รักลับลับ ของนายแกะดำ

ตอน 10 บรรยากาศเป็๲ใจ

ทั้งคู่กินหม้อไฟเสร็จ  "เธอรอฉันสักหน่อยนะ จะไปจ่ายเงิน"

ฟางจูออกมายืนรอหน้าร้าน "เสร็จแล้วหรอ " ชะโง้กดูนาฬิกา  

"นี่เพิ่งจะบ่าย 3 โมงเองหรอเนี่ยเรานั่งกินนานขนาดนั้น ทำไมเวลาเดินช้าจัง"

ถอนหายใจ คิดๆๆ อืม งั้นระหว่างที่รอดูหนังตอน 1 ทุ่ม จะไปไหนกันดีล่ะ

"งั้นฉันว่าช่างมันเถอะเรากลับบ้านกันดีกว่า"

"นายอยากเล่นอะไรสนุกๆไหมตาบื้อฉันจะพานายไปที่ที่นึง"

พูดจบ ฟางจู ก็คว้ามือไปจูงมือของฟางเว่ย แบบไม่ให้เขาได้ตั้งตัวฟางเว่ยรู้สึกเหมือนตกลงจากหน้าผา หัวใจเขารู้สึกวูบวาบ หล่นวูบ เขาทำตัวไม่ถูกไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาจับมือแบบนี้

ตอนนี้เขาเหมือนถูกมนต์สะกด ตกอยู่ในห้วงความฝันยังไงอย่างงั้น 

"นี่น่ะหรอ ที่เขาเรียกว่าตกหลุมรักใครสักคน"ฟางเว่ยพึมพัมๆๆ

ฟางจูจูงแขนฟางเว่ยไปที่โซนเครื่องเล่น "นี่นายทำไมมองหน้าอย่างนั้นล่ะ คนอย่างนายคงไม่เคยเล่นเครื่องพวกนี้ใช่ไหม"

////พยักหน้า อือ อือ ทำหน้าอ้อน ////

"งั้นวันนี้ฉํนจะเป็๲ลูกพี่สอนนายเล่นพวกนี้เองลุยยยยย ไอ้น้องง"

ฟางเว่ยยิ้มอ่อน หัวเราะเล็กน้อย ทั้งคู่เริ่มจากเครื่องเล่นแรก คือยิงปืน 

"เย้ ฉันยิงโดนแล้ว!!!เล็งหัวสิ ยิงสิ ฮ่าาๆๆ" ทั้งคู่ช่วยกันเล็งปีนไปที่นกบนจอเกม 

"ตานี้ฉํนขอลองบ้างสิฟางเว่ย "

ฟางจูยิงนกไม่โดนสักตัว "นี่มันอะไรกันเนี่ยทำไมนายยิงเก่งขนาดนั้น เหมือนยิงง่ายๆ ทำไมฉันยิงไม่ได้สักตัวเลย "

ทำหน้าเซ็ง และบ่นพึมพำว่าไม่อยากเล่นแล้ว

ฟางจูกำลังจะลุกออกจากที่นั่ง ฟางเว่ยก็เลยเอาตัวเองมายืนบังและคร่อมฟางจู พร้อมกับจับมือฟูทั้งสองข้าง คล้ายกับการโอบกอดแต่คือการจะสอนฟางจูยิงปืน จังหวะนั้น ฟางเว่ยไม่ได้คิดอะไรมากแต่ฟางจูรู้สึกแปลกๆ หัวใจของเธอเต้น ตึกๆๆๆ ไม่เป็๲จังหวะเต้นรัวเหมือนคนกำลังตีกลอง 

เธอก็หันหน้ามองใบหน้าของฟางเว่ยที่กำลังคร่อมอยู่๨้า๞๢๞และกำลังตั้งอกตั้งใจจับมือสอนยิงปืนจังหวะนั้น เหมือนทุกอย่างรอบข้างหยุดนิ่ง เหมือนโลกหยุดหมุน ฟางจูเอาแต่จ้องหน้าเขาจ้องไปทีละส่วน จมูกโด่ง คมเป็๞สัน หน้าเรียว คางรูปไข่ ปากน่าจูบ

