10ปีต่อมา โซลได้เติบโตขึ้นเป็หนุ่มน้อยน่ารัก และมีเกวนกับแมเรี่ยนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และทั้งสองนั้นก็ได้แต่งงานกันจริงๆอีกด้วย ในทีแรกทั้งสองก็พอมีใจให้กันบ้างแต่เมื่อทั้งสองได้เลี้ยงดูโซลทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีกจนทำให้ทั้งสองได้แต่งงานกันจึงทำให้เกิดเป็ครอบครัวขึ้นมาจริงๆ ณ ลานบ้านกลางป่า มีบุรุษผมสีแดงและเด็กน้อยผมสีดำ กำลังซ้อมต่อสู้กันอยู่อย่างดุเดือด
"ช้าเกินไป ฟันต่อเนื่องให้มันเร็วกว่านี้สิ"เกวนใช้ดาบไม้รับการโจมตีของโซลอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองพลัดกันรุกพลัดกันรับอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง จนสายตาคนธรรมดาจับตามองแถบไม่ทัน
"หนวกหูน่าพ่อ เจอแบบนี้หน่อยเป็ไง"โซละโถอยห่างออกมาเพื่อเว้นระยะแล้วพุ่งใส่เกวนด้วยความรวดเร็ว
"มีความพยายามดีแต่ยังอ่อนหัดนะไอ้หนู"ในจังหวะที่โซลฟันดาบออกมานั้น เขาก็ฟันไปที่ดาบไม้ของโซลอย่างรุนแรงทำให้ดาบกระเด็นลอยขึ้นฟ้าและทำโซลเสียหลังล้มลงไปกับพื้นทันที เขาเอาดาบไม้ชี้ไปที่หน้าของโซลซึ่งมันหมายถึงการจบการต่อสู้
"แพ้อีกแล้วสินะครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยชนะจนเบื่อแล้วนะ โซล"เกวนแสดงสีหน้าเย้ยหยันใส่โซลที่กำลังนั่งหอบอยู่ตรงหน้าของเขา
"ชิ ก็แค่475ต่อ0เท่านั้นแหละ ครั้งหน้าไม่แพ้แน่ แน่จริงก็ถอดกำไลข้อมือให้สิ ตัวหนักแบบนี้ใครจะสู้ได้"โซลชูกำไลสีดำมีอักขระสีทองเรืองแสงอยู่บนกำไลที่ติดอยู่ตรงข้อมือให้เกวนดู
"ไม่ได้ๆ ถอดออกไม่ได้ อดทนหน่อยสิ กำไลอันนี้มีอาคมพันธนาการ ระดับหนึ่ง ซึ่งจะเพิ่มน้ำหนักให้ร่างกายเป็สองเท่า มันจะช่วยให้แกแข็งแกร่งขึ้นนะ"เกวนลูบหัวโซลอย่างอ่อนโยน เพื่อให้กำลังใจลูกของเขา
"แต่รู้สึกไม่ได้แค่สองเท่านี่สิพ่อ ผมรู้สึกว่ามันหนักกว่านั้นเยอะเลยนะ"โซลค่อยๆขยับร่างกาย เพื่อเซ็คว่าไม่ได้รู้สึกไปเอง
"อ๋อ เื่นั้นก็เพราะฉันเขียนอาคมทับลงไปหลายชั้น เลยหนักกว่าปกตินิดหน่อย"เกวนพูดออกมาอย่างสบายๆ ไม่ยี่หละกับสีหน้าของโซลที่เริ่มคิ้วเริ่มชนกันแล้ว
"ไอ้นิดหน่อยเนี่ยเท่าไหร่"เสียงของโซลเริ่มแข็งขึ้นเรื่อยๆ เขาค่อยๆลุกขึ้นและหยิบดาบไม้ที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาไว้ในมือ
"จำไม่ได้แหะ ก็8เท่า ล่ะมั้ง???"เกวนยกนิ้วขึ้นมา8นิ้ว และยิ้มอย่างสนุกสนาน
"จะมั้งทำซากอะไรเล่าไอ้พ่อบ้า มิน่าละทำไมร่างกายถึงขยับไม่ค่อยคล่องเหมือนเมื่อก่อนแถมปวดกล้ามเนื้อไปหมดที่แท้ก็แบบนี้เอง ปลดออกเลยนะ"โซลโวยวายเสียงดังพร้อมยื่นกำไลให้เกวน เพื่อให้เกวนปลดออกจากแขนเขา
"เฮ้อ เสียใจจังไม่นึกเลยว่าลูกชายฉันจะเป็พวกใจไม่สู้แบบนี้ โดนถ่วงน้ำหนักนิดๆหน่อยๆก็บ่นกะปอดกะแปดเป็ผู้หญิง เด็กน้อยก็แบบนี้ล่ะนะ"เกวนแสยะยิ้มใส่โซลที่กำลังนั่งอยู่กับพื้น เมื่อได้ยินคำพูดของเกวนใบหน้าของโซลก็กระตุกทันที
"ใครเขาบ่นว่าหนักกันก็แค่ รู้สึกมันเบาไปต่างหาก จะให้ปลดออกแล้วใส่อันใหม่ให้มันหนักขึ้นเป็16เท่าต่างหากล่ะ"โซลลุกขึ้นเถียงเกวนที่อยู่เบื้องหน้าเขา
