แม้จอห์นจะไม่มั่นใจว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตนเองแต่กระนั้นเขาก็ยังเดินตามออกไปรู้สึกใจมาเป็กองเมื่อวิลลี่เดินตามมาในระยะใกล้ชิด และทางเื้ัของเธอนั้นเขาััความรู้สึกอยู่ว่า คนอื่นๆ ก็กำลังเดินตามมาเป็พรวนด้วยเช่นกันทุกคนอยู่ในอาการเงียบกริบซึ่งก็สร้างความกลัวให้เกิดขึ้นได้ไม่น้อยเลยไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีเสียงะโหยอกล้อจะมีก็แต่เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากที่ติดตามมาในความมืด
ปิศาจตนนั้น..หรือจะเป็อะไรก็ตามที่เดินเลี้ยวไปตรงมุมห้องโถงและหายตัวเข้าไปในห้องๆ หนึ่งซึ่งจอห์นรู้ว่าเป็ห้องทำงานของมาร์ก
แต่ดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้จะถูกเปลี่ยนแปลงไปจนหมดสิ้นโต๊ะทำงานของมาร์กถูกเลื่อนไปตั้งชิดผนัง มีเก้าอี้พับเข้ามาตั้งรายเรียงไว้มีเทียนคู่ขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนชั้นเหนือเตาผิง และในตอนนั้นเองที่จอห์นสังเกตเห็นว่าตรงสุดปลายห้องมีจอขนาดใหญ่ขึงไว้เต็มผนังห้อง
ปิศาจตนนั้นหายตัวเข้าไปเื้ัฉากพับแบบจีนศีรษะที่มีแสงเรืองส่ายไหวอยู่เหนือฉาก
“ทุกคนจงนั่งลง”อีกครั้งหนึ่งที่ปิศาจออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกบ่งบอกถึงความมีอำนาจ “และเ้า..จอห์น คอนสเตเบิล จงนั่งลงในเก้าอี้ตัวหน้าสุด”
แม้ห้องทำงานของมาร์กจะเป็ห้องที่จอห์นคุ้นชินอย่างที่สุดแต่ทว่า ในค่ำคืนวันนี้บรรยากาศมันแปลกเปลี่ยนไปแต่กระนั้นเขาก็ยังปฏิบัติตามคำสั่งด้วยการทรุดตัวลงนั่งในเก้าอี้ตัวหน้าสุดโดยมีวิลลี่นั่งลงเคียงข้าง ยังคงจับแขนเขาไว้แน่น ในบรรยากาศอันน่าอึดอัดนั้น มีเสียงหัวเราะแ่ๆเสียงกระซิบกระซาบพูดจากัน ขณะที่แขกคนอื่นๆ ต่างทรุดตัวลงนั่งในเก้าอี้พับตัวถัดๆไป
“จอห์นคะคุณพอจะรู้บ้างไหมว่านี่มันอะไรกัน?” วิลลี่กระซิบถามซึ่งก็เช่นเดียวกับแเื่คนอื่นๆ ที่กำลังถามซึ่งกันและกันอยู่
“ไม่รู้เลย” จอห์นพูดเสียงกร้าว “รู้แต่ว่ามันจะต้องเป็เื่ตลกอะไรสักอย่างเท่านั้น”
“ฉันไม่ชอบเื่แบบนี้เลยนะคะ”
จอห์นโอบไหล่เธอไว้รั้งร่างวิลลี่เข้ามากอด
“ไม่ต้องกลัวบอกแล้วไงว่ามันเป็เื่ล้อกันเล่น คุณลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้เราจัดปาร์ตี้ขึ้นเพราะฉะนั้นมันก็ต้องมีเื่สนุกๆ ให้ดูแน่” เขาพยายามลดความกระด้างในน้ำเสียงลงแต่ก็ออกจะลำบากอยู่ไม่น้อยเมื่อเบื้องหน้านั้นคือศีรษะเรืองแสงที่ส่ายไหวพยักพเยิดอยู่และขณะนี้แสงเรืองที่ปากและดวงตาก็สว่างวาบขึ้น
“ทุกคนได้นั่งสบายดีกันแล้วหรือยัง?”ปิศาจเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม “แล้วคุณล่ะจอห์น คอนสเตเบิล ยังสบายดีอยู่หรือเปล่า?”
