06
“เชื่อเขาเลย”หงส์กลอกตามองเพดานโรงงานน้ำตาล เป็ไปได้เธอก็อยากจะกลอกให้มันทะลุออกมาจะได้ยืนยันว่านี่เป็ความจริง ไม่ใช่ความฝัน
ว่าตอนนี้เพื่อนร่วมทีมเธอหนีตามผู้ชายไปแล้วจริงๆ
“เดี๋ยวหมอนั่นก็กลับมา”โจเซฟเช็กประตูโรงงานอีกครั้งว่าปิดสนิทดีแล้วทั้งยังให้ตุ่นหาตู้มาปิดทับไว้ก่อนป้องกันไม่ให้มีคนนอกเข้ามาก้าวก่ายการสำรวจส่วนซอมบี้ด้านหน้าโรงงานก็ถูกจัดการไปเพียงเล็กน้อย ฉวยจังหวะที่เหลือไม่มากรีบเข้ามาด้านใน
เก็บแรงได้ก็เก็บถ้าต้องฆ่าต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะมีตัวอื่นโผล่มาไม่จบสิ้น
“ดูทรงแล้วน่าจะอยู่ยาวเลยมั้งคะนั่น”หลงเขาหัวปักหัวปำ
เธอเป็เ้าหญิงดิสxx หรือนิโคลัส
“พวกเราก็แค่หาหมอใหม่”ตุ่นไม่ได้ซีเรียสกับการจากไปของแพทย์หนุ่มนักวันสิ้นโลกทำให้รู้ว่าชีวิตมนุษย์นั้นสั้นยิ่งกว่าสั้นถ้าไม่ต้องห่วงเื่ปากท้องและที่พักอาศัยเขาก็อยากจะอยู่กับภรรยาในบ้านหลังเดิมโดยที่ไม่ต้องออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันเหมือนกัน
“หมอนั่นบอกว่าจะกลับมา”โจเซฟเอ่ย
‘ผมไม่วางใจปล่อยให้เขาไปคนเดียวขอผมอยู่กับเขาก่อน’นี่คือประโยคสุดท้ายที่นิโคลัสพูดกับหัวหน้าอย่างโจเซฟก่อนจะพาเฉินเฟิงออกวิ่งไปอีกทาง
“ไม่แน่ว่ากลับมาอีกทีเราอาจได้สมาชิกเพิ่มก็ได้นะ”ทีโอพูดขึ้นทีเล่นทีจริง
“หืม…ก็มีสิทธิ์เป็ไปได้สูง” เธอเองก็รู้สึกดีกับเด็กหนุ่มตาสีทับทิมคนนั้นด้วยสิหรือไม่เธอก็ถูกตกด้วยใบหูสีขาวน่าบีบคู่นั้น
อยากลองจับดูสักครั้งจัง...ต้องนุ่มนิ่มแน่เลย
กรรรซ์
เสียงคำรามในลำคอดังขึ้นพร้อมกับซอมบี้พนักงานโรงงานค่อยๆ ทยอยออกมาทีละตัว แค่ด้านหน้าจำนวนก็เกือบสิบตนเข้าไปแล้วไม่อยากจะคิดว่าถ้าเข้าไปลึกขึ้นถึงไลน์การผลิตบริเวณนั้นจะมากมายมหาศาลเพียงใด
ซึ่งถ้าเป็แบบนั้นมีแต่ต้องถอยไปสำรวจที่อื่นและทดเื่ปริมาณซอมบี้ไว้ในรายงาน ให้ทางฝั่งฐานส่งกำลังหลักมาจัดการในภายหลัง
“เอาล่ะ ทำงานๆ “ โจเซฟหยิบมีดสั้นและมีดยาวประจำตัวออกมา หลังการทดลองในเบื้องต้นซอมบี้เหล่านี้ไวต่อเสียงและกลิ่นเืถ้าหากใช้ปืนจะเป็การเรียกเ้าพวกนี้มาเพิ่มมากกว่า
ทีโอเก็บแผนที่โรงงานไว้ในเป้จดจำข้อมูลเส้นทางได้ครบหมดแล้ว
“มาเลย”ตุ่นก้าวไปข้างหน้ารับหน้าที่เปิดเกมก่อนเป็คนแรก ตามมาด้วยโจเซฟและหงส์ส่วนหนุ่มน้อยทีโอคอยระวังไม่ให้ถูกตลบหลัง
โจเซฟพาคนในทีมเดินไปถึงส่วนที่เป็สำนักงานแสดงว่าไลน์การผลิตต้องอยู่ด้านหลัง…
แฮร่!!!
