ได้ยินคำพูดของเจียงฟู่หลิน หลิวซิงหยู่ก็ยิ้มอย่างแ่เบาและพูดว่า "โอ้เป็อย่างนั้นคุณพูดก่อนหน้านี้" หลิวซิงหยู่ ค่อยๆ ดึงแขนเสื้อกลับมาและพูดกับตัวเองว่า: " วันนี้อากาศร้อนเกินไปผู้อำนวยการเจียง ผมไม่ได้หมายถึงคุณ แต่เป็เครื่องปรับอากาศในสำนักงานที่ดูเหมือนจะใช้การไม่ค่อยได้ คุณคงกำลังยุ่ง ดังนั้นผมขอตัว ผู้อำนวยการเจียงหวังว่าเงินจัดสรรสำหรับตำบลกวนซานของเราจะไม่ถูกขัดขวางจากฝ่ายการคลัง ดังนั้นรบกวนด้วย! " หลังจากพูดหลิวซิงหยู่ ก็หันหลังเดินออกไป
ระหว่างมองไปที่ แผ่นหลังของหลิวชิงหยู่ เจียงฝู่หลินก็เช็ดเหงื่อด้วยใบหน้าเคร่งเครียด แม้คำพูดของหลิวชิงหยู่จะเป็ถ้อยคำการเตือนสั้นๆ แต่มันก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร ในตอนที่ หลิวชิงหยู่สะบัดแขน ท่าทีของหลิวชิงหยู่ก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาแอบพูดในใจว่า “ดูเหมือนว่าผู้ว่าการเสวี่ยจะกดปุ่มะเิหลิวชิงหยู่เข้าแล้ว แต่ในอดีตไม่เคยมีใครสามารถทวงเงินจากผู้ว่าการเสวี่ยได้ หลิวชิงหยู่จะเป็ข้อยกเว้นหรือไม่นะ?”
หลังจากออกจากสำนักงานกรมการคลังของเทศมณฑล หลิวชิงหยู่ ก็รีบมุ่งหน้าตรงไปยังศูนย์ราชการทันที ระหว่างทางเ้าหน้าที่ก็คอยห้ามไม่ให้เขาเข้าไปยังห้องที่ผู้ว่าการเสวี่ย
ภายในสำนักงานเสวี่ยเหวินหลง กำลังคุยกับนายกเทศมนตรีของตำบลหนึ่งอยู่ เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่เข้ามาเขาก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ “หลิวชิงหยู่ คุณรู้จักมารยาทหรือไม่ ผมไม่อนุญาตให้คุณเข้ามา เอาเขาออกไปซะ” ในระหว่างพูดน้ำเสียงของเสวี่ยเหวินหลง แฝงด้วยความรู้สึกชิงชังอาฆาต
อย่างไรก็ตามหลิวชิงหยู่ไม่ได้ตอบเสวี่ยเหวินหลง เขาหันไปมองชายอีกคนแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ ผู้าุโท่านนี้ ผมขอโทษจริงๆ ผมมีเื่ด่วนจะคุยกับผู้ว่าการเสวี่ย ให้ผมคุยธุระก่อนได้หรือไม่ และผมจะตอบแทนในอนาคต”
นายกเทศมนตรีคนนั้นมองสลับระหว่างสองคน เขารู้ว่าอาจมีความขัดแย้งขึ้น เขาจึงเหลือบมองไปยังเสวี่ยเหวินหลงแล้วพูดว่า “คุณเสวี่ย ผมจะไปรออยู่ข้างนอก” พูดจบเขาก็เดินออกไป
