บทที่ 7: าเนื้อ์และหนูสกปรก
กลิ่นหอมของเนื้อวัวหมักเครื่องเทศสูตรลับที่ถูกย่างบนเตาถ่านร้อนๆ ลอยฟุ้งไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหมอกเมฆา กลิ่นนี้ช่างเย้ายวนใจจนทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงัก ท้องร้องครวญคราง และสุดท้ายก็ต้องเดินเลี้ยวเข้ามาใน "ภัตตาคารัทอง" อย่างเสียมิได้
"เนื้อ์สามรส! อีก 2 จานทางนี้!" "เสี่ยวเอ้อ! ขอเนื้อแดดเดียวห่อกลับบ้าน 5 ห่อ!"
เสียงะโสั่งอาหารดังเซ็งแซ่ ภายในร้านแน่นขนัดไปด้วยลูกค้าจนแทบไม่มีที่ยืน หลินฟาน ยืนย่างเนื้ออยู่หน้าเตาด้วยท่วงท่าลีลาราวกับร่ายรำ เขาพลิกเนื้อด้วยตะเกียบยาวอย่างคล่องแคล่ว ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล
เจ๊หงส์ นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน นิ้วดีดลูกคิดรัวเร็วจนเกิดประกายไฟ ใบหน้าสวยเปื้อนยิ้มแก้มแทบปริ "กำไร... กำไรเห็นๆ!" นางพึมพำกับตัวเอง "เ้าหลินฟานมันตัวนำโชคจริงๆ!"
และไม่ใช่แค่หลินฟาน... ที่มุมร้าน มี 'อาเป่า' (ทารกจอมพลัง) นั่งอยู่บนเบาะนุ่มๆ สวมเสื้อเอี๊ยมสีแดงสดปักลายัทอง (เจ๊หงส์สั่งตัดให้เป็พิเศษ) อาเป่าทำหน้าที่เป็ "มาสคอต" ประจำร้าน ใครเดินผ่านไปมาก็อดไม่ได้ที่จะมาจิ้มแก้มยุ้ยๆ หรือเอานิ้วให้ทารกน้อยจับ (ซึ่งต้องระวังนิ้วหักถ้าอาเป่าออกแรง)
"แอ้! (เนื้อ!)" อาเป่าร้องเรียกแขก (จริงๆ คือหิว) ยิ่งทำให้ลูกค้าสาวๆ เอ็นดู ควักเงินซื้อขนมมาประเคนให้ไม่ขาดสาย
...
แต่ทว่า... ความสุขของคนหนึ่ง คือความทุกข์ของอีกคน
ฝั่งตรงข้ามถนน "ภัตตาคารหงส์ฟ้า" ซึ่งเคยเป็คู่แข่งตัวฉกาจ บัดนี้เงียบเหงาราวกับป่าช้า พนักงานยืนตบยุง ลูกค้านับหัวได้ 'เถ่าแก่หม่า' (หม่าจิน) ชายวัยกลางคนร่างท้วม หน้าตาเ้าเล่ห์ ยืนมองภาพความคึกคักของร้านคู่แข่งด้วยความริษยาจนไฟลุกท่วมตา
"หนอย... นังเจ๊หงส์!" เถ่าแก่หม่ากัดฟันกรอด "จู่ๆ ก็มีสูตรเด็ดอะไรโผล่มาแย่งลูกค้าข้าไปหมด! ยอมไม่ได้!"
เขาหันไปกระซิบสั่งลูกน้องคนสนิท ชายร่างผอมเกร็งหน้าตาเหมือนหนูผี นามว่า 'ไอ้จี๊ด' "จี๊ด... เอ็งรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?"
ไอ้จี๊ดแสยะยิ้ม เผยฟันเหลืองอ๋อย ล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าสีดำข้างเอว ภายในนั้นมีเสียงร้อง จี๊ดๆ ดังเบาๆ "วางใจได้เลยเถ่าแก่... ข้าจะทำให้ร้านนังเจ๊หงส์กลายเป็ร้านอาหารที่สกปรกที่สุดในเมืองภายในพริบตา!"
...
กลับมาที่ภัตตาคารัทอง
จูเกัด กำลังนั่งเช็คสต็อกอยู่ที่มุมมืดหลังร้าน สายตาคมกริบภายใต้แว่นกระจกสังเกตเห็นความผิดปกติ ชายร่างผอมเกร็ง (ไอ้จี๊ด) เดินปะปนเข้ามากับกลุ่มลูกค้า ท่าทางลุกลี้ลุกลน สายตาสอดส่ายมองหาจังหวะ
"ความน่าจะเป็ที่ลูกค้าจะเหงื่อแตกพลั่กทั้งที่ร้านอากาศเย็น... 5%" จูเกัดพึมพำ "ความน่าจะเป็ที่จะเอามือกุมกระเป๋าข้างเอวตลอดเวลา... 80%... วิเคราะห์: บุคคลอันตราย"
ไอ้จี๊ดเดินเลี่ยงไปทางหม้อซุปใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางร้าน ซึ่งเป็หม้อซุปบริการฟรีสำหรับลูกค้า เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเอ้อเผลอ เขาค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในถุงผ้า... ดึงเอา "หนูตาย" ตัวใหญ่ที่เตรียมมาออกมา!
"ลาก่อนนะเจ๊หงส์..." ไอ้จี๊ดแสยะยิ้ม เตรียมจะหย่อนหนูลงในหม้อซุป
ฟึ่บ!
ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่ขากางเกง ไอ้จี๊ดก้มลงมอง... พบกับทารกน้อยใส่เอี๊ยมแดง (อาเป่า) ที่คลานมาเงียบๆ ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาเป่าจ้องมอง "หนู" ในมือไอ้จี๊ดตาเป็ประกายน้ำลายยืด
"แอ้! (ตุ๊กตา!)"
อาเป่าเข้าใจว่าหนูตัวนั้นคือของเล่น (หรือของกิน) จึงเอื้อมมือป้อมๆ อีกข้างไปคว้าข้อมือของไอ้จี๊ดไว้ หมับ!
"เฮ้ย! ปล่อยนะไอ้เด็กบ้า!" ไอ้จี๊ดพยายามสะบัดมือ แต่ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่ามือของเด็กทารกนี้แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก! ขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว!
"แอ้!!!" อาเป่าร้องด้วยความขัดใจ ออกแรงดึงวูบเดียว
กร๊อบ! เสียงกระดูกข้อมือลั่นดังสนั่น "โอ๊ยยยยยย!" ไอ้จี๊ดร้องลั่นร้าน หนูตายในมือร่วงหล่นลงพื้น
แต่ก่อนที่หนูจะตกถึงพื้น ตะเกียบไม้คู่หนึ่งก็พุ่งมาจากหน้าเตาไฟ ฉึก! ตะเกียบเสียบทะลุตัวหนู ตรึงมันติดกับเสาไม้ข้างๆ อย่างแม่นยำ!
ทุกสายตาในร้านหันมามองเป็ตาเดียว หลินฟานเดินอาดๆ ออกมาจากหน้าเตา ในมือถือตะหลิว ใบหน้าเปื้อนยิ้มแต่แววตาอำมหิต "คุณลูกค้าท่านนี้... ทำไมถึงเอาสัตว์เลี้ยงแปลกๆ มาเดินเล่นในร้านอาหารล่ะครับ?"
ไอ้จี๊ดหน้าซีดเผือด กุมข้อมือที่หักบิดเบี้ยว "ข้า... ข้าเปล่า..."
หยางเจียน (ลูกคนโต) เดินออกมาจากหลังร้าน พร้อมไม้ถูพื้นในมือ ยืนดักทางหนีไว้ "พี่รองบอกว่า... ในกระเป๋าเ้ายัังมีอีก 2 ตัว"
จูเกัดเดินออกมาพร้อมสมุดบัญชี "และจากการคำนวณทิศทางการเดิน... เ้ามาจากร้าน 'ภัตตาคารหงส์ฟ้า' ฝั่งตรงข้าม ใช่หรือไม่?"
ลูกค้าเริ่มซุบซิบกัน "ร้านหงส์ฟ้าส่งคนมาป่วนงั้นรึ?" "เลวจริงๆ!" "สกปรก!"
เจ๊หงส์เดินแหวกฝูงชนเข้ามา รัศมีนางพญาแผ่กระจาย นางมองหนูที่ติดเสา แล้วหันมามองไอ้จี๊ด "กล้ามากนะ..." นางยิ้มหวานหยดย้อย "อาฟาน... จัดการแขกคนนี้ให้ 'สมเกียรติ' หน่อยซิ"
"รับทราบ!" หลินฟานหันไปพยักหน้าให้ลูกๆ "อาเป่า! ปล่อยขาเขา... หยางเจียน! ส่งแขก!"
อาเป่าปล่อยมืออย่างเสียดาย ไอ้จี๊ดเห็นช่องทางรอด รีบวิ่งหนีไปทางประตูหน้าร้าน แต่หยางเจียนดักรออยู่แล้ว เขาใช้ไม้ถูพื้นกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องไอ้จี๊ดเต็มแรง แล้วงัดร่างผอมๆ นั้นลอยละลิ่วข้ามถนน!
เฟี้ยวววว... ตุ้บ!
ร่างของไอ้จี๊ดลอยข้ามถนนไปตกแหมะที่หน้าร้านภัตตาคารหงส์ฟ้าแทบเท้าเถ่าแก่หม่าพอดี พร้อมกับหนูตายอีก 2 ตัวที่กระเด็นออกมาจากกระเป๋า
ลูกค้าฝั่งัทองโห่ร้องปรบมือชอบใจ "สมน้ำหน้า!" "ร้านัทองสุดยอด! เด็กเสิร์ฟก็เก่ง พ่อครัวก็เท่!"
เจ๊หงส์หัวเราะร่าอย่างสะใจ นางหันมามองสามพ่อลูก (และหนึ่งทารก) ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ทำได้ดีมาก..." นางเอ่ยชม "วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อย... ข้าจะเลี้ยงหม้อไฟพวกเ้าชุดใหญ่!"
"เย้!" หยางเจียนและจูเกัดร้องดีใจ อาเป่าได้ยินคำว่า "กิน" ก็ปรบมือแปะๆ "แอ้! แอ้!"
หลินฟานยิ้มมองดูครอบครัวกำมะลอของเขา ศึกแรกผ่านไปได้สวย... แต่เขารู้ดีว่า นี่เป็แค่จุดเริ่มต้น การที่อาเป่าแสดงพลัง และเขาแสดงฝีมือปาตะเกียบออกไป อาจจะไปสะดุดตา "ผู้ฝึกยุทธ" บางคนที่แฝงตัวอยู่ในเมืองนี้เข้าก็ได้
และลางสังหรณ์ของเขาก็แม่นยำ... ที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม ชายชุดดำสวมหมวกฟางคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่หลินฟาน "ัันี้... ไม่ผิดแน่... กลิ่นอายของจักรพรรดิที่หายสาบสูญ..."
1K
