อ้อนรักท่านประธานหล่อ

<อิงฟ้า>

"ตื่นเต้นเหรอไงยะ?!!"

พลอยใสนั่งเท้าคางมองหน้าฉันยิ้มๆ ฉันพยักหน้าเบากำมือตัวเองแน่น ตอนนี้เราสองคนกำลังนั่งอยู่ร้านกาแฟใต้ตึกที่มสแคสบทละคร เขาจะประกาศผลกันวันนี้ตอนบ่ายโมง นี่เที่ยงกว่าๆก็เลยมานั่งเล่นฆ่าเวลาไปก่อน

"ตื่นเต้นสิ แกว่าฉันจะมีโอกาสได้มั้ย"

ยัยพลอยใสพยักหน้ายิ้มหวาน

"ได้สิ ... แกบอกว่าพวกเขาในห้องลุกขึ้นปรบมือให้แกกันใหญ่ แสดงว่าแกเล่นดีมากๆอ่ะ เชื่อฉันสิแกต้องได้แน่ๆ"

ฉันยิ้มให้พลอยใสก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเพื่อดับอารมณ์ตื่นเต้นภายในอก แต่ฉันก็ไม่ควรจะหวังมากไปเพราะเราไม่รู้ว่าคนอื่นอาจจะแสดงได้ดีกว่าเราอีก งั้นก็แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน 

ตู๊ดดดดดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฉันกดดูตรงหน้าจอ พี่ธีม!!! เขาโทรมาได้จังหวะพอดีเลย ฉันอยากจะคุยกับเขาฉันอยากได้กำลังใจจากเขาจัง 

"พี่ธีม!! คิดถึงจัง"

ยัยพลอยใสได้ยินเสียงฉันรับโทรศัพท์ก็ยิ้มเ๽้าเล่ห์ใส่ฉันทันที ฉันตีมือทันทีหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย

(คิดถึงเหมือนกันครับคนเก่ง เป็๲ยังไงบ้างเราวันนี้ทำได้ดีเลยใช่มั้ยคะ?)

"ค่ะ หนูทำดีที่สุดแล้วส่วนเ๱ื่๵๹ผลจะเป็๲ยังไงหนูก็โอเคค่ะ ขอกำลังใจหน่อยสิป๋าขาาา "

ฉันเอ่ยอ้อนๆนั้นทำให้คนปลายสายหัวเราะหึหึในลำคอ 

(กลับมาแล้วมาเอารางวัลที่ป๋านะหนู โชคดีค่ะ เสร็จแล้วขับรถกลับโทรศัพท์เรียกดรีมด้วยเขาอยู่แถวๆนั้นแหละ)

"ค่ะ รักนะคะพี่ธีม"

(รักเหมือนกันครับ อย่าเสียใจนะไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ หนูทำดีที่สุดแล้ว เข้าใจมั้ย)

"รับทราบค่ะป๋าาาา"

ฉันกดวางโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กำลังใจมาเต็มแค่ได้คุยกับปลายสายก็เหมือนกับว่าตัวเองได้ชาร์จพลังไปในตัว ฉันเงยหน้าขึ้นเจอพลอยใสยิ้มมุมปากมองฉัน

"อะไร"

"เกลียดคนมีความรักจริงนะ "

มันทำหน้ามองบนใส่ฉันก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม ฉันยิ้มขำก่อนจะเก็บโทรศัพท์เตรียมกระเป๋าทุกอย่างฝห้พร้อมเพราะใกล้เวลาที่จะประกาศผลแล้วฉันควรจะไปรอก่อนเวลาไม่อย่างนั้นจะดูว่าไปสาย

"พลอยใสแกจะรออยู่ตรงนี้หรือจะขึ้นไปด้วยกัน"

"ไปด้วยแต่จะรออยู่หน้าห้องไม่เข้าไป แกรู้ผลแล้วก็ออกมานะ ถ้าแกได้ฉันจะพาไปฉลอง "

ฉันพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะเก็บกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน

"ป่ะไปกันเถอะ "