หลังจากที่คนคนนี้เดินออกไป หลิวชิงหยู่ก็มองไปยังเสวี่ยเหวินหลง ด้วยสีหน้าเ็าและพูดว่า “คุณเสวี่ย คุณบอกว่าผมไม่มีมารยาท งั้นผมก็จะไม่อ้อมค้อม ผมขอถามคุณหน่อยว่าเงินที่ผมพยายามอย่างเต็มที่กว่าจะได้รับจากชางซาน จำนวนห้าล้าน ทำไมคุณถึงระงับมันไว้ คุณรู้หรือไม่มันเป็เงินที่จะช่วยให้ ประชาชน 30,000 คนในตำบลกวนซาน การระงับเงินจากผู้บังคับบัญชาตามอำเภอใจแบบนี้ มันถูกต้องแล้วหรือ ผู้ว่าการเสวี่ยผมหวังว่าคุณจะโอนเงินที่เหลืออีก 4.5 ล้านไปยังบัญชีคลังกวนซานของเรา”
เสวี่ยเหวินเรา ไม่ได้โง่ เมื่อรู้เหตุผลที่ทำให้หลิวชิงหยู่มาที่นี่ เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย หลิวชิงหยู่ทำให้เขาปวดหัวจริงๆ แต่เขาก็รู้ั้แ่ที่เขาระงับเงินจัดสรรของตำบลกวนซาน ที่หลิวซิงหยู่หามาได้ ว่าเขาจะต้องเผชิญกับอีกฝ่าย เขาจึงหาข้อแก้ตัวไว้แล้ว คราวนี้เขาคิดจะใช้วิธีที่นุ่มนวลและแยบยลจัดการกับหลิวชิงหยู่
เสวี่ยเหวินหลงลุกขึ้นยืนและรินน้ำแก้วหนึ่งให้หลิวชิงหยู่ แล้วพูดเบาๆ ว่า “หลิวชิงหยู่ ผมรู้ว่าคุณได้เงินก้อนนี้มาหลังจากที่คุณพยายามอย่างหนัก ผมเข้าใจความกระตือรือร้นของคุณที่จะนำเงินทั้งหมดกลับไปที่ตำบลกวนซาน แต่คุณลองคิดเกี่ยวกับเื่นี้ ในฐานะผู้ว่าการเทศมณฑล ผมอยากบอกให้รู้ว่า ตำบลที่ได้รับผลกระทบไม่ใช่แค่กวนซาน แต่มีมากกว่าหนึ่งโหล หากผมให้เงินคุณตำบลเดียว แล้วคนในตำบลอื่นๆ ล่ะ พวกเขาไม่ใช่มนุษย์หรอ ผมอยากให้คุณเข้าใจการตัดสินใจของเรา แม้ว่าจะเป็การระงับเงิน แต่ก็เป็การระงับที่เกิดจากคณะกรรมาธิการของพรรคประจำเทศมณฑลทั้งหมด คุณไม่สามารถมาระบายความคับข้องใจที่ผมเพียงคนเดียวได้ การตัดสินใจนี้ก็เพื่อคนในเทศมณฑลด้วย”
เสวี่ยเหวินหลงพูดจบก็จ้องมองหลิวซิงหยู่ด้วยสายตาที่ดูจริงใจ
เมื่อฟังคำพูดของเสวี่ยเหวินหลง หลิวชิงหยู่ก็ขมวดคิ้ว ตอนนี้เมื่อเสวี่ยเหวินหลงบอกว่านี่เป็การตัดสินใจร่วมกันโดยมีคณะกรรมาธิการพรรคร่วมด้วย ทำให้หลิวชิงหยู่รู้สึกกระอักกระอ่วน แม้ว่าหลิวชิงหยู่จะรู้อยู่ลึกๆ ว่า มันเป็การตัดสินใจส่วนตัวของเสวี่ยเหวินหลงก็ตาม แต่เสวี่ยเหวินหลงคล้ายกับจะบอกว่า หลิวชิงหยู่ย่อมไม่สามารถไปตามคณะกรรมาธิการพรรคทีละคนมาเพื่อตรวจสอบได้
เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่ขมวดคิ้ว เสวี่ยเหวินหลงก็ยิ้มแล้วพูดในใจ “หลิวชิงหยู่แกยังอายุน้อย แกอาจมีภูมิหลังในเมืองใหญ่ แต่ในกวนซาน แกก็แค่คนตัวเล็กๆ แกไม่สามารถเล่นกับฉันได้ ถ้าฉันไม่อยากเล่น ตอนที่อยู่ชางชาน แกได้ทำให้ลูกชายของรองเลขาธิการเทศบาลเมืองไม่พอใจ พวกเขาจึงโทรหาฉันให้จัดการกับแก แม้ว่าแกจะมีรองนายกถัง สนับสนุนแต่ฉันก็ไม่กลัว”