“หัวหน้า! “หงส์ร้องเรียก
ชายหนุ่มรีบะโหลบการพุ่งเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัวของเ้าสัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์นี้ได้ทันต้องขอบคุณการฝึกฝนของเขาที่ผ่านมาทำให้ร่างกายสามารถตอบสนองต่อการจู่โจมแบบไม่คาดฝันได้เสมอ
ท่อนแขนแกร่งตวัดมีดสั้นในมือขวาปักเข้าศีรษะของซอมบี้เพื่อสร้างระยะห่างจากนั้นใช้มีดยาวในมือซ้ายบั่นคอให้หลุดออกจากร่าง
ตุบ
ร่างกายท่อนล่างของมันอ่อนยวบลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น
“แจ็กพอตใช่ไหม”เพราะไม่ได้มีส่วนใดของร่างกายวิวัฒนาการเช่นเดียวกับลูกน้อง ประสาทััต่าง ๆของชายหนุ่มจึงไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา อาจจะมีมากหน่อยเพราะได้รับการฝึกฝนเท่านั้น
“ค่ะได้ยินเสียงน้อยมาก” หงส์ตอบ ซอมบี้ตัวเมื่อครู่นั้นเธอได้ยินเสียงเบามากจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะในโรงงานมีเสียงสะท้อนพอสมควรก็เป็การยากที่จะแยกแยะได้
“ต้องให้ทางฐานมาจัดการกับซอมบี้ในละแวกนี้ก่อนถ้าอยากได้อาหาร”จะปล่อยให้มันกินกันเองแล้ววิวัฒนาการไปเรื่อย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด...ไม่อย่างนั้นมนุษยชาติจบสิ้นแน่
“ทำไมถึงตามผมมาละครับ”เฉินเฟิงถูกหมีั์พาหลบหลีกซอมบี้มาจนถึงหน้าทางเข้าโรงงานน้ำตาลที่พวกเขาอาศัยหลับนอนเมื่อคืน
“จะไปโรงงานปลากระป๋องตรงนั้นใช่ไหม”นิโคลัสไม่ตอบคำถาม ใบหน้าหล่อเหลามองซ้ายมองขวาบริเวณนี้มีซอมบี้แรกเริ่มเดินโขยกเขยกไปมา
“ครับ”เ้ากระต่ายพยักหน้า
“ไปที่นั่นก่อน...แล้วจะเล่าให้ฟัง” แพทย์หนุ่มต่อรอง
“...”คนตัวเล็กกว่าเม้มปากชั่งใจ สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าให้
มุมปากหยักกดลึกเห็นเป็เส้นโค้ง
‘แค่ยอมให้ไปด้วยต้องดีใจขนาดนั้นเลยเหรอแล้วทีมของเ้าตัวล่ะ’ เฉินเฟิงได้แต่กกกอดความสงสัยเอาไว้ก่อนชั่วคราวรอให้อยู่ในพื้นที่ปลอดภัยกว่านี้ค่อยถามก็คงไม่สาย
สองหนุ่มพากันเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าโรงงานน้ำตาล มีบ้างที่เกิดการปะทะ แต่พวกมันล้วนเป็ซอมบี้ระยะแรกที่เดินไม่เร็วนักและการตอบสนองเชื่องช้าเหมือนกับซอมบี้ที่เห็นในหมู่บ้านที่จากมา
ซอมบี้วิวัฒนาการสามตัวที่เจอเมื่อวานนับว่าเป็แจ็กพอตของเขาจริงๆ
‘ซวยแท้น้อ…’
เดินไม่ถึงสิบนาทีนิโคลัสก็สามารถพาชายหนุ่มสวมฮู้ดมาจนถึงหน้าโรงงานปลากระป๋องสภาพภายนอกนั้นเละเทะกว่าโรงงานน้ำตาลอยู่มาก
ในส่วนของตัวโรงงานผลิตเหมือนจะถูกไฟไหม้มาก่อนหน้าแต่ระบบป้องกันอัคคีภัยของที่นี่น่าจะมีประสิทธิภาพในระดับหนึ่งไม่อย่างนั้นคงลุกลามไปไหม้โรงงานแห่งอื่นในละแวกใกล้เคียงแล้ว
เฉินเฟิงมองหลังคาและกำแพงบางส่วนที่มีสีดำเป็ถ่านเผยให้เห็นว่าครั้งหนึ่งเคยเกิดเพลิงไหม้ขึ้น
“ไปสำรวจส่วนโกดังกันดีกว่าครับ”พวกเครื่องจักรคงถูกไฟเผาหรือไม่ก็พังไปแล้วจากระบบดับเพลิง
“อืม”นิโคลัสเห็นด้วย
แพทย์หนุ่มแวะดูผังโรงงานบริเวณทางเข้าครู่หนึ่งหลังจดจำเส้นทางได้แล้วค่อยเดินนำเ้ากระต่ายไปยังโกดังเก็บสินค้า
“คุณนิโคลัสช่วยสอนผม...ฆ่าซอมบี้หน่อยได้ไหมครับ” เฉินเฟิงพูดเสียงเบาการเดินทางจากโรงงานน้ำตาลมาถึงที่นี่ มีบ้างที่เกิดการปะทะอย่างยากจะหลีกเลี่ยงแต่ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่คนนี้กลับสามารถใช้มีดในมือสะบัดเพียงครั้งเดียว คอที่เคยตั้งอยู่บนบ่าก็อันตรธานหายไป
พละกำลังและความเร็วสุดยอดมาก
“นิค”
“ครับ?”