เราสองคนออกจากร้านกาแฟใต้ตึกแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนสุด หัวใจของฉันในตอนนี้มันเต้นรัวจนจะทะลุออกมานอกอก ฉันตื่นเต้นก็นั้นแหละมันเป็๞ครั้งแรกที่ฉันได้มาทำอะไรแบบนี้ มันเป็๞ความฝัน๻ั้๫แ๻่เด็กที่ฉันวาดฝันไว้ว่าฉันจะต้องทำให้ได้ โอกาสมันมีมาก็ต้องคว้าเอาไว้ ถึงจะพลาดแต่ก็ต้องไม่ท้อแล้วเริ่มกันใหม่

"เข้าไปเถอะฉันจะรอแกอยู่ตรงนี้ "

"โอเค ขอบคุณนะวันนี้ที่มาอยู่เป็๞เพื่อนฉัน "

พลอยใสยิ้มให้ฉันเธอยื่นมือมาจับมือฉันแล้วเดินออกไป ส่วนฉันเดินเข้ามานั่งในห้องที่มีนักแสดงที่มาแคสบทบาทด้วยกันเกือบ60คน นั่งรอเกือบสิบนาทีก็มีผู้ช่วยผู้กำกับเดินออกมายืนตรงด้านหน้า ในมือของเขาถือรายชื่อของผู้ที่ผ่านการคัดเลือก

"ผมจะประกาศรายชื่อของคนที่ได้รับบทฤดี ในละครเ๱ื่๵๹รักร้าย คนที่ได้รับการคัดเลือกคือ ....."

ฉันกำมือตัวเองแน่นลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ ผู้ช่วยผู้กำกับทำหน้าลำบากใจในการอ่านก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเอ่ยออกมา

"ได้แก่ น.ส.พริมภา กมลวรรณ ยินดีด้วยครับ"

ฉันมองไปยังภาพเบื้องหน้าที่มีสาวสวยเดินออกไปตรงหน้า เธอสวยจังเลยแหะ ส่วนฉันก็แห้วนะสิไม่ได้อ่ะ เห้อออ ช่างเถอะครั้งแรกจะล้มเหลวก็ไม่แปลกเลย พริมภา กมลวรรณ เพิ่งได้รับตำแหน่งเวทีนางแบบมาหยกๆ เธอคงจะแสดงดีมากๆแหละผู้กำกับถึงเลือก ผู้ที่ผิดหวังก็เดินคอตกออกไปจากห้องรวมถึงฉันที่รู้สึกเฟลนิดหน่อย แต่ก็นะครั้งหน้ายังมี ยิ้มเข้าไว้ 

"พลอยใส!!"

ยัยพลอยใสหันมามองหน้าฉันก่อนจะเดินตรงเข้ามาหา

"ผลเป็๞ยังไง หน้าเสียแบบนี้ไม่ได้สินะ เอาเถอะสู้ๆ ถ้ามีอีกฉันจะมาเป็๞กำลังใจให้อีก"

พลอยใสจับมือฉันไว้ก่อนจะบีบมือฉันแน่น ฉันยิ้มออกมาทันที

"ขอบคุณนะครั้งนี้ฉันอาจจะทำได้ไม่เต็มที่ แต่ครั้งหน้าฉันจะกลับมาใหม่ "

"ดีมาก เ๱ื่๵๹อื่นค่ายอื่นมีเยอะแยะ ไปกันเถอะแกไปหาอะไรอร่อยๆทานกัน เนาะ "

ฉันจับมือกับพลอยใสก่อนจะเดินออกมาจากตึกอิงดาว ไม่ลืมที่จะโทรศัพท์บอกผู้ช่วยของพี่ธีม คุณดรีมเพราะเหมือนเขาจะตามมาดูแลความปลอดภัยให้ฉัน ยัยพลอยใสกับฉันขับรถออกมาพร้อมกันแล้วเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้าบริเวณแถวๆนั้น ไปหาไอศกรีมกันก่อนดีกว่า ถ้าจะกลับตอนนี้พี่ธีมก็ยังไม่เลิกงานแน่นอน ไม่อยากโทรศัพท์ไปกวนด้วย 

"กินอะไรดีอ่ะ?"

