เหยื่อกามเทพ (จบ)

มันออกจะเป็นการยากลำบากอยู่มากที่อลิซาเบธจะทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นปกติ เช่นทุกครั้งที่เข้าครัวได้ และดูเหมือนเขาเองก็จะจับตามองเธออยู่ในทุกฝีก้าวด้วย อลิซาเบธพยายามบังคับตัวเองให้ตั้งสมาธิอยู่กับงานในมือเธอเหลือบตามองไปทางเขาซึ่งกำลังนั่งรออยู่ตรงเก้าอี้ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า“คุณจะทานออมเล็ตแบบธรรมดาหรือว่าจะให้ใส่เนยแข็งใส่แฮมลงไปด้วย? ”“เอาธรรมดาดีกว่า” เจดตอบง่ายๆเขารออยู่จนเมื่อเธอยกจานออมเล็ตมาตั้งให้ตรงหน้าพร้อมกับขนมปังปิ้งแล้ว จึงได้เอ่ยอย่างจะชวนสนทนาขึ้นว่า“แล้วนี่ลูกสาวคุณไปไหนเสียล่ะ? ”“เข้าเมืองไปกับรีเบคก้า วันนี้หลังเที่ยงต้องเรียนเปียโน”“แล้วเล่นได้ดีเท่าแม่ด้วยหรือเปล่า? ”คำถามนั้นทำให้อลิซาเบธหน้าแดงขึ้น เป็นครู่ที่เธอพบว่ามันออกจะยากที่จะทำใจให้เชื่อว่า คำว่าแม่ที่เขาพูดถึงนั้น หมายถึงตัวเธอเอง“เอมี่เพิ่งจะลงมือฝึกหัดเท่านั้น” เธอเอื้อมมือไปหยิบเหยือกกาแฟมารินใส่ถ้วยให้ตัวเอง โดยไม่สนใจกับความร้อนของอากาศในยามกลางวัน “เพิ่งจะลงมือเรียนมาได้แค่ปีกว่าๆ แต่ก็ต้องนับว่าเล่นได้ดีพอสมควร”“แกเหมือนคุณไหม? ”อลิซาเบธมิได้เบือนกลับมามองทางโต๊ะในทันทีทันใด ใช้เวลาในการค้นคิดหาคำตอบอยู่กับการเติมน้ำตาลลงในกาแฟ“ไม่หรอก เหมือนพ่อมากกว่า”“ถ้างั้นก็ออกจะน่าสงสารอยู่สักหน่อย” เจดตอบด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ว“ฉันอยากรู้ว่า...ทำไมคุณถึงกลับมาบ้านล่ะ? ” ดวงตาคู่สีเขียวขาบบอกความระวังระไวอยู่เมื่อเหลือบมองไปทางเขา“ทำไม...จำเป็นที่ผมจะต้องมีเหตุผลด้วยยังงั้นหรือ? ”“จำเป็นมาก” เธอตอบและนิ่งอึ้งไป ปล่อยให้เขาจับตามองหน้าอยู่เป็นครู่ ก่อนที่จะหันกลับไปให้ความสนใจกับจานอาหารตรงหน้า “ฉันไม่อยากจะเชื่อว่า คุณกลับมาที่นี่ด้วยเหตุผลเพียงแค่ว่า มันคือบ้านของคุณเท่านั้น”“อย่าไปลบล้างความสำคัญของบ้านเกิดที่อยู่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อยสิ คนเราน่ะอาจจะถอนรากออกไปแล้วก็จริง แต่ถึงยังไงมันก็ยังมีสายสัมพันธ์ในบางอย่างหลงเหลืออยู่บ้างหรอก” เจดตอบ“เพราะเหตุนี้น่ะหรือที่ทำให้คุณกลับมา? ” เธอถามต่อ ถึงอย่างไรก็ไม่อาจจะทำใจให้ยอมรับในคำตอบที่คลุมเครือนั้นได้“ก็เพราะเหตุนั้นน่ะสิ ที่ทำให้ผมต้องมานั่งอยู่ที่นี่ในเวลานี้” เขาตอบอย่างจะคล้อยตามมากกว่า “แต่ที่ผมคิดก็แค่ว่า การกลับมาสหรัฐ? มันก็เพียงเพื่อจะได้หายใจเอาความศิวิไลซ์เพิ่มเติมเข้าไปในตัวสักหน่อยเท่านั้น”“แล้วคุณจะกลับไปอีกเมื่อไหร่? ”“ก็...อาจจะเป็นพรุ่งนี้ หรือไม่ก็...ไม่กลับเลยก็เป็นได้นะ” เขาพูดพยางยักไหล่ ไรฟันสีขาววาบขึ้นเมื่อเขาขบลงบนแผ่นขนมปังปิ้ง“ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้” เธอปัดปอยผมสีดำสนิทออกจากใบหน้า รอยย่นลึกๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผาก บอกถึงความยุ่งยากใจ“อันที่จริง เมื่อตอนที่ผมจากไปคุณก็ไม่ได้รู้ในเหตุผลเหมือนกันนี่ใช่ไหมนี่? ” ริมฝีปากเหี้ยมๆ แยกออกเป็นรอยยิ้ม“ฉันรู้แต่เพียงว่า คุณเกิดเป็นปากเสียงกับพ่อแม่ขึ้นมาเท่านั้น” อลิซาเบธตอบเจดเลื่อนจานตรงหน้าไปวางไว้กลางโต๊ะ ก่อนที่จะตอบว่า“นับตั้งแต่ผมเกิดมาจนทุกวันนี้ มันก็มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับทุกคนมาเสมอนั่นแหละ ไม่เรื่องนั้นก็เรื่องนี้ มันออกจะเป็นความเขลาก็ว่าได้ที่ผมพยายามจะเชื่ออยู่ตลอดเวลาว่า ตัวเองจะสามารถพูดจาให้พ่อแม่เข้าใจได้ เข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการคือ ผมอยากจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง ดำเนินมันไปด้วยตนเอง ตอนที่คุณกับเจอเรมี่หมั้นหมายกันนั้น ผมถูกเตะโด่งออกจากมหาวิทยาลัยถึง 3 แห่ง และคืนนั้นเองที่พ่อบอกให้ผมรู้ว่า พ่อได้ใช้ทั้งเงินทั้งอิทธิพลเพื่อให้มหาวิทยาลัยแห่งใดแห่งหนึ่งยอมรับให้ผมเข้าเรียนต่อ พ่อปฏิเสธไม่ยอมฟังเลยว่าผมไม่ต้องการจะเป็นนักกฎหมาย และไม่ต้องการที่จะเกี่ยวข้องกับกิจการด้านธุรกิจของครอบครัว หลังจากนั้นอีก 2 วัน ผมก็ตัดสินใจไปเสียจากที่นี่”“ฉันเข้าใจแล้ว” เธอพูดเสียงเบา“ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจจริงๆ หรอก” น้ำเสียงของเขาเคลือบไว้ด้วยความขมขื่นอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งทำให้เธอถึงกับผงะไป “ถ้าจะให้พูดกันตามความจริงละก้อ ผมอยากจะบอกว่า ผมไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าจะมาพบคุณอยู่ที่นี่ตอนที่กลับมา...”“ก็แล้วคุณคิดว่าฉันควรจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ? ” อลิซาเบธหัวเราะห้วนๆ ด้วยความรู้สึกสับสน“ก็คิดว่าอาจจะแต่งงานใหม่ไปแล้ว เพราะคุณก็เป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง” มันเป็นคำพูดเชิงปรารภมากกว่าที่จะเป็นคำชม “ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายังไม่มีใครขอคุณแต่งงานใหม่”“ฉันไม่ได้มีนัดหมายอะไรกับใครมากนักหรอกหลังจากที่เจอเรมี่ตายลง แล้วก็ไม่เคยไปไหนมาไหนกับใครโดยจำเพาะเจาะจงด้วย” เธอหันหลังให้เขา ครุ่นคิดหาวิธีที่จะเปลี่ยนเรื่องพูด “คุณอยากจะดื่มกาแฟไหมล่ะ? ”“ดีสิ ขอบใจ” เมื่อเธอวางถ้วยกาแฟตรงหน้า เจดก็เอ่ยถามต่อว่า “ทำไมคุณถึงหลีกเลี่ยงการที่จะนัดหมายกับใครให้มันเป็นตัวตนเสียล่ะ? ”“ฉันไม่ได้หลีกเลี่ยงเลย” เธอตอบห้วนๆ เพราะดูเหมือนจะจับสังเกตแววเยาะเย้ยในน้ำเสียงของเขาได้ “เพราะความจริงก็คือ ฉันไม่ค่อยจะมีเวลาเหลือเผื่อให้ใครมากนัก ผู้หญิงส่วนมากก็เป็นอย่างนี้เมื่อมีลูกแล้ว”“ไอ้เวลาว่างน่ะมันก็พอจะหาได้หรอกถ้ามีความตั้งใจที่เพียงพอ” เขาพูดอย่างจะตั้งข้อสังเกต “ทำไม เจอเรมี่ไม่สามารถจะเร่งเร้าความปรารถนาของคุณได้มากนักหรอกหรือ? ”คำถามเชิงเสียดสีของเขาทำให้เธอเชิดคางขึ้นอย่างทระนง“เรามีความสุขด้วยกันมาก” เธอตอบอย่างโกรธๆ “ซึ่งก็เพราะเหตุนี้แหละที่ทำให้ฉันไม่สนใจในใครอีก”“หมายความว่าคุณพอใจที่จะรับตำแหน่งแม่หม้ายของสกุลคาร์เรลมากกว่า อยากจะใช้มันเป็นเครื่องมือท้าทายความสามารถของผู้ชายที่พยายามจะเอาชนะจิตใจคุณให้ได้อย่างนั้นใช่ไหม? ” เจดถามเสียงอ่อนแต่มันก็เป็นคำถามที่เชือดเฉือนใจนัก “หรือคุณกลัวไปว่า จะมีผู้ชายสักคนแสดงให้เห็นถึงความไม่เอาไหนของเจอเรมี่? ” เขาเลื่อนสายตาลงมองเรียวปาก เหมือนจะย้ำเตือนให้เธอรำลึกนึกถึงรอยจุมพิตที่เคยฝากไว้อลิซาเบธหันหลังให้โต๊ะตัวทันที เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์วางถ้วยกาแฟที่ถืออยู่ในมือลง“เจอเรมี่เป็นผู้ชายที่สามารถทำให้ฉันมีความสุขได้อย่างพอเพียง