ๊ะพี่"
วิชัยรีบลุกขึ้น มองเพชรที่ใสวาวรูปหยดน้ำ แล้วทำให้นึกถึงความฝัน รีบบอกภรรยาแต่งตัวเร็วพรรณ เราจะขึ้นกรุงเทพไปหาสิตา
244
