"ฉีหยุดบัดเดี๋ยวนี้เลยนะ! รอข้าด้วยข้าตามไม่ทันเ้าบ้า"
ลู่หลินวิ่งตามชายหน้านิ่งมาั้แ่ตลาดจนถึงจวน นางหอบหายใจแทบไม่ทัน
เขาทั้งขายาวบวกกับไม่สบอารมณ์ คงจะเพราะนางตามมาแอบเห็นฉากพลอดรักเป็แน่ถึงได้เป็เช่นนี้
ลู่หลินวิ่งตามมาจนถึงจวนก่อนจะมองหาคนเอาแต่ใจผู้นั้นที่นับวันยิ่งกำเริบสืบสานไม่คิดสนใจนางที่เป็นายเลย
"นี่เ้าเห็นเฟยฉีหรือไม่"
"เรียนคุณหนูเมื่อครู่ข้าเห็นท่านฉีรอท่านอยู่หน้าตำหนักเ้าค่ะ"
ได้ยินเช่นนั้นลู่หลินก็รีบตามไปทันที ยังไงวันนี้นางต้องสั่งสอนชายผู้นั้นเสียบ้าง
เมื่อมาถึงหน้าตำหนักก็เป็จริงอย่าที่สาวรับใช้บอก เฟยฉียืนรอนางที่หน้าตำหนักด้วยใบหน้าที่ทะมึนตึงผิดจากในยามปกติ
"เ้านี่กล้ามากเลยนะ ข้าสั่งให้รอแทนที่เ้าจะรอข้า ไฉนเลยเ้ากลับเดินกลับมาเพียงผู้เดียวไม่สนใจว่าข้าจะโดนลอบสังหารหรือไม่"
"ไม่มีผู้ใดกล้าทำร้ายท่านได้ เชิญด้านในข้าจะไม่พูดซ้ำ"
"นี่เ้า! หื้ย! เ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
ถึงปากจะก่นด่าแต่ลู่หลินก็เดินกระแทกเท้าเข้าตำหนักโดยเร็ว นางบอกตัวเองในใจว่าที่ทำเช่นนี้เพราะกลัวผู้อื่นได้ยินแล้วไปฟ้องท่านพ่อหาได้เกรงกลัวชายผู้นี้ไม่
ปัง! กึก!
อุ้ย! ปิดประตูลงกลอนเสียด้วย...
"มะ มีอะไรก็รีบๆ พูดมาข้าจะออกไปข้างนอกอีก"
"เมื่อครู่ท่านทำสิ่งใด"
น้ำเสียงเย็นเฉียบพร้อมกับฝีเท้าที่ย่างก้าวเข้าหาทำให้คุณหนูลู่ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกลับค่อยๆ ถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น
"ข้าบอกเ้าไปแล้วว่าข้าล้ม เหตุใดถึงไม่ฟังหรือหูเ้ามีปัญหาด้านการได้ยินเหมือนใจที่แข็งกระด้างมืดบอดของเ้า! "
นางไม่อยากเป็เช่นนี้เลยมีรักและอ่อนแอ ผิดจากนิสัยที่เฉียบขาดแข็งกร้าวของนางที่ผู้อื่นรับรู้และนางก็แสดงออกมาเช่นนั้นมาตลอด
บัดนี้ดวงตาที่แดงก่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มนวลเนียน นางทั้งโมโหทั้งน้อยใจและหึงหวงเขาแทบตาย
ไหนจะคิดถึงเขาที่หายหน้าจากนางไปนับเดือน แต่พอกลับเข้าเมืองมากลับไปหาสตรีอื่นก่อนแทนที่จะเป็นางที่เขาให้ความสำคัญเป็อันดับแรกเสมอมา
"ข้าคงใจดีกับเ้าจนทำให้เ้าลืมไปว่าตัวเ้าเองเป็เพียงองครักษ์ไม่มีสิทธิ์อันใดที่จะมาทำกิริยาเช่นนี้กับข้า! "
แม้ดวงตาหวานซึ้งที่เคยสุขสกาวงดงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ทำเอาผู้ที่เห็นใจที่เคยแข็งแกร่งสั่นไหวรู้สึกเ็ปเช่นเดียวกับนาง
แต่ลู่หลินก็ยังเป็คุณหนูผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อผู้ใดมองชายอันเป็ที่รักเบื้องหน้าด้วยสายตาผิดหวังน้อยเนื้อต่ำใจ
"ขออภัย ข้าลืมไปว่าฐานะต่ำต้อยเช่นข้าไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้ จริงที่คุณหนูเอ่ยมา ท่านใจดีกับข้าจนข้าเผลอคิดว่าข้าคือคนสำคัญสำหรับท่าน"
"แล้วข้าล่ะ ข้าเคยสำคัญต่อใจเ้าหรือไม่ เหตุใดถึงหนีหน้าข้าไปพื้นที่ห่างใกล้อีกทั้งยังรับบัญชาแต่งกับนางผู้นั้นทั้งที่...อึก! "
ทั้งที่เ้ามีข้าแล้ว...
