ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

        ถังสุ่ยตามอวิ๋นโส่วจงและบุตรสาวกลับบ้านตระกูลอวิ๋น ส่วนอากุ้ยก็เตรียมรถม้า ทั้งสองคนไปรับอวิ๋นฉี่เยว่ที่บ้านอาจารย์หม่า หลังจากมาถึงอำเภอ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไป อวิ๋นฉี่เยว่ตรงไปที่ร้านหนังสือหังไจ ส่วนถังสุ่ยก็ไปที่โรงเตี๊ยมที่มักจะส่งสินค้าให้

        ทันทีที่อวิ๋นฉี่เยว่ปรากฏตัวที่ร้านหนังสือหังไจ หลงจู๊ร้านก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องบนได้สั่งเอาไว้แล้วว่าอาจารย์หลานหลิงอยู่ที่เมืองจิ่วจิ้น ให้จับตาดูเขาให้ดี นิยายของอาจารย์หลานหลิงคราวที่แล้วขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทั้งในเมืองหลวงและเมืองต่างๆ

        ที่สำคัญคือ นิยายเรื่องนี้ของอาจารย์หลานหลิงยังเขียนไม่จบ เขายังมีภาคต่ออีก! ทุกๆ สองสามวันก็จะมีคนมาถามว่ามีภาคต่อหรือยัง ประตูร้านแทบจะพังอยู่แล้ว!

        หลงจู๊ใหญ่ของร้านสาขาหลักก็ส่งจดหมายมากำชับเขาหลายครั้ง ให้จับตาดูเด็กหนุ่มที่ช่วยอาจารย์หลานหลิงทำงานให้ดี โชคดีที่หลงจู๊ใหญ่ของร้านฝูหรงเซวียนติดต่อกับครอบครัวของเด็กหนุ่มคนนั้น เขาจึงได้ข่าวคราวจากสาวใช้ของหลงจู๊ใหญ่ซุน ของร้านฝูหรงเซวียนเป็นครั้งคราว มิเช่นนั้นเขาจะไปจับตาดูที่ไหนได้เล่า

        ตอนนี้พอเห็นอวิ๋นฉี่เยว่มาที่ร้าน หลงจู๊จึงรีบต้อนรับราวกับบูชาบรรพบุรุษ เชิญเข้าไปในห้องรับรองแขกสูงศักดิ์พร้อมกับนำชาชั้นเลิศ ผลไม้ และขนมหวานมาต้อนรับ

        “...ในที่สุดท่านก็มาแล้ว หรือว่าอาจารย์หลานหลิงเขียนภาคต่อเสร็จแล้วหรือ?” ต้องเป็นภาคต่อแน่ๆ มิเช่นนั้นเขาก็คงต้องกระวนกระวายใจต่อไป

        อวิ๋นฉี่เยว่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ หลังจากวางถ้วยชาลงแล้วจึงเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์เขียนภาคต่อเสร็จแล้ว แต่ท่านอาจารย์บอกว่าราคาเดิมคงไม่ได้แล้ว”

        หลงจู๊รีบพูด “ไม่เป็นไร พวกเราสามารถเพิ่มราคาได้ หนึ่งพันตำลึงเงิน ท่านว่าอย่างไร? ยุติธรรมพอหรือไม่?”

        อวิ๋นฉี่เยว่ไม่ได้ตอบทันที แต่เอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “เพียงแค่ในเมืองหลวง นิยายของท่านอาจารย์เล่มที่แล้วก็ขายได้มากกว่าสองสามหมื่นเล่มแล้ว จากราคาที่พวกท่านกำหนดไว้ เล่มละห้าตำลึงเงิน”

        “ต่อให้ขายได้แค่สองหมื่นเล่ม ก็ได้เงินถึงหนึ่งแสนตำลึงเงิน แค่ในเมืองหลวงก็ขายได้มากมายขนาดนี้ นับประสาอะไรกับเงินที่ขายได้ในเมืองอื่นๆ! หลงจู๊จู ท่านคิดว่าหนึ่งพันตำลึงเงินเหมาะสมจริงๆ หรือ?”