"อ้อเหรอ--- ได้ยื่นแขนมาสิ"โซลยื่นแขนออกไป เมื่อนิ้วของเกวนเลืองแสง เขาตวัดนิ้วไปมาบนกำไลสีดำ เมื่อแสงหายไป โซลก็ทรุดลงกับพื้นทันที
"นะ-เนี่ยเหรอ 16เท่าหนักจัง"โซลกัดฟันแน่นในขณะที่กำลังพยายามลุกขึ้นมา
"ไม่ใช่16เท่าหรอกนะ แต่เป็32เท่าต่างหากล่ะ ก็เห็นบอกว่า8เท่ามันเบา 16เท่าก็คงไม่เท่าไหร่สำหรับแกเลยจัด32เท่าให้เป็ยังไงสะใจไหม"เกวนมองโซลแล้วยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์
"มันหนักไปโว้ย ผมเพิ่ง10ขวบเองนะ จะเอาให้ตายกันเลยหรือไง"โซลโวยวายกับนิสัยของเกวนที่ชอบแกล้งเขาเหมือนเด็กน้อย
"โถ่เอ๊ย ตอนฉันอายุเท่าแกฉันโดนไป64เท่าแถมฉันไปวิ่งเล่นอย่างสบายๆเลยนะ แต่ถ้าไม่ไหวก็เอาออกแล้วกัน"เกวนเอื้อมมือไปหมายจะปลดออกให้โซลแต่โซลกลับชักมือกลับและลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
"ใครบอกว่าจะเอาออกแค่ยังไม่ชินเท่านั้นแหละ"โซลลุกขึ้นแล้วหยิบดาบไม้แล้วฝึกร่างกายต่อเพื่อชินกับน้ำหนักที่เขาได้รับ โดยไม่สนใจเกวนที่ยืนยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน โซลฝึกต่อจนล่วงเลยมาถึง่เย็น เด็กน้อยเหงื่อไหลท่วมตัวนอนหอบอยู่กับพื้น กล้ามเนื้อทั่วตัวเขาเกร็งและแข็งจนไม่สามารถขยับได้ จนเกวนต้องอุ้มเขาเข้าไปในบ้านวางลงบนเตียงเพื่อให้เขาพักผ่อน เขาหยิบขวดขึ้นมาขวดนึง ข้างในเป็น้ำมันสมุนไพร เขาค่อยๆนวดน้ำมันให้กับโซล น้ำมันสมุนไพรนี้จะช่วยรักษาและฟื้นฟูกล้ามเนื้อ และยังทำให้ประสิทธิภาพกล้ามเนื้อสูงขึ้นไปอีก
"นี่เกวนไม่เห็นต้อง เคี่ยวกับลูกขนาดนั้นเลยนี่นา" แมเรี่ยนที่เดินเข้ามาในบ้านจู่ๆก็พูดขึ้นมา
"เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว นั่นเพราะสายเืของโซลใกล้ตื่นแล้ว"เกวนสีหน้าเครัยดทันทีเมื่อพูดถึงเื่นี้
"งั้นก็แสดงว่า"แมเรี่ยนใเป็อย่างมากเมื่อได้ยินข่าว
"ใช่ สายเืของโซลจะตื่นขึ้นในอีก6ปี แต่เืของโซลเข้มข้นมากแม้จะยังไม่ตื่นขึ้นมา แต่เมื่อฉันนำเืของเขามาทดสอบมันกลับมีปฏิกิริยามีความหมายอย่างเดียว เด็กนี่คือผู้มีสายเืแท้จริง แต่ของโซลแตกต่างออกไปจากสายเืแท้จริงคนอื่น โซลนั้นมีสายเืเข้มข้นกว่านั้นมาก ซึ่งมันไม่เคยปรากฏเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ถ้าโลกภายนอกรู้เื่นี้ล่ะก็ทุกขุมกำลังจะต้องมาชิงตัวเด็กนี่แน่นอน"เกวนลูบหัวโซลที่กำลังหลับอย่างสบายใจ
"แม้ว่าเราสองคนจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจปกป้องเขาได้ตลอดไป เพราะฉะนั้นเราจะต้องสอนให้เขาเอาชีวิตรอดด้วยตัวเองให้ได้"เกวนพูดออกมาอย่างแน่วแน่
"แล้วจะทำอะไรต่อไป จนกว่าสายเืของเขาจะตื่นเราก็ช่วยเขาหาจิตอสูรก็ไม่ได้ เื่อาคมกับสมุนไพรเราสองก็แค่พอใช้ได้งูๆปลาๆเท่านั้นเอง"แมเรี่ยนถามออกไปด้วยความสงสัย
"ก็ทำไอ้นั่นยังไงล่ะ หึหึหึ"เกวนยิ้มเ้าเล่ห์ให้กับภรรยาเขา แมเรี่ยนรู้ดีว่าถ้าเกิดเกวนยิ้มออกมาแบบนี้เมื่อไหร่ไม่ใช่เื่ดีแน่นอน
64