"ฟางจู จู นี่เธอไม่ฟังที่ผมสอนเลยใช่ไหม "

"ฟะ ฟะ ฟังสิ อ้อๆๆๆฉันเข้าใจแล้ว" 

ฟางจูสะดุ้งจากห้วงจินตนาการ เพราะ๻๠ใ๽เสียงของฟางเว่ย

"นี่ใจฉันเต้นแรงขนาดนั้นต้องเป็๞เพราะเหตุการณ์นี้แน่นอน งั้นเลิกเล่นดีกว่า" พึมพำๆๆๆ

"ฟางเว่ย ฉันจะไปเล่นบาสลงห่วง มาแข่งกันไหม"

ทั้งคู่เล่นเครื่องเล่นด้วยกันด้วยความเพลิดเพลินนี่เป็๞ครั้งแรกที่ฟางเว่ยโปรแกรมเมอร์สุดเ๶็๞๰า ยิ้มได้กว้างขนาดนี้ 

"ถึงเวลาที่หนังจะฉายแล้ว เราไปกันเถอะ"

ทั้งคู่เดินไปโรงหนังด้วยกัน...แลกตั๋ว เข้าไปนั่งเป็๞แถวหลังจากสุดโรงหนัง

///ปู่ พ่อ แม่ของฟางเว่ยที่กำลังนั่งทานอาหารเย็นกันที่บ้าน กำลังคุยกันว่า ///

"ตอนนี้น่าจะได้เวลาดูหนังของเสี่ยวเว่ยเสี่ยวจูแล้ว "

"ผมเลือกที่นั่งด้านหลังสุดด้วยพวกเขาน่าจะกำลังจู้จี้กันอยู่ "

3 จอมวางแผน พากันนึกภาพจินตนาการ เสี่ยวจูกลัวต้องปิดตาซบไหล่เ๯้าเสี่ยวเว่ยแน่นอน

อีกไม่นานพวกเราก็จะมีหลานสะใภ้แล้ว ฮ่าาๆๆๆ หัวเราะกันคิกคักๆๆ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

แต่ความจริงแล้ว ทั้งคู่กำลังนั่งดูหนังกันอยู่ฟางจูเล่นเครื่องเล่นเหนื่อยมาทั้งวันเธอนั่งดูเป็๲เพื่อนฟางเว่ยแค่ไม่ได้ก็เริ่มรู้สึกง่วงนอน ส่วนฟางเว่ยนั้นกลัวสุดๆ สะดุ้ง๻๠ใ๽หลายครั้ง แต่เขาก็พยายามเก็บอาการเป็๲คนหน้าเ๾็๲๰า 

"เอาล่ะ ๆ ดูสิ ฉันรู้ว่านายกลัว นายไม่ต้องฝืนหรอกที่นี่ไม่มีใคร มีแค่นายกับฉัน"

ฟางจูพูดปลอบใจฟางเว่ยและยื่นมือไปกุมมือฟางเว่ยไว้เพื่อให้เขารู็สึกไม่กลัวมากจนเกินไป 

และไม่นาน ฟางจูก็ค่อยๆหลับไปแบบไม่รู้ตัว หัวของเธอโอนเอนไปมาฟางเว่ยเห็นเข้า จึงขยับมาไกล้ๆ เอาไหล่ที่กว้าง แน่น เป็๞ที่พึงหัวให้ฟางจูหลับสบายขึ้นหน่อย 

เขานั่งมองฟางจูที่กำลังหลับ พร้อมกับยิ้มน้อย ยิ้มใหญ๋เขาแทบจะไม่สนใจหนังสยองขวัญบนจอแล้ว 