“เรียกผมว่านิค”แพทย์หนุ่มย้ำ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมาที่ชายหนุ่มอย่างคาดหวัง
“อ่าคุณนิครบกวนสอนผมได้ไหมครับ” คนอยากเป็ลูกศิษย์เปลี่ยนคำเรียกให้ตามที่้า
นิโคลัสพยักหน้าพึงพอใจกับการเรียกอย่างสนิทสนมของพวกเขาทั้งสองคนส่วนทางนี้ก็อยากเปลี่ยนจากเรียกคุณว่าที่รักบ้าง
อ่า…เหมือนจะข้ามไปเร็วเกิน
“ตอนนี้คงสอนพื้นฐานกันไม่ทันผมจะบอกเกี่ยวกับทริกไว้ให้คุณป้องกันตัวคร่าว ๆ ก่อนก็แล้วกันนะ”นิโคลัสอธิบายพลางมองหาเหยื่อมาทดลองให้ดู ฝ่ายลูกศิษย์ก็พยักหน้าหงึกหงักในสมองจินตนาการว่าตนกำลังถือสมุดจดไว้แล้ว
“ไม่รู้ว่าพวกคุณรู้เื่นี้กันหรือเปล่าว่าการกัดของซอมบี้นั้นนอกจากจะทำให้ตายแล้วยังทำหน้าที่ในการส่งเชื้อให้กับคนที่มันกัดด้วย”
“ครับเหมือนกับในหนังเลยใช่ไหม”
“ใกล้เคียงครับ”
“แล้วการข่วนล่ะครับ”เฉินเฟิงนึกถึงกรณีของดาริณีขึ้นมา
“ตรงนี้แหละครับที่ไม่เหมือนในหนังเชื้อไวรัสในร่างกายของซอมบี้มักจะอยู่ในเืหรือน้ำลายของมันส่วนเล็บนั้นคาดว่าคงมาจากการััในหมู่ซอมบี้ด้วยกันแต่เชื้อในบริเวณนั้นจะไม่ถึงกับทำให้คนกลายเป็ซอมบี้ในทันที แต่ถ้าภูมิคุ้มกันไม่ดีก็มีสิทธิ์ตายเช่นกัน”นัยก็คืออย่าโดนมันทำร้ายจะเป็การดีที่สุด
เพราะงั้นหญิงสาวที่บ้านของเขาจึงไม่ได้กลายเป็ซอมบี้แต่เชื้อไวรัสดันไปปลุกให้พลังพิเศษตื่นขึ้นมาแทน
นิโคลัสวิ่งเข้าไปใกล้ซอมบี้ที่เริ่มจับสังเกตได้ว่ามีพวกเขาอยู่บริเวณนี้
“ดวงตาของมันจะมองไม่เห็น”แน่ล่ะ ขึ้นฝ้าขนาดนั้น
“มันจะรับััได้แค่กลิ่นและเสียง”ชายหนุ่มวกอ้อมไปด้านหลัง ซอมบี้ตัวนั้นก็ไม่ได้หันกลับไปมองทันทีพอได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นจึงค่อยหันไปหลังกลับไปทางที่เหยื่อของมันอยู่แต่ก็เชื่องช้านัก
นิโคลัสใช้จังหวะนั้นตัดคอซอมบี้ในทันทีป้องกันไม่ให้เขาพลาดพลั้งมัวแต่เอ่ยปากสอนจนโดนแว้งกัดอย่างไม่ทันตั้งตัวเหยื่อสำหรับสอนยังมีอีกเยอะ
“โดยทั่วไปแล้วคนเราจะหั่นคอคนด้วยกันนั้นไม่ง่ายแต่เพราะผมมีพละกำลังมาจากการฝึกฝนบวกกับการกลายพันธุ์ ถ้าคุณฝึกให้มากในอนาคตก็สามารถทำได้เช่นกัน” นี่คือข้อได้เปรียบของคนที่กลายพันธุ์นั่นเอง
พ่อหมีหนุ่มมองเลยไปยังขวานในมือของเ้ากระต่าย
“ข้อแรกอย่าเหวี่ยงขวานออกไปจนสุดแรง ไม่อย่างนั้นถ้าถูกตลบหลังจะทำให้เปลี่ยนการเคลื่อนไหวไม่ทันควรใส่แรงลงไปแค่ 40%” อธิบายเสร็จก็ไปลากซอมบี้มาเป็หนูทดลองอีกหนึ่งตัวแพทย์หนุ่มใช้เชือกที่เฉินเฟิงเตรียมมาพันรอบคอซอมบี้ไว้ไม่ให้กระโจนไปหาลูกศิษย์ทีเผลอส่วนสายตาก็สอดส่องรอบข้างอยู่ตลอดเวลา “แล้วก็อย่าโถมไปข้างหน้าเวลาฟันลงมาอาจทำให้เสียหลักได้”
“...”เฉินเฟิงเม้มปากแน่น มือทั้งสองข้างจับด้ามขวานแน่
“เหวี่ยงจากบนลงล่างถ้ามันยังไม่ตายก็ค่อยกลับสันขวานแล้วเหวี่ยงขึ้นอีกที”
เ้ากระต่ายจินตนาการภาพในสมองครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเป็สัญญาณให้ครูฝึกปล่อยซอมบี้มาใกล้เขาได้
นิโคลัสผ่อนแรงกำเชือกเล็กน้อยซอมบี้พลันถลันตัวไปหาเฉินเฟิงแทบจะทันที
ซอมบี้ที่ถูกหยิบยกมาเป็เหยื่อพยายามตะเกียกตะกายมาทางชายหนุ่มหูกระต่าย
มันได้กลิ่น...ได้กลิ่นอาหาร!