"ข้าไม่คู่ควร... "
"งั้นเหตุใดถึงกลับมา เหตุใดถึงไม่ไปให้พ้นหน้าข้าตลอด เ้า...อึก! กลับมาทำข้าเสียใจอีกทำไมฉี"
เพราะความเสียใจที่ตีตื้นจุดที่อกเลยขึ้นมาที่ลำคอระหงทำให้น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาช่างบาดใจคนฟังยิ่งนักจนเฟยฉีไม่อาจเอ่ยวาจาใดให้คุณหนูของตนเ็ปอีก
"ข้า..."
ใช่ว่าเขาจะไม่เ็ป ใช่ว่าเขาจะไม่อยากอยู่เคียงข้างท่าน แค่สถานะข้าในเวลานี้เพียงแค่เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาจากแก้มท่านยังไม่อาจเอื้อมเลย...
"ข้าอยากเกลียดเ้า แต่ยิ่งข้าคิดจะเกลียดเ้าข้าก็ยิ่งรักเ้ามากขึ้นจนเวลานี้ข้าใจจะขาดเพราะเ้ารู้ไหม ฮือๆ "
ในเมื่ออดกลั้นมันเอาไว้แล้วมันยิ่งเ็ปดังใจจะแตกออกมาเป็เสี่ยงๆ สู้ร้องไห้ฟูมฟายออกมาดังคนน่าสงสารแล้วมันช่วยบรรเทาอาการเ็ปของนางลงได้บ้างแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม
เฟยฉีเห็นเช่นนั้นเขาก็ยิ่งเ็ปใจ เหตุใดถึงคิดว่าหนีไปไกลแล้วจะช่วยให้ทุกสิ่งอย่างดีขึ้น แต่เขากลับคิดผิดทั้งนางและเขาต่างไม่มีผู้ใดดีขึ้นเลย เขากลับโหยหานางจนแทบคลั่งที่ค่ำคืน
หมับ!
"เ้าเป็ของข้า! ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเป็ของผู้ใดเด็ดขาด! "
ลู่หลินดึงเฟยฉีเข้ามากอดพร้อมกับประกาศกร้าวต่อหน้าเขา ก่อนที่นางจะดึงใบหน้าหล่อเหลาดังเทพเซียนลงมาประกบจูบด้วยเพื่อแสดงความเป็เ้าของ
นางไม่อาจเสียสิ่งตนเฝ้ารอมานานหรอกนะ ยังไงเฟยฉีก็ต้องเป็ของนางแต่เพียงผู้เดียว หรือถ้านางไม่ได้ผู้อื่นก็ไม่มีสิทธิ์นางจะเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ข้างกายนางจนวันดับสูญไปจากกัน
ริมฝีปากอิ่มสวยละเอียดจูบริมฝีปากหนาด้วยความแ่เบานุ่มนวลราวผีเสื้อกระพือปีกบินรอบตัวคนทั้งสองร่างกายสั่นสะท้านเพียงััอันน้อยนิดไม่ประสีประสานี้
เรียวแขนสองข้างโอบกอดรอบลำคอแกร่งเอาไว้ให้มั่นก่อนจะโถมกายเข้าหาร่างใหญ่ที่ยังคงยืนนิ่งไม่ตอบสนองนาง
"เ้าเป็ของข้าได้ยินไหมฉี เ้าต้องเป็ของข้า"
ลู่หลินถอนจูบออกก่อนที่นางจะผลักร่างใหญ่ให้ล้มลงที่เตียงไม้เนื้อดีโดยมีชายที่นางเป็เ้าของนอนนิ่งไม่ขัดขืนและไม่ตอบสนองนางเช่นกัน แต่นางไม่สน!