การที่เรามีลูกด้วยกันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ที่ดีอยู่แล้วนี่ แต่ที่จริงคำถามของคุณก็ออกจะล่วงล้ำเข้ามาในเรื่องส่วนตัวของฉันมากเกินไปสักหน่อยนะ แล้วก็ไม่เป็นการสุภาพด้วย”“ไอ้การที่ผู้ชายจะสามารถสร้างทายาทขึ้นมาได้ มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถทำให้ผู้หญิงสมปรารถนาในสิ่งที่ต้องการได้หรอก” เจดเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างโอหัง “ทำไมการให้เกียรติหรือความสุภาพอ่อนโยนของเขาน่ะ มันเป็นความพอใจเช่นที่คุณคิดไว้จริงๆ น่ะหรือ? ”“ใช่” เธอกระแทกเสียงตอบอย่างเคืองขุ่น“คุณแน่ใจ? ” เจดย้ำถามอย่างจงใจ จากคำพูดของเขาทำให้อลิซาเบธรู้ได้ว่า ขณะนี้เขากำลังเข้ามาหยุดอยู่ทางเบื้องหลังแล้ว“ใช่ แน่ใจอย่างที่สุดด้วย” อลิซาเบธตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความโกรธทำให้คำพูดขึ้นมาตันอยู่ตรงคอหอย “คุณนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ เจด ครั้งแรกที่เราพบกัน ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่า คุณน่ะชอบพูดจาดูถูกเหยียดหยามแล้วก็อวดดีอย่างไม่มีอะไรเปรียบ แต่แม้เวลาจะผ่านไป จนเราได้มาพบกันในครั้งนี้ คุณมันก็ยังเป็นคุณอยู่นั่นเอง พยายามที่จะทำให้ฉันมีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อเจอเรมี่อยู่ตลอดเวลาในครั้งกระนั้น มาถึงเวลานี้แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว คุณก็ยังทำอยู่อย่างเดิม ทั้งๆ ที่เขาไม่มีทางที่จะป้องกันตัวเองได้เลย ฉันว่ามันเป็นเรื่องที่น่าหมั่นไส้ น่ารำคาญ แล้วก็น่าประณามอย่างที่สุด”“การที่ได้กลับมาพบคุณอีกครั้งหนึ่ง มันทำให้ผมอดที่จะนึกถึงทบทวนถึงความหลังเมื่อเราพบกันครั้งแรกไม่ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด “คุณน่ะเป็นแม่มดสาวทรงเสน่ห์อย่างที่สุด บริสุทธิ์ผุดผ่องทรมานใจคนแล้วก็ยังสามารถทำให้ผู้ชายปองปรารถนาในตัวคุณได้อีกด้วย เวลานี้สมองมันบอกผมว่าคุณโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กสาวแรกรุ่นอีกต่อไป แต่กระนั้นตาผมก็ยังบอกอยู่ดีนั่นแหละว่าคุณยังไร้ประสบการณ์อยู่มาก ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง” น้ำเสียงของเขาเครือลงและโลมเล้าเอาใจอยู่ “เวลานี้ผมอยากจะพูดว่าคุณน่ารักน่าปรารถนากว่าเมื่อครั้งเป็นเด็กสาวอีกเยอะเลย”“หยุดนะ” เธออยากจะยกมือขึ้นปิดหู ไม่อยากได้ยินเสียงพูดของเขาเลย แต่มันก็เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้“ถ้าจะมองย้อนกลับไปถึงวันนั้น ส่วนหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ผมต้องออกจากบ้านก็เนื่องมาจากคุณนั่นแหละ คืนนั้น ผมไม่สามารถจะระงับใจไม่จูบคุณได้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าการทำอย่างนั้น มันจะทำให้คุณต้องตกอกตกใจ ถึงเวลานี้ก็เถอะ ผมก็ยังทำให้คุณตกใจอยู่ดี” ฝ่ามือของเจดทาบลงบนต้นแขน “คุณถึงกับตัวสั่นเลยเห็นไหม”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 6

นิยายแนะนำ

เหยื่อกามเทพ (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 6

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้