เฉินเฟิงกลืนน้ำลายเหนียวลงคอในหัวพลันนึกถึงซอมบี้ตัวแรกที่เขาฆ่าไปเมื่อวาน คนคนนั้นก็เหมือนกับคนตรงหน้าสวมใส่ชุดพนักงานของโรงงานอุตสาหกรรมด้านหลัง เคยมีชีวิตและสังคมเป็ของตนเองแต่มาวันนี้กลับกลายเป็ผีดิบไร้จิติญญาได้แต่กัดกินสิ่งมีชีวิตด้วยกันประทังความ้าอันไม่สิ้นสุด
กลิ่นเนื้อเน่าจากซอมบี้พาให้คนย่นจมูก
‘เหม็นสุด ๆไปเลย’
เ้ากระต่ายกระชับด้ามขวานในมือเรียกขวัญและกำลังใจ
“หาจุดศูนย์ถ่วงร่างกายอย่าลืมว่าห้ามโถมตัวมาด้านหน้า” นิโคลัสย้ำ
คนเป็ลูกศิษย์พยักหน้าเชื่อฟังกางขาออกเล็กน้อย ให้ระยะห่างเหลื่อมกันพอประมาณจากนั้นก็เงื้อขวานขึ้นฟันลงไปบริเวณเหนือไหปลาร้า ทันทีที่เกิดาแเืสีดำก็ล้นทะลักออกมา
และเป็อย่างที่ครูฝึกว่าถ้าเขาไม่ใส่เต็มแรง คอก็จะไม่ขาดออกจากกันทันทีเฉินเฟิงชักเท้ากลับไปด้านหลังหนึ่งก้าวเพื่อหลบไม่ให้ตนเองต้องเปื้อนเืของซอมบี้จากนั้นก็พลิกข้อมือตวัดขวานขึ้นฟันย้ำเข้าที่จุดเดิม
ตุบ
ศีรษะซอมบี้กระเด็นไปไกลส่วนตัวของมันก็ล้มพับนอนแน่นิ่งกับพื้นพร้อมกับเืที่ไหลเจิ่งนอง
“แฮ่ก ๆ”แม้ว่าจะเป็การฆ่าครั้งที่สอง... ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด
“หายใจเข้าลึกๆ” นิโคลัสเดินเข้ามาพยุงไม่ให้ลูกศิษย์เป็ลมล้มลงไปเขาพอเดาอาการของคนตัวเล็กกว่าได้ ครั้งแรกที่เขาฆ่าคนในคราบซอมบี้ก็เป็เช่นนี้
ถึงจะเป็ทหารแลกเปลี่ยนแต่เขาก็ยังไม่เคยฆ่าคนมาก่อน ดังนั้นจึงเข้าใจความรู้สึกเป็อย่างดี
แพทย์หนุ่มพาคนที่กำลังะเืใจไปพักในร่มไม้สายตาก็คอยระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา
“นั่งพักปรับลมหายใจตรงนี้ก่อนเดี๋ยวค่อยไปสำรวจทีหลัง” ขืนไปทั้งอย่างนี้คงได้กลายเป็อาหารซอมบี้แทน
“ครับ”เฉินเฟิงเองก็ไม่ดื้อไม่ซน พยักหน้าทำตามคำแนะนำไม่อิดออด
นั่งพักประมาณ10 นาที อาการคลื่นเหียนชวนอาเจียนก็ดีขึ้นเ้ากระต่ายกระตุกชายเสื้อคนตัวโตกว่าเป็นัยว่าพร้อมออกเดินทางต่อแล้วขืนพวกเขานั่งพักนานกว่านี้คงได้มีซอมบี้โผล่เข้ามาอย่างไม่รู้ตัว
ระยะห่างจากทางเข้าไปถึงโกดังเก็บสินค้านั้นเกือบสามกิโลทำให้นิโคลัสพอมีเวลาสอนการต่อสู้พื้นฐานไปได้พอสมควรทั้งยังเสนอแนะว่าถ้าหากมีซอมบี้เกินสามตัวให้คิดหนีไว้ก่อนถ้าไม่มั่นใจว่ารับมือได้จริงๆ