พลอยใสเอ่ยถามพร้อมกับมองซ้ายมองขวาหาว่าจะไปนั่งทานอะไรกันดี 

"ไอศกรีมจ๊ะ ร้านนั้นดีกว่าฉันจะสั่งบิงชู"

ฉันชี้ไปตรงร้านไอศกรีมชื่อดังก่อนจะเดินมานั่งลงในร้าน พลอยใสสั่งไอศครีมถ้วยใหญ่ ส่วนฉันสั่งบิงชูช็อคโกแลตเน้นๆ 

"งานการไม่ทำลอยไปลอยมา สบายดีนะผลาญเงินที่บ้านทิ้งไปวันๆ"

ฉันเงยหน้าขึ้นก็เจอกับพี่ชายของพลอยใส พี่ชายไม่แท้นะเขาเรียกว่าไงอ่ะ พี่ชายปลอมๆ? นั้นแหละๆ 

"พลอยลางานกับคุณพ่อคุณแม่แล้วค่ะ พลอยมาทำธุระข้างนอก"

พลอยใสมองพี่ชายของเธอแล้วบอกออกไปก่อนจะหลบสายตาพี่ชายของเธอ คงไม่อยากต่อปากต่อคำหละมั่ง

"ธุระยุ่งดีนะ เดินเล่นที่ห้าง หึ!!!"

"เอ่อ สวัสดีค่ะพี่จากัวร์ คือฟ้าขอให้พลอยใส่ไปส่งแคสตัวนักแสดงเป็๞เพื่อนนะคะไม่คิดว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫ หนูขอโทษนะคะ"

ฉันยกมือไหว้พี่เขา เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าฉันยิ้มๆ

"พี่ไม่ได้ว่าอะไร ช่างเถอะ พี่ไปก่อนนะอิงฟ้า"

"ค่ะ โชคดีค่ะ แหะๆ"

ฉันยิ้มแห้งๆให้กับพี่เขานั้นทำให้พี่จากัวร์ยอมถอยออกไปไม่หาเรื่อยยัยพลอยใสอีก พอพี่เขาไปปุ๊บไอ้พลอยใสถอนหายใจออกมาทันที 

"กลัวเขาขนาดนั้นเลยเหรอ"

"แกไม่รู้อะไรหรอก เลี่ยงได้ฉันก็จะเลี่ยงเจอทีไรไม่ถูกแกล้งก็พูดจาแดกดันให้ฉันเจ็บใจเล่น เขาคงมีความสุข เห้ออออ"

ยัยพลอยพูดไปยิ้มไปแต่แววตานั้นช่างสวนทางเหลือเกิน สงสารมันนะแต่ฉันเพิ่งจะพลาดบทนางร้ายไปนะเห้ย ฉันเศร้ากว่ามะ

"กินเถอะๆ จะได้อารมณ์ดี "

<ป๋าธีม>

"ว่าไงดรีม?"

(ป๋าครับนายหญิงไม่ได้รับการคัดเลือกครับ )

"อิงฟ้าทำได้ไม่ดีพอเหรอ"

ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ดรีมเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยออกมา

(ทำดีมากครับมีแต่คนชมกันทั้งนั้น ผู้กำกับยังลังเลเพราะอยากได้นายหญิง แต่คนรู้จักผมในนั้นบอกว่าผู้จัดการส่วนตัวของนางแบบที่ชื่อ พริมภา สนิทกับผู้กำกับก็เลยใช้ความสนิทบวกกับบุญคุณที่เคยช่วยเหลือกัน ผลก็เลยอย่างที่เห็นครับป๋า ให้ผมจัดการมั้ยครับ? "

ด้วยอำนาจของผมแค่โทรศัพท์ไปกริ้งเดียว อิงฟ้าสามารถได้เล่นเป็๲นางเอกได้เลย แต่ผมไม่ทำเพราะเธอไม่ชอบให้ผมใช้อำนาจแทรกแซง วงการนี้ไม่มีความยุติธรรมหรอก ใครจะได้มาด้วยวิธีไหนไม่มีใครสน แต่อิงฟ้าก็คืออิงฟ้ายังไงเธอก็ไม่ชอบให้ผมใช้อำนาจเพื่อให้เธอได้งานมาหรอก

"ไม่ต้องทำอะไร ปล่อยไป ผมไม่อยากทะเลาะกับเธอ ฝากดูแลเธอด้วยนะ"

(ครับป๋า)