        หลงจู๊จูฟังอวิ๋นฉี่เยว่คำนวณบัญชีจนเหงื่อตก เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กชายอายุสิบสามปี แต่เขากลับรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับพ่อค้าที่มีประสบการณ์อยู่ในวงการค้าขายมานานหลายปี

        “ดูท่านพูดเข้าสิ ค่าใช้จ่ายของร้านหนังสือพวกเราก็สูงมากเช่นกัน แม้จะขายเล่มละห้าตำลึงเงิน แต่กระดาษ ค่าแรง ค่าขนส่ง ล้วนต้องคำนวณต้นทุนทั้งสิ้น หลังจากหักค่าใช้จ่ายต่างๆ แล้ว สุดท้ายกำไรที่เหลือถึงมือก็มีไม่มากหรอก”

        อวิ๋นฉี่เยว่ยิ้มๆ “ข้าก็ไม่ได้อยากทำให้ท่านหลงจู๊ลำบากใจ ท่านอาจารย์บอกว่าหากพวกท่านให้ราคาไม่ได้ ท่านอาจารย์จะเปิดร้านหนังสือเอง ข้าเชื่อว่าด้วยชื่อเสียงของท่านอาจารย์ การเปิดร้านหนังสือมิใช่เรื่องยาก ถึงตอนนั้นนิยายของท่านอาจารย์วางแผง อย่างมากก็ขายให้ร้านของท่านเล่มละสามตำลึงเงิน”

        หลงจู๊ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ อย่าเลยนะ หากอาจารย์หลานหลิงเปิดร้านหนังสือเอง พวกเขาจะเอาอะไรมาหากำไรเล่า? หนังสือหนึ่งเล่มได้กำไรสองตำลึงเงิน จะไปสู้กับการพิมพ์เองขายเองได้อย่างไร?

        “คุณชายอวิ๋น ท่านบอกความต้องการของอาจารย์หลานหลิงมาตรงๆ เลยเถิด”

        อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยขึ้น “ท่านอาจารย์ต้องการขายขาดภาคต่อให้ร้านหนังสือหังไจในราคาสามหมื่นตำลึงเงินเป็นเวลาห้าปี หลังจากห้าปี หากร้านหนังสือหังไจยังต้องการขายต่อ ก็ให้มาเจรจาราคากับท่านอาจารย์ใหม่ และทำสัญญา”

        “แน่นอนว่าเรื่องนี้ข้าไม่ต้องการให้ท่านตอบตกลงในทันที ท่านอาจารย์ให้เวลาพวกท่านห้าวันในการตัดสินใจ หากเกินกำหนด ข้าจะต้องทำตามคำสั่งของท่านอาจารย์ นำภาคต่อไปขายให้ร้านอื่น”

        หลงจู๊จะยังพูดอะไรได้อีก? อย่างแรกเลยคืออวิ๋นฉี่เยว่เป็นเพียงคนที่ช่วยทำงานแทนอาจารย์หลานหลิงเท่านั้น อย่างที่สองคือเขาไม่กล้าตอบตกลงหรือปฏิเสธเงื่อนไขที่อวิ๋นฉี่เยว่เสนอมา นี่มันราวกับเป็นการฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นเลยนะ!

        หลงจู๊ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะเอ่ยรับ “ตกลง ข้าจะรีบแจ้งเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบ พอได้ข่าวแล้วจะไปแจ้งท่านที่บ้าน”

        อวิ๋นฉี่เยว่ลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับลา “เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้ว!”

        หลงจู๊ฝืนยิ้ม โค้งคำนับส่งอวิ๋นฉี่เยว่ “ไม่รบกวนๆ เราต่างหากที่รบกวนให้ท่านเสียเวลาเดินทางมาหลายรอบ”

        เดิมทีเขาคิดว่าอย่างมากก็จ่ายเงินไม่กี่พันตำลึงเงิน ก็สามารถซื้อภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ได้ เช่นนั้นหลงจู๊ใหญ่ของร้านสาขาหลักก็ต้องชมเชยเขา เมื่อถึงสิ้นปีเขาก็คงจะได้รับโบนัสก้อนโต

        แต่ตอนนี้... เฮ้อ รีบรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบดีกว่า โชคดีที่หลงจู๊ใหญ่ของร้านฝูหรงเซวียนอยู่ที่เมืองจิ่วจิ้น หลงจู๊ใหญ่ของร้านหนังสือเคยกำชับเขาเอาไว้ว่าหากเขาตัดสินใจเรื่องของอาจารย์หลานหลิงไม่ได้ ให้ไปปรึกษาหลงจู๊ซุน หลงจู๊ใหญ่ของร้านฝูหรงเซวียน

        หลงจู๊จูเพิ่งส่งอวิ๋นฉี่เยว่ออกไป ก็รีบตรงไปที่ร้านฝูหรงเซวียนทันที อวิ๋นเหนียงเพิ่งกลับมาที่ร้านฝูหรงเซวียนได้ไม่นาน นางเพิ่งสั่งงานเรื่องสบู่ผลึกแก้วเสร็จ หลงจู๊จูก็มาหาด้วยความรีบร้อน