“ผมสบายดี” จอห์นตอบไปตามเพลง
“ถ้าอย่างนั้นั้แ่นาทีนี้เป็ต้นไปเราจะให้ท่านทั้งหลายได้ชมการแสดงชุดพิเศษสุด..จอห์นคอนสเตเบิล จงระวังชีวิตท่านไว้ให้ดี..!”
มีเสียงฮัมดังขึ้นเบาๆเมื่อเครื่องกลไกบางอย่างเริ่มเดิมเมื่อจอห์นหันไปมองทางด้านหลังของห้องก็เป็ฮาร์ริสัน แอดเดอร์กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับเครื่องฉาย มีเสียงเพลงชวนสยองดังกระหึ่มขึ้น
และทันใดก็มีภาพปรากฏขึ้นบนจอเบื้องหน้าเป็ตัวอักษรสีดำที่เขียนเป็ลวดลายยักเยื้องทางอยู่กับแบ๊คกราวนด์สีแดงสดเป็ข้อความว่า
“จอห์นคอนสเตเบิล ปิศาจแห่งฮัลโลวีน”
ภาพเปลี่ยนไปพร้อมกับเสียงเพลงแ่หวานบรรเลงโดยไวโอลิน ข้อความบนจอภาพอ่านได้ความว่า
“อดีตแห่งปิศาจฮัลโลวีน..จอห์นคอนสเตเบิล เข้าร่วมงานกับแบล๊คสโตน กรุ๊ป”
ภาพที่ปรากฏบนจอต่อมานั้นสดสวยด้วยสีสันประกอบด้วยเสียงเพลงไพเราะสไลด์นั้นแสดงให้เห็นภาพตอนที่จอห์นเข้าทำงานกับแบล๊คสโตน กรุ๊ปใหม่ๆเขากำลังนั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงานตัวสูง ถือปากกาอยู่ในมือกำลังออกแบบห้องครัวทันสมัยอาร์ติสท์สาวสวยผมยาวโน้มตัวอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะเขียนแบบปลายดินสอจิ้มอยู่้าสุดของภาพที่จอห์นกำลังเขียน ส่วนฮาร์ริสันแอดเลอร์กับโดนัลด์ ฮู้ด ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง มือของฮาร์ริสันวางอยู่บนบ่าจอห์นมันเป็ภาพที่บ่งบอกถึงความใกล้ชิดสนิทสนมของผู้ที่ทำงานรวมกัน
“ฮ่า..” โดนัลด์ ฮู้ดร้องออกมาพร้อมกับปรบมืด ในสภาพที่กำลังมึนเมาอยู่นั้นเขาได้ช่วยทำลายความตึงเครียดในบรรยากาศให้สลายลงและทุกคนก็เริ่มปรบมืดส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างพออกพอใจมีเสียงคลิกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมีตัวอักษรสีดำบนพื้นแดงปรากฏขึ้น
“ปัจจุบันปิศาจฮัลโลวีน จอห์น คอนสเตเบิล เมื่อทำงานอยู่กับแบล๊คสโตน กรุ๊ป”
เสียงเพลงในจังหวะร๊อคดังกระหึ่มขึ้นภาพสไลด์เปลี่ยนไป ดูเหมือนจะเป็ภาพที่เพิ่งถ่ายเมื่อไม่นาน โดยที่เขาไม่รู้ตัวขณะดูภาพนี้อยู่จอห์นก็นึกออกทันทีว่าผู้ที่ถ่ายภาพนี้จะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากเอริก้าเพราะมีอยู่วันหนึ่งที่หล่อนเดินพล่านไปทั่วทั้งบริษัทพร้อมกับกล้องในมือบอกกับใครต่อใครว่ากล้องไม่มีฟิล์มหล่อนเพียงแต่อยากจะแสดงท่าช่างภาพสมัครเล่นเท่านั้น