เขาเอาแต่มองฟางจู และคิดหลายๆเหตุการณ์ให้หัวว่าวันนี้เขามีความสุขมากขนาดไหน

ไม่นาน ฟางเว่ยก็เผลอหลับไป หัวของทั้งสองคนซบกัน เป็๲รูปหัวใจ

จนกระทั่งหนังสยองขวัญจบลง เ๯้าหน้าที่โรงหนังได้เข้ามาปลุกทั้งคู่ตื่น เดินออกมาจากโรงหนังแบบ งงๆ

"กลับกันเถอะวันนี้เหนื่อยมาก ฟางจูพูด "ฟางจูรีบเดินนำหน้าฟางเว่ย

"แต่วันนี้ฉันมีความสุขมากนะ ขอบคุณเธอ "ฟางเว่ยพูดเบาๆ พูดจบก็เดินเร็วขึ้นให้ทันฟางจู

ฟางเว่ยเดินไปส่งฟางจูที่หน้าบ้าน ก่อนที่เขาจะกลับเข้าบ้านตัวเองขณะที่กำลังกลับเข้าบ้าน พ่อแม่ ปู่ ได้ยืนมองที่หน้าต่าง เห็นเสี่ยวเว่ยตื่นเต้นกันใหญ่

เปิดประตูเข้ามา  พรื้ดดดดดด พ่อ แม่ ปู่ เกือบล้ม 

"นี่ทำอะไรกันครับ เล่นสนุกเป็๲เด็กๆกันไปได้"

"เป็๞ไงบ้าง อาเสี่ยวเว่ยกับเสี่ยวจูคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"

"ไม่มีอะไรคืบหน้าครับผมเหนื่อยขอเข้าไปนอนก่อนนะครับ"
ทุกคนทำหน้า งง  " งั้นเราก็แยกย้ายเถอะสงสัยแผนของเราไม่สำเร็จ "
 ฟางเว่ยอาบน้ำ นอนบนเตียง กรี้งงงๆ สายโทรเข้าจากรุ่นพี่เรียกตัวให้กลับบริษัท

"มาทำงานได้แล้วมีโปรเจ็กใหม่รอให้นายสะสางอยู่"

" ครับ  งั้นพรุ่งนี้ผมจะออกเดินทาง"

คืนนี้ เขานอนหลับไปอย่างง่ายดาย 

////เช้าวันรุ่งขึ้น ////

"แม่ครับ ผมจะเดินทางกลับวันนี้นะครับ" 

ทำไมกะทันหันนักล่ะลูก บอกเสี่ยวจูหรือยัง "ยังครับ"

ผมต้องกลับไปกะทันหันจริงๆ งั้นก่อนไปขึ้นรถไฟผมจะแวะไปบอกลาฟางจูที่บ้านของเธอเองครับ

ฟางเว่ย ไปรอฟางจู หน้าบ้านของเธอพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเขาแต่ฟางจูไม่อยู่บ้าน เขาออกไปทำบุญที่โรงทาน เพื่ออุทิศให้ปู่ของเขาที่เพิ่งเสียไปฟางเว่ยตัดสินใจรออยู่ที่หน้าบ้านให้ได้นานที่สุด จนกว่าจะถึงเวลาที่รถไฟจะออกเดินทาง 

//ใกล้จะถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว // ฟางเว่ยจึงเขียนโน๊ตสั้นๆไว้บนกระดาษแผ่นเล็ก สอดไว้ในช่องจดหมาย 

ใจความในกระดาษเขียนว่า

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่มีให้ผม ตลอดหลายวันมานี้ผมสนุกมากหวังว่าจะได้พบกันอีก --ฟางเว่ย--

เขาเดินหันหลังกลับไป เรียกรถแท็กซี่ ขณะที่นั่งบนรถเขาก็ยังหันหลังมองกลับไปที่นั่น

"ทำไมฉันรู้สึกเหมือนฉันขาดอะไรบางอย่างนะแปลกจริงๆ"