สมองของหลิวชิงหยู่ กำลังแล่นอย่างรวดเร็ว เขายอมรับว่าการพูดเป็ทักษะศิลปะ และการใช้มันก็สามารถฆ่าคนได้ อย่างตอนนี้ เสวี่ยเหวินหลง เพียงแค่พูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้เขาหัวหมุนได้แล้ว อาจบอกได้ว่าเขาไม่เคยเจอมาก่อนเพราะตอนที่เขาเป็ทหาร มักจะต่อสู้ด้วยพลังอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้การต่อสู้กับจิ้งจอกเฒ่า เสวี่ยเหวินหลง เป็การแข่งขันกันทางบุ๋น ไม่ได้ใช้ความแข็งแกร่ง แต่ต้องใช้ปัญญาและกลยุทธ์ในการจัดการอีกฝ่าย
เสวี่ยเหวินหลงกล่าวขึ้นว่า “สหายหลิวชิงหยู่ คุณพึ่งจะอายุ 22 ปีเอง อนาคตของคุณยังสดใส คุณต้องคิดให้รอบคอบ และคิดถึงสถานการณ์โดยรวมเมื่อคุณเข้ารับตำแหน่งงานที่สูงขึ้น คุณจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงทำแบบนี้”
เดิมทีหลิวชิงหยู่กังวลว่าเขาจะทำลายเกมนี้ของเสวี่ยเหวินหลงอย่างไร แต่เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงอนาคตของเขา หลิวชิงหยู่ก็มองไปยังเสวี่ยเหวินหลงด้วยสายตาหม่นหมองแล้วพูดว่า “คุณเสวี่ย ผมจะไม่แสดงความเห็นเื่การระงับ แต่มีเื่อยากถามตรงๆ ตอบได้หรือไม่?”
เสวี่ยเหวินหลม ยิ้มอย่างใจเย็น:" คุณลองว่ามาสิ”
หลิวชิงหยู่พูดอย่างเคร่งขรึมทันที “ผมไม่เข้าใจอย่างหนึ่ง ว่าทำไมจิงหลินเราประสบภัยน้ำท่วมอย่างรุนแรง แต่ทำไม สถานีโทรทัศน์ของเทศมณฑลจึงไม่เผยแพร่สถานการณ์ออกไป ตอนที่ผมไปขอรับเงินบรรเทาทุกข์ที่ชางชาน เทศบาลเมืองก็ไม่ได้ยินข่าวใดๆ เกี่ยวกับเื่อุทกภัยที่จิงหลินประสบ หนำซ้ำยังมีเื่รายงานว่าสถานการณ์ไม่ร้ายแรง ทำไมคุณถึงไม่รายงานข้อเท็จจริงไปยังเทศบาลเมือง คุณเสวี่ย คุณเป็ผู้ว่าการนะ และคณะกรรมาธิการของเทศมณฑลอื่นๆ ต่างก็สงสัยว่างบของจิงหลินสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้หรือไม่ และหากแก้ไขได้ทำไมผมต้องตระเวนไปขอเงินบรรเทาทุกข์จากทางเทศบาลเมืองแบบนี้ และหากเทศมณฑลแก้ไขไม่ได้ ทำไมไม่รายงานเื่ภัยพิบัติให้เทศมณฑลทราบโดยเร็ว แล้วขอการสนับสนุน คุณและกรรมาธิการมัวทำอะไรอยู่ คุณกลัวที่จะต้องรับผิดชอบ จึงปกปิดสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริง โดยไม่เขียนรายงานส่งไปใช่หรือไม่” น้ำเสียงของหลิวชิงหยู่เต็มไปด้วยความโกรธ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