เทียบกันแล้วหากเป็โรงงานอื่นคงมีซอมบี้เดินเพ่นพ่านมากกว่านี้แต่ในวันเกิดเื่โรงงานนี้กำลังอยู่ใน่ทำความสะอาดฆ่าเชื้อโรคเนื่องจากมียอดผู้ติดเชื้อโรคระบาดเป็จำนวนมากทำให้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ต้องมาอยู่อำนวยความสะดวกให้กับเ้าหน้าที่สาธารณสุขอีกทั้งในคืนวันที่มนุษย์กลายพันธุ์ซอมบี้ที่นี่ก็เป็ต้นเหตุที่ทำให้เกิดเพลิงไหม้จึงมีหลายตัวที่ถูกไฟคลอกกลายเป็ถ่าน
หลังเห็นว่าอีกฝ่ายอาการดีขึ้นแล้วนิโคลัสก็ไม่ได้จับซอมบี้มาให้ทดลองฆ่าอีกเป็ตัวเขาที่เคลียร์เส้นทางไปจนถึงหน้าโกดังเก็บสินค้า
แพทย์หนุ่มทำสัญญาณว่าให้พวกเขาหยุดก่อนถึงหนึ่งกิโลจากตรงนี้มองเห็นซากซอมบี้นอนเกลื่อนพื้น... หมายความว่ายังไง
พวกมันตายแล้ว?
“แปลกเกินไป”นิโคลัสเองก็สงสัยในจุดนี้
“หรือจะมีคนอื่นมาที่โกดังนี้ก่อนเรา”อาจเป็พนักงานของโรงงานที่รอดชีวิต
“ไม่น่าใช่”แพทย์หนุ่มมีลางสังหรณ์ว่ามันน่าจะเป็อะไรที่ยุ่งยากกว่าผู้รอดชีวิตธรรมดา
“ถอยไปดูโรงงานอื่นดีกว่าไหมครับ”เฉินเฟิงเสนอ
“...”ชายหนุ่มชั่งใจ ที่นี่นับว่ามีซอมบี้น้อยมากทำให้พวกเขาไม่ต้องเปลืองแรงกำจัดมีแค่บริเวณโกดังเก็บสินค้าเท่านั้นที่ดูแปลก
ถ้าในเวลานี้เขามากับทีมเดิมคงไม่เป็กังวลเท่าไรนักแต่ตอนนี้เขามากับเฉินเฟิงที่ประสบการณ์การต่อสู้ยังน้อยนิดเกินไป
เขาสู้ไหว
แล้วอีกคนล่ะ?
เพราะฉะนั้นถอยก่อนดีกว่า
“ครับไปที่อื่นกัน…” ก่อนที่เฉินเฟิงจะได้เสนอโรงงานอื่นขึ้นมาอีกพลันใบหูก็กระตุกสองสามครั้ง เนื่องจากได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างซึ่งคิดว่าคุณหมอเองก็น่าจะได้ยินเช่นกัน
เพล้ง!!
เสียงกระจกแตกดังสนั่นไปทั่วบริเวณนิโคลัสรีบหันไปมองทางต้นเสียงซึ่งเป็อาคารขนาดเล็กข้าง ๆ กับโกดังเก็บสินค้า
“ชะ ช่วยด้วย!“ เป็ชายคนหนึ่งในชุดพนักงานของโรงงานแห่งนี้ที่พุ่งตัวออกมาจากอาคารนั้นทางหน้าต่างใบหน้ามีร่องรอยหวาดกลัวชัดเจนสายตามองสอดส่องซ้ายขวาทันเห็นชายหนุ่มสองคนอยู่ไม่ไกลและคงไม่ใช่ซอมบี้
“ช่วยด้วย! “ครั้งนี้เป็เสียงะโ พนักงานโรงงานรีบวิ่งมาทางชายหนุ่มทั้งสองทันที
นิโคลัสเอื้อมมือไปรั้งให้เ้ากระต่ายมาหลบด้านหลังตน
ยิ่งระยะทางระหว่างพวกเขาใกล้กันมากเท่าไรใบหน้าที่เคยหวาดกลัวก็เริ่มมีรอยยิ้ม
“ได้โปรดช่วยผมด้วย!“ ทั้งหูสัตว์บนศีรษะและเสื้อผ้าทหาร
รอดแล้ว!