ในจอภาพดังกล่าวจอห์นอยู่ในเสื้อเชิ้ตลายทางถลกแขนถึงข้อศอก กำลังคุยอยู่กับโดนัลด์ฮู้ดและเพื่อนร่วมงานอีก 2 คนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเรือนผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิง บางปอยปรกลงบนหน้าผากทำให้ดูอ่อนวัยลงมากสีหน้าเขาบ่งบอกความสุขที่ได้ทำงานที่ใจรัก จอห์นอดยิ้มไม่ได้บางครั้งการที่เราได้เห็นภาพอันน่าดูของตนเองก็ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้มาก
“รูปนี้คุณหล่อจัง”วิลลี่กระตุกแขนเขาเบาๆ ขณะที่มีเสียงปรบมือ เป่าปากดังขึ้น
สไลด์เปลี่ยนไปอีกครั้งคราวนี้มีข้อความว่า
“อนาคตของปิศาจแห่งฮัลโลวีนจอห์น คอนสเตเบิล อำลาจากแบล๊คสโตน กรุ๊ป”
เสียงเพลงเปลี่ยนเป็ทำนองเศร้าสร้อยเช่นที่ใช้บรรเลงในงานศพประกอบด้วยแสงออร์แกนเศร้าวังเวง กลองที่ตีในจังหวะช้าๆ การขับร้องประสานเสียงบรรยากาศเหมือนร่วมอยู่ในพิธีศพไม่มีผิด
มีภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอเป็ร่างของชายหนุ่มที่คล้ายจอห์นมาก เพียงแต่จอห์นคอนสเตเบิลคนนี้นอนคว่ำหน้าอยู่บนบาทวิถี แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าหลวมโพรกเนื้อตัวสกปรก เรือนผมเปลี่ยนเป็สีเทารุ่ยร่ายใต้ดวงตาเป็ขอบสีเขียวคล้ำ ที่อยู่ใกล้ตัวเขาคือป้ายที่มีข้อความเขียนไว้ว่า
“ภาพเหมือนและทิวทัศน์ราคา 1ดอลล่าร์”
ตรงปลายเท้าคือกำแพงอิฐที่มีรูปแขวนไว้หลายชิ้นด้วยสีสันแปลกประหลาดตรงพื้นข้างศีรษะคือหมวกเก่าๆ ใบหนึ่ง มีเหรียญหย่อนลงไว้
ทันทีที่เห็นภาพนี้เข้าจอห์นมีความรู้สึกเหมือนมีใครตวงหมัดเข้าใส่หน้าท้องอย่างรุนแรง วิลลี่กอดแขนเขาไว้แน่น
“จอห์น..” เธอกระซิบเสียงพร้า ทั้งห้องเงียบกริบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“ไอ้ฉิบหาย..!”มาร์กะโก้องขึ้นในความมืด
จอห์นแทบจะหมดสิ้นทั้งขวัญและกำลังใจมันคล้ายกับมีใครสักคนหนึ่งที่มีอำนาจเหนือชีวิตได้ทำนายวันแห่งอนาคตที่จะมีแต่ความพินาศขึ้นมาให้เขาได้เห็นอย่างแจ้งชัดถนัดตามันทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสาปแช่ง ด้วยภาพดังกล่าวนั้นเขาอยาะโเข้าไปชกจอให้ทะลุ
แต่ก่อนที่เขาจะทันทำอะไรลงไปอย่างใจคิดสไลด์ก็เปลี่ยนไป มีตัวอักษรปรากฏขึ้นว่า
“ปิศาจแห่งฮัลโลวีนหมายเลข 2 เมื่อจอห์น คอนสเตเบิลกลับมาร่วมงานกับแบล๊คสโตน กรุ๊ป”