ในความเป็จริงหลิวชิงหยู่ได้คิดเื่นี้ั้แ่ ถังเจี้ยนกั๋วบอกว่า ไม่ได้รับรายงานภัยพิบัติจากเทศมณฑลจิงหลิน แต่เพราะปัญหาเื่เงินทุน หลิวชิงหยู่จึงไม่ได้สนใจเื่นี้ เพราะเขาเป็แค่นายกตัวเล็กๆ ไม่มีคุณสมบัติไปแทรกแซงงานของเทศมณฑลได้ ตอนนี้เสวี่ยเหวินหลงคงใช้เื่การตัดสินใจร่วมกันมาหลอกเขาและทำให้เขายอมแพ้ และเื่นี้มันทำให้เขาไม่สามารถทนต่อไปได้
ได้ฟังคำพูดของหลิวชิงหยู่ เสวี่ยเหวินหลงก็แสดงสีหน้าใ ไม่ว่าเขาหรือจะเป็คณะกรรมาธิการคนอื่นๆ ในเทศมณฑลจิงหลิน ต่างพิจารณาและตกลงกันว่าจะไม่รายงานเื่อุทกภัยให้ผู้บังคับบัญชารู้ และให้แต่ละคนมีหน้าที่รับผิดชอบเพื่อชะลอรายงาน พวกเขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธ แต่คิดจะชะลอการรายงานเพื่อแก้ไขสถานการณ์ให้ทุเลาเสียก่อน ถึงเวลานั้นพวกเขาจึงจะรายงานไปยังหน่วยงานฝ่ายที่เกี่ยวข้องอย่างจริงจัง ซึ่งเื่นี้ก็ได้ปกปิดต่อผู้บริหารพรรคประจำเทศมณฑลด้วย สิ่งเหล่านี้คือความรับผิดชอบพื้นฐานของผู้นำ และเขาก็เป็ตัวต้นคิดเื่การบิดเบือน และรายงานไปยังเทศบาลเมืองก่อนที่หลิวชิงหยู่จะมาที่นี่ และเขาก็คิดจะประกาศข่าวออกไปผ่านสถานีโทรทัศน์ ของเทศมณฑลโดยใช้เื่ราวของตำบลกวนซาน ว่าภายใต้การนำของซือเจิ้นเฉียง เลขาธิการพรรคประจำตำบล เขาสามารถนำพาประชาชนก้าวข้ามความยากลำบากไปได้โดยไม่มีใครเสียชีวิตจากภัยน้ำท่วม นอกจากนี้เขายังเตรียมที่จะจัดการประชุมเพื่อมอบรางวัลอย่างยิ่งใหญ่ ในกวนซานเป็เวลา 1 วันเขายังเชิญนักข่าวของเทศมณฑล ไปสัมภาษณ์เพื่อประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์เชิงบวก ลดผลกระทบเชิงลบจากอุทกภัย อีกทั้งยังเน้นย้ำความสำเร็จของเขาและสมาชิกคณะกรรมาธิการ ซึ่งแผนการเหล่านี้ หลิวชิงหยู่ ไม่เคยล่วงรู้
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหลิวชิงหยู่ ใบหน้าของเสวี่ยเหวินหลงจึงมืดมนลงทันที "สหายหลิวชิงหยู่ คณะกรรมาธิการของเทศมณฑลมีความเห็นเป็ของตัวเอง พวกเราสามารถพิจารณารับมือกับเื่เหล่านี้ได้ หวังว่าคุณจะไม่ก้าวก่าย ทางเราจะรายงานไปยังเทศบาลเมืองเมื่อไหร่ไม่ใช่เื่ของคุณ เอาล่ะวันนี้ผมยุ่งมาก เชิญคุณกลับไปเถอะ "
35K