คนพวกนี้ต้องเป็ทีมช่วยเหลือที่ทางการส่งมาแน่ๆ เขารอดจากเ้าสัตว์ประหลาดนั่นแล…
ฉับ!
เสียงโลหะหนักแทงลึกเข้าไปในิัดังสะท้อนให้มนุษย์ทั้งสามคนได้ยินอย่างชัดเจนโดยเฉพาะชายในชุดพนักงานโรงงาน
ดวงตาที่เคยฉายแววยินดีเบิกค้างกว่าจะรู้ตัวว่าศีรษะของตนไม่ได้ตั้งอยู่บนบ่าอีกก็คงหลังจากกลายเป็ิญญาไปแล้ว
เฉินเฟิงมองภาพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาเขาได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวรู้ตัวอีกทีชายผู้โชคร้ายคนนั้นก็ไร้ลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…
ในขณะที่เ้ากระต่ายยังประมวลไม่ทันสัญชาตญาณสัตว์นักล่าในตัวของแพทย์หนุ่มก็เตือนภัยไม่หยุด มันร้องบอกให้เขาหนีออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
กรรซ์
เสียงคำรามในลำคอเฉกเช่นเดียวกับซอมบี้ดังขึ้นด้านหลังศพของพนักงานชาย
“เด็ก! “เฉินเฟิงยกมือปิดปากไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น
ตรงหน้าของพวกเขาคือซอมบี้เด็กคะเนจากความสูงแล้วคงอายุ 1-2 ขวบเท่านั้น ร่างกายไม่มีาแจากการถูกทำร้ายถ้าอย่างนั้นก็คงกลายพันธุ์เป็ซอมบี้ด้วยตนเอง
เสื้อผ้าที่ใส่ยังคงเป็ชุดลายการ์ตูนยอดฮิตสำหรับเด็กที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเืสีดำดวงตาขึ้นฝ้าขาวซีดจ้องเขม็งมาที่พวกเขาไม่วางตาแต่มือเล็กคู่นั้นก็ยังคงไม่หยุดควักเนื้อจากชายผู้โชคร้ายใส่เข้าปากทำให้ริมฝีปากถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานจับจ้องราวกับว่าพวกเขาจะกลายเป็มื้ออาหารถัดไป
เขารู้ว่ามันมองไม่เห็นแต่คงััจากกลิ่นในอากาศได้ว่าพวกเขาอยู่ทิศทางนี้แม้ว่าจะไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวเลยก็ตาม
“ถ้าผมให้สัญญาณแล้วเตรียมวิ่งเลยนะ”นิโคลัสกระซิบบอกคนด้านหลัง
“...”เฉินเฟิงพยักหน้าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกันว่าซอมบี้ตรงหน้าจัดการไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมาขนาดชายคนนั้นวิ่งห่างจากโกดังมาตั้งหลายสิบเมตรยังโดนฆ่าโดยที่พวกเขาไม่ทันรู้ตัว
ศพซอมบี้หน้าโกดังก็คงเป็เ้าหนูคนนี้ที่กัดกินเป็อาหารจนวิวัฒนาการมาไกลเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้
นิโคลัสค่อย ๆก้าวถอยหลังไม่ให้ซอมบี้เด็กรู้ตัวกระต่ายหนุ่มเองก็พยายามก้าวเท้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่การกระทำของทั้งสองคนกลับกลายเป็การระบุตำแหน่งที่ชัดเจนให้กับผู้ล่า
ซอมบี้เด็กผละออกจากอาหารมื้อหลักจากนั้นก้มตัวลงย่อขาหลังจนติดพื้นแล้วะโสุดแรง
“ชิ!”
แพทย์ทหารสบถตัดสินใจยกตัวเฉินเฟิงแบกขึ้นบ่าพาวิ่งกลับไปทางเดิมทันทียังดีที่มันต้องะโเพิ่มอีกสองครั้งจึงจะมาถึงจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่ทำให้ระยะห่างระหว่างซอมบี้และพวกเขาไกลกันพอสมควร
“มันใกล้เข้ามาแล้ว”เ้ากระต่ายผงกศีรษะขึ้นมาเป็ตาหลังให้ เห็นซอมบี้ตัวเล็กแต่แรงะโกลับมหาศาล
การวิวัฒนาการน่ากลัวเกินไปแล้ว!!
เฉินเฟิงอยากจะน้ำตาตกในให้กับดวงของตนเองยิ่งนักเมื่อวานก็เจอซอมบี้วิวัฒนาการ มาวันนี้ก็เจออีก!! อยากจะร้องถาม์เหลือเกิน
คือไม่อยากให้เขามีชีวิตรอดแล้วใช่หรือไม่?