อีกครั้งหนึ่งที่มีภาพจอห์นยิ้มร่าอย่างมีความสุขขณะนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมเพลงที่บรรเลงประกอบเปลี่ยนเป็จังหวะร๊อคอีกครั้งคราวนี้ผู้ชมต่างปรบมืดเป็จังหวะตามไปด้วยกึกก้องพร้อมกันนั้นสไลด์ตัวอักษรที่ปรากฏตามมามีข้อความว่า
“เราเสียดายคุณมากจอห์นและยินดีต้อนรับคุณกลับมาทุกเมื่อ ด้วยความปรารถนาดีจากแบล๊คสโตน กรุ๊ป”
เสียงเป่าปากปรบมือดังกึกก้องขึ้นบนจอภาพว่างเปล่า พร้อมกันนั้นแสงไฟก็สาดสว่างขึ้นอีกครั้งแขกที่มาร่วมงานต่างลุกขึ้นจากที่นั่ง บางคนยังปรบมืออยู่ความตึงเครียดจางหายไปโดยสิ้นเชิง
“ฝีมือเ้าฮาริสันแน่เลยไอ้ระยำ” จอห์นพึมพำกรอกหูวิลลี่ด้วยความโมโห “อยากต่อยหน้าแม่งมันนัก”
“จอห์นนี่” วิลลี่บีบแขนเขาแน่น “ไม่มีอะไรหรอกเขาทำไปด้วยความตั้งใจดีแท้ๆ นะ ฉันรู้ค่ะว่ามันเป็อะไรที่ไม่เข้าท่ามากแต่ก็เข้าใจว่าที่เขาทำก็เพราะอยากแสดงให้คุณเห็นว่าเขาเสียดายมากที่ต้องเสียคุณไปมันก็เท่านั้น”
“หมายความว่าคุณเองก็รู้เื่นี้ด้วยอย่างนั้นเรอะ?”จอห์นหันมาตวาดใส่ ดวงตาลุกวาว
“ไม่รู้เลยนะจอห์นสาบานได้” วิลลี่รู้สึกแปลกใจที่เห็นเขาโกรธมากขนาดนี้ “จอห์นนี่คะ อย่าโมโหเลยนะ ฉันรู้แต่เพียงว่าที่เขาทำกันขึ้นมานี่ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกของคุณหรอก”
“คุณไม่รู้หรือไงว่ามันเป็ยิ่งกว่าคำสาปแช่งผมว่าคุณเองก็ย่อมจะต้องรู้อยู่แก่ใจนะวิลลี่ เอาละผมเห็นจะต้องไปพูดกับมันให้รู้เื่..” เขาขยับจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่วิลลี่จับแขนเขาไว้แน่น
“ไม่ค่ะจอห์นใจเย็นๆ สิคะ ฉันคิดว่าคุณกำลังจะเข้าใจผิดไปใหญ่โตแล้วนะ”
“ให้ตายสิวิลลี่นี่มันอะไรกัน..ทำไมเวลาเกิดเื่ขึ้นคุณจะต้องพยายามหลบหนีหรือไม่ก็หลีกเลี่ยงเสียทุกครั้งทำไมไม่กล้าเผชิญหน้ากับมันบ้าง?” เขาว่าใส่หน้าวิลลี่อย่างเดือดดาล
แต่วิลลี่ไม่มีเวลาทีจะตอบคำถามนั้นเราะขณะนี้ฮาร์ริสัน แอดเดอร์ กำลังเดินไปหน้าห้องขณะเดียวกันหัวของปิศาจก็เคลื่อนออกมาจากเื้ัฉากจีนเมื่อมีไฟแสงสว่างเช่นนี้ ทุกคนจึงได้เห็นว่า ปิศาจตัวสูงใหญ่นั้นแท้ที่จริงแล้วก็คือชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนขาไม้ มีผ้าสีดำห่อหุ้มคลุมไว้ทั้งตัวตรงส่วนศีรษะทำจากพลาสติกสีขาวโปร่งแสง ดวงตากับปากฉาบไว้ด้วยสีสะท้อนแสง
968
![เมื่อนางร้าย (ปลอม) ดันได้แม่ทัพจอมโหดเป็น สามี (มี Ebook) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778728886_46434323.webp)