        หลังจากฟังหลงจู๊จูที่เหงื่อแตกพลั่กเล่าเรื่องทุกอย่างจนจบ นางก็เริ่มครุ่นคิด คราวที่แล้วท่านโหวเคยบอกว่าอาจารย์หลานหลิงก็คืออวิ๋นฉี่เยว่ นิยายที่เขานำไปขายที่ร้านหนังสือหังไจคราวที่แล้วชื่อว่า ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับบัณฑิตตกยากคนหนึ่งที่ละทิ้งการเรียน หันมาจับดาบเพื่อปกป้องแคว้น

        เรื่องราวทั้งหมดพลิกผันน่าติดตาม ในขณะที่ต่อสู้กับศัตรูอย่างกล้าหาญ ก็ยังสอดแทรกเรื่องราวความรักระหว่างบัณฑิตกับบุตรสาวของท่านแม่ทัพ วีรสตรีผู้กล้าหาญ มีความฮึกเหิมจากการต่อสู้ มีสตรีโฉมงาม และความอบอุ่นจากความรัก

        ทำให้อ่านแล้ววางไม่ลง แต่ ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’ จบลงตรงที่บัณฑิตถูกคนทรยศหักหลัง ถูกฝ่ายศัตรูจับตัวไป ทำให้นักอ่านติดตามเรื่องราวอย่างใจจดใจจ่อ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนนำ ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’ ไปดัดแปลงเป็นงิ้วแสดงบนเวที ในโรงน้ำชา นักเล่านิทานก็มักจะเล่าเรื่อง ‘ลำนำศาลากลางคลื่นลม’ เช่นกัน

        เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีสามารถแต่งเรื่องราวและนิยายแบบนี้ออกมาได้ นับว่าเหลือเชื่อจริงๆ ตอนนี้ในใจอวิ๋นเหนียง อวิ๋นฉี่เยว่เป็นเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่เก่งรองจากท่านโหวของพวกนางแล้ว “นี่เป็นเรื่องดี เจ้ารีบไปตกลงตามเงื่อนไขของเขา แล้วลงนามในสัญญาทันที!”

        “ขอรับ ข้าจะรีบไปจัดการ!” หลงจู๊จูรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ในเมื่อหลงจู๊ใหญ่ซุนบอกให้ลงนาม เขาก็ลงนาม หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาก็ให้หลงจู๊ใหญ่ซุนรับผิดชอบ หากได้รับรางวัลเขาก็รับไว้ นับเป็นเรื่องดี!

        หวังว่าอวิ๋นฉี่เยว่จะยังไม่ไปไหนไกล หลงจู๊จูรีบร้อนกลับไป แล้วถามลูกจ้างว่าอวิ๋นฉี่เยว่ไปทางไหน จากนั้นเขาก็ขี่ม้าตามหาอวิ๋นฉี่เยว่ตามเส้นทางที่ลูกจ้างบอก ในที่สุดเขาก็พบอวิ๋นฉี่เยว่ที่หน้าประตูเมือง จึงเชิญเขากลับไปที่ร้านหนังสือหังไจอีกรอบ

        เมื่ออวิ๋นฉี่เยว่ออกจากร้านหนังสือหังไจอีกครั้ง ในกระเป๋าเสื้อของเขาก็มีตั๋วเงินจำนวนหกหมื่นตำลึงเงินและสัญญาหนึ่งฉบับ

        อวิ๋นฉี่เยว่ไม่ได้รีบกลับบ้าน เขาแวะไปที่ร้านขนม ซื้อขนมหวาน ลูกกวาด และของว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อวิ๋นเจียวชอบ จากนั้นก็คิดได้ว่าอีกไม่นานอากาศก็จะเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว จึงไปที่ร้านผ้า ซื้อผ้าไหมและผ้าฝ้ายเนื้อดีสีอ่อนอีกหลายพับ

        ทันทีที่อวิ๋นฉี่เยว่นำของทั้งหมดใส่รถม้า ก็ได้ยินเสียงคนเรียกเขา “สิงจือ! เจ้าจริงๆ ด้วย!”

        “พี่ฉี่เยว่!”

        อวิ๋นฉี่เยว่หันไปมอง ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินตรงมาหาเขาด้วยความตื่นเต้น

        เขาประสานมือคำนับผู้มา “จิ่นอวี๋”

        โลกใบนี้ช่างเล็กนัก ไม่คิดเลยว่าจะได้พบสหายร่วมชั้นเมื่อครั้งอดีตที่อำเภอจิ่วจิ้น!