เสียงฝีเท้ากำลังห่างไกลออกไปซอมบี้เด็กเริ่มไม่ได้กลิ่นอันหอมหวานของเนื้อหนังแล้ว คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันการะโของมันหยุดชะงักเฉินเฟิงที่เห็นเช่นนั้นก็เผลอคิดไปว่ามันถอดใจกลับไปหาอาหารเดิมที่ยังกินไม่หมด
รอดแล้วหรือ?
“ทำไมเสียงมันเงียบไป”นิโคลัสยังคงวิ่งไม่หยุด อีกนิดเดียวก็จะถึงประตูทางเข้าของโรงงานบริเวณนั้นมีซอมบี้อยู่ด้วยจำนวนหนึ่งถ้าเขาหลบหลีกให้พ้นแทนการฆ่าทิ้งอาจจะพอทำให้การเคลื่อนไหวของซอมบี้เด็กด้านหลังล่าช้าลงบ้างแต่อยู่ ๆ เขาก็ไม่ได้ยินเสียงะโของมันอีก
“มันหยุดอยู่กับที่”เฉินเฟิงบอก สายตายังคงไม่ละจากร่างเล็ก ซอมบี้เด็กตนนั้นค่อย ๆย่อตัวลงคล้ายกับตอนะโ แต่กลับนิ่งอยู่ในท่านั้นนานผิดปกติ
ลางสังหรณ์เขากำลังกู่ร้องหัวใจเต้นตุบตับด้วยความตระหนก
บางอย่างกำลังมา
กำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น!
“แต่ผมว่ามันไม่น่าไว้ใจ...”
ไม่ทันขาดคำร่างของซอมบี้เด็กก็หายไปจากครรลองสายตา แล้วก็มีเสียงของหนักตกกระแทกพื้นดังสนั่น
ตูม!!
จากระยะทางเกือบสองกิโลเมตรเด็กนี่สามารถร่นมาได้เกินครึ่งภายในการะโครั้งเดียว
WTF!
นี่มันเชี่ยอะไรวะ!
ช่วยเหลือทางรอดไว้ให้มนุษยชาติบ้างเถอะ!!
“เหวอ!”เฉินเฟิงถึงกับร้องออกมาเสียงดังเมื่อร่างกายของตนกำลังลอยละลิ่วอยู่ในอากาศเดี๋ยว ๆ ๆ !!! เกิดอะไรขึ้น! คุณหมีกริซลี่เขวี้ยงเขางั้นเหรอ!
เคร้ง!
เ้ากระต่ายถูกจับโยนขึ้นมาบนหลังคาของโรงงานร่างโปร่งตกกระแทกอย่างแรงเพราะมัวแต่งุนงงกับสถานการณ์จนลืมหาวิธีแลนดิ้งพอตั้งตัวได้ก็รีบคลานไปดูว่านิโคลัสเป็อย่างไรบ้าง
ภาพที่เฉินเฟิงเห็นคือแพทย์ทหารหนุ่มหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปหาซอมบี้เด็กตนนั้นสองมือกระชับมีดสั้นไว้คนละข้าง
ซอมบี้เด็กหยุดการเคลื่อนไหวกลางคันเปลี่ยนเป็พุ่งเข้าใส่หมายจะคว้าเหยื่อของมันไว้ด้วยพละกำลังและแรงส่งจากการะโ
นิโคลัสรอจังหวะนี้อยู่แล้วชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบภายในเสี้ยววิก่อนซอมบี้เด็กจะมาถึงตัวก่อนใช้เข่ากระแทกกลางร่าง ส่งผลให้มันลอยกลับไปทางโกดังเก็บสินค้า
ไม่รอให้มันตั้งตัวได้ทันแพทย์ทหารเกร็งกล้ามเนื้อขาวิ่งตามไปติด ๆ ใกล้ถึงตัวก็ตวัดมีดในมือขวาเข้าที่ลำคอแต่เหมือนมันจะไหวตัวทัน มีดเฉียดคอหอยไปได้ประมาณหนึ่งเิเมันก็รีบทิ้งน้ำหนักหงายตัวเองไปทางด้านหลัง
ปึก!
มีหรือคุณหมีกริซลี่ที่รอจังหวะนี้อยู่จะปล่อยให้เ้าซอมบี้เด็กตัวนี้ได้มีโอกาสตั้งตัวชายหนุ่มปามีดในมือซ้ายปักเข้ากะโหลกศีรษะเล็กนั่นเต็มแรง
กร๊าซซซ!!!