"นอนนิ่งให้ได้ตลอดและทำตามที่ข้าสั่งให้ได้ตลอด ข้าไม่สนใจอาการทำตัวแข็งทื่อของเ้าหรอก"
ว่าจบนางก็ถอดอาภรณ์ผ้าชั้นดีออกจากร่างอรชรจนหมดสิ้นทุกชิ้นจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่ขาวผ่องนวลเนียนจนผู้มองตาพร่ารีบหันหน้าหนีจากภาพที่ทำให้ร่างกายปั่นป่วนจนไม่อาจควบคุมได้ทันที
"หึๆ อ่อนหัดเช่นนี้หรือข้าควรไปทำกับบุรุษอื่นดีนะถึงจะเชี่ยวชาญปรนนิบัติข้าให้พอใจ"
ลู่หลินเอ่ยพร้อมกับโน้มตัวที่เปลือยเปล่าของนางลงมาเกยที่ร่างแกร่งที่นอนตัวแข็งมือสองข้างกำผ้าปูเตียงแน่นจนมันสั่น
ยิ่งได้ยินนางบอกจะไปทำเช่นนี้กับบุรุษอื่นใบหน้าทะมึนก็ตวัดสายตาโกรธเกรี้ยว หากนางมองไม่ผิดมันเหมือนมีเปลวเพลิงอยู่ในดวงตาคมนั้น
"ทำไมมองข้าเช่นนี้หึงหวงข้างั้นเหรอ หรือเ้ารักข้า"
ใครจะมองว่านางบ้านางก็หาได้ใส่ใจ เมื่อครู่ยังโศกเศร้าน้ำตาแตกแต่เวลานี้กลับเปลี่ยนเป็สตรีแถวหอโคมเขียวยั่วยวนบุรุษตรงหน้าให้ใจแตก
"ข้า...ไม่มีสิทธิ์คิดเช่นนั้น"
"ฉีเ้ากับข้าไม่ได้ทำเื่พวกนี้ครั้งแรกนะ หรือเ้าลืมคืนเร่าร้อนของเราไปแล้ว"
"คุณหนู! ท่านพูดเช่นนี้เป็ตัวท่านนะที่จะเสียหาย ตัวข้าจะเป็เช่นไรช่างมัน"
"งั้นก็แสดงว่าเ้าห่วงใยข้า มาเถิดข้าช่วยถอดอาภรณ์ให้"
หมับ!
"ไม่นะข้าไม่ถอด ท่านอย่าทำเช่นนี้อีกเลย ข้าไม่อาจล่วงเกินท่านได้อีกเพี่ยงเท่านี้ข้าก็ผิดต่อนายท่านมากจนชีวิตข้าไม่อาจชดใช้ได้แล้ว"
มือแกร่งที่เคยกำแน่นเพื่ออดกลั้นตนเองคว้าหมับที่ข้อมือเรียวเล็กเพื่อหยุดไม่ให้นางทำเช่นนี้
"แค่เ้ามองร่างเปลือยของข้าเ้าก็ล่วงเกินจนชดใช้ความผิดไม่ได้แล้วแม้แต่ชีวิตเ้าก็ไม่พอจริงอย่างที่เ้าเอ่ยมา"
"ข้าไม่อาจ..."
"ถ้าไม่ช่วยก็นอนนิ่งๆ ข้าไม่ฟังคำเ้าหรอกถอดออกให้หมด"
ลู่หลินทำตามที่นางบอกจริง อาภรณ์ทั้งหมดในร่างใหญ่ถูกนางถอดออกจนร่างเขาเปลือยเช่นนางในตอนนี้โดยที่เฟยฉีให้ความร่วมมือเพราะในที่สุดเขาก็ไม่อาจขัดใจคุณหนูลู่ได้
204
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