เสียงกรีดร้องของเ้าปิศาจตัวน้อยดังอยู่หลายวินาทีมันพยายามเอื้อมมือหมายจะดึงมีดเล่มนั้นออกแต่ยังไม่ทันแตะโดนก็นอนแน่นิ่งพร้อมกับปากอ้าออกกว้างอย่างไม่ยินยอม
“แฮ่ก ๆ”นิโคลัสทิ้งตัวลงนั่งไม่ห่างจากศพของมันความแข็งแรงที่เคยมีพลันมลายหายไปหลังความกดดันถูกยกออกจากอกเขาไม่อยากสู้สุดแรงก็เพราะแบบนี้ ร่างกายทุกส่วนปวดร้าวไปหมดไหนจะสภาพที่เหมือนกับจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นี่อีก
“คุณนิค” เฉินเฟิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่บนหลังคามองสำรวจรอบด้านจากมุมสูงก่อนหลังตรวจเช็กความปลอดภัยเรียบร้อยแล้วถึงค่อย ๆ หย่อนตัวลงมาพอขาถึงพื้นก็รีบวิ่งมาหาชายหนุ่มทันที
“าเ็หรือเปล่าครับ”มือเรียวคลำสะเปะสะปะทั่วตัวทหารหนุ่ม
“ไม่ครับ แฮ่กๆ ไม่ได้าเ็” แค่ไม่มีแรง “ช่วยพยุงพาผมไปที่โกดังเก็บสินค้าได้หรือเปล่าครับ”
“จะไม่มีซอมบี้เหรอครับ”เขาตัวคนเดียวเอาชนะได้แค่ไม่กี่ตัวหรอกนะถ้าให้ถอยตอนนี้เขาก็พร้อมจะพาคุณหมีตัวโตกลับบ้านบนูเาด้วยซ้ำ
“ไม่มีหรอกคุณลองฟังดี ๆ สิ” เ้ากระต่ายพยักหน้าแล้วทำตามที่เสนอ ใบหูสีขาวกระดิกไปมาสองสามครั้งนอกจากเสียงซอมบี้ที่อยู่ไกลออกไป ในละแวกนี้ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย
“เ้าตัวนี้คงกินซอมบี้กับคนในโรงงานนี้หมดแล้วล่ะ”หมายถึงซอมบี้เด็ก
“ก็จริงนะ”ชายโชคร้ายคนนั้นคงเป็เหยื่อคนสุดท้ายของมัน
เฉินเฟิงค่อย ๆหิ้วปีกคนตัวโตกว่าไปยังโกดังเก็บสินค้า จุดหมายแรกสุดในการเดินทางมาถึงที่นี่เ้ากระต่ายหันไปมองศพซอมบี้เด็ก ความอึดอัดตีตื้นขึ้นมาจนเจ็บหน้าอก
“อย่าหันกลับไปมอง”นิโคลัสยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาบดบังการมองเห็นของกระต่ายสีขาว“จะทำให้รู้สึกแย่เปล่า ๆ” ไม่ต่างจากที่เขารู้สึก
“...”เฉินเฟิงกัดริมฝีปากสะกดกลั้นความรู้สึกคลื่นเหียนลงคอยอมหันกลับมาสนใจเส้นทางไปยังโกดังเก็บสินค้าของโรงงานปลากระป๋องแห่งนี้แทน
แต่ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไรกลิ่นเหม็นเน่าก็โชยออกมาจนแทบอยากจะอาเจียนส่วนหนึ่งคงเป็ของซอมบี้ที่ถูกฆ่าตายก่อนหน้า
“อะไรน่ะ”เฉินเฟิงอดไม่ไหวต้องจับคอเสื้อขึ้นมาปิดจมูก ซึ่งไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยสักนิดมันยังคงเหม็นอยู่ดี
“ไม่มีการเคลื่อนไหวในโกดัง”นิโคลัสนิ่งไปครู่หนึ่ง หูของเขาเองรับเสียงดีในระดับหนึ่ง
“หรือว่าจะเป็ซากศพ”เฉินเฟิงคาดเดา ดูจากการที่วิวัฒนาการมาได้ถึงขั้นนี้ คาดว่ามันคงผ่านการกินมาไม่น้อย
“อาจจะใช่”แพทย์หนุ่มเองก็เห็นด้วยกับความคิดนี้
และก็เป็อย่างที่คิด
เ้ากระต่ายมองซากศพกองพะเนินเป็ูเาตรงทางเข้าโกดังด้วยสีหน้าพะอืดพะอมสภาพศพถ้าไม่ถูกกินจนเหลือแต่กระดูกก็ต้องมีเครื่องในไหลเยิ้มออกมาให้ได้ชม
อุก
วันนี้ทั้งวันเจอแต่อะไรแบบนี้กำแพงจิตใจที่พยายามก่ออิฐฉาบปูนมาอย่างดี เป็อันพังทลายลงในพริบตา
ไม่ไหว... ขอ
“อ้วกกกก!!”เ้ากระต่ายผลักทหารหนุ่มไปอีกทาง ส่วนตัวเองก็หนีไปอาเจียนตรงกำแพงโกดัง
“อ่อก แค่ก ๆๆ” ใครไหวเชิญก่อนเลย
แต่เขาไม่ไหวแล้วตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ...
29K
