กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยยังคงจ้องมองลู่หลินจากด้านหลังขณะก้าวเดินแล้วสูดกลิ่นหอมจางๆไปด้วยสิ่งที่เหล่ามันทำให้หลินเฟยผ่อนคลายลงมากและถึงจะดูเหมือนกับว่าหลินเฟยเป็นโรคจิตแต่มันไม่มีอะไรมากเพราะหลินเฟยไม่ได้จับต้องหรือทำอะไรอย่างอื่น
''คุณชายเราต้องเดินช้าลงหน่อยแล้ว''หลังจากเดินขึ้นบันไดมาได้ประมาณ500ขั้นร่างของลู่หลินเริ่มหนักขึ้นผิดกับหลินเฟยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสำหรับหลินเฟยมันเหมือนกับการเดินปกติเพียงเท่านั้น
''อืม...เจ้าค่อยๆเดินต่อไปหากไม่ไหวก็ขอให้บอก''หลินเฟยมองผ่านลู่หลินไปซึ่งทางยังเหลืออีกยาวไกลมากมันไม่รู้เลยว่าจะไปสิ้นสุดที่ไหนเพราะหลินเฟยยังมองไม่เห็นปลายสุดของบันไดเลย
''ขอบคุณคุณชายมาก...''ลู่หลินรู้สึกอับอายมากเพราะกลับกลายเป็นว่าตนเองกลายเป็นตัวถ่วงของหลินเฟยตอนนี้การก้าวแต่ละก้าวของลู่หลินลำบากอย่างมาก ไม่นานนางก็หยุดลงพร้อมกับขาที่สั่นอย่างเห็นได้ชัดมันทำให้หลินเฟยรู้ได้ทันทีว่าลู่หลินได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว
''เจ้าพักก่อนเถอะ ข้าจะขึ้นไปดูข้างหน้าสักหน่อย''หลินเฟยยังคงปกติดีขณะที่ตนเริ่มรับรู้บางสิ่งจากบันไดการก้าวที่ผ่านมาของแต่ละขั้นมันทำให้ลมปราณในร่างเพิ่มมากขึ้นและถึงคนอื่นจะไม่รู้ตัวแต่สำหรับหลินเฟยสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! หลินเฟยออกห่างมาประมาณ100ขั้นบันไดปัง! ปราณรวบรวมลมปราณขั้นที่3ขั้นต้น หลินเฟยรู้สึกพึงพอใจอย่างมากที่ตนสามารถทะลวงขั้นได้นอกจากนี้หลินเฟยยังคาดหวังให้ปราณเพิ่มขึ้นอีกสัก2-3ขั้น
''เมื่อไหร่จะถึง...''หลินเฟยเริ่มหมดความอดทนเพราะนี่ก็ผ่านไปครึ่งวันแล้วจากการเดินเปลี่ยนเป็นการวิ่งจนถึงตอนนี้หลินเฟยเปลี่ยนเป็นพุ่งตัวแล้วด้วยซ้ำแต่ไม่ว่าจะใช้ความเร็วแค่ไหนมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลงตึ่ก! หลินเฟยหยุดกับที่ในที่สุดจากนั้นจึงก้มลงมองบนไดขั้นหนึ่งแล้วตรวจสอบ
''ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ใต้บันไดมันก็ไม่แน่''หลินเฟยจับขอบบันไดแล้วห้อยตัวเพื่อดูใต้บันไดทันทีเพราะบันไดมันทอดยาวขึ้นไปด้านบนบันไดทั้งหมดจึงลอยอยู่และเมื่อหลินเฟยมองใต้บันไดเสร็จก็หัวเราะเพราะที่ใต้บันไดมันมีอักขระสีแดงวาดอยู่
''อักขระระดับ5ภาพลวงตาสินะ แต่ดูเหมือนอักขระจะซับซ้อนมากกว่าความรู้ที่ข้ามีอยู่''หลินเฟยหลับตาลงผ่านไป1ชั่วยามหลินเฟยลืมตาขึ้นพร้อมกับวาดอักขระสีแดงขึ้นมา1ตัว
''ทำลาย!!!''หลินเฟยดีดอักขระตัวที่วาดขึ้นมาใส่อักขระที่มีคนวางไว้ใต้บันไดและแทบจะในเวลาเดียวกันอักขระที่ถูกวางเอาไว้ใต้บันไดก็สลายไป นี่คือการทำลายอาคมของคนอื่นหากมีความสามารถมากพอคนๆนั้นสามารถวาดอักขระขัดขวางหรือทำลายที่สมบูรณ์แล้วส่งเข้าไปเพื่อทำลายอาคมของอีกลงฝ่ายบึ่บ! และฉับพลันที่อักขระถูกทำลายหลินเฟยก็หมดสติลงไปทันที
''อืม...เกิดบัดซบอะไรขึ้น''หลินเฟยตื่นขึ้นมาพร้อมกับมีความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือถึงมันจะเล็กน้อยก็ตามทีแต่เมื่อหลินเฟยจ้องมองให้ดีๆมือของหลินเฟยในตอนนี้กำลังกดทับอยู่บนอกน้อยๆของลู่หลินขณะที่ลู่หลินเองก็จ้องมองมาทางหลินเฟยด้วยใบหน้าของนางที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเขินอาย
''คุณชายทะ...ท่าน ท่านปล่อยมือของจากหน้าอกของข้าได้หรือยัง...''ลู่หลินเขินอายที่สุดในชีวิตของนางการถูกบุรุษจับหน้าอกแบบนี้ทำให้ลู่หลินทั้งโกรธและมีอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเกิดขึ้นพร้อมกัน
''เอ่อ...ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจ พอดีข้าไปทำลายอักขระระดับ5ที่อยู่ใต้บันไดจากนั้นก็หมดสติไป พอรู้สึกตัว....มันก็เป็นอย่างที่เห็นไปแล้ว''หลังจากหลินเฟยดึงมือกลับมาก็อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างช้าๆแต่ดูเหมือนลู่หลินจะยังรู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อยแต่ไม่นานนางก็ทำเป็นลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปจากนั้นจึงหันไปสนใจกับรอบๆตัวซึ่งตอนนี้บันไดที่ทอดยาวออกไปม��นไม่มีอีกแล้วมีเพียงบันไดที่อยู่ติดกับพื้นนอกจากนี้มันวนเป็นวงกลมและนอกจากนั้นมีเส้นทางที่แยกออกไปหาประตูที่อยู่ตรงกลางอีกด้วย
''ข้าว่าแล้วเชียวว่าทำไมข้าถึงเดินไปไม่ถึงไหนสักที ที่แท้ภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมันปิดบังบันไดที่แท้จริงไว้เราไปกันต่อเถอะ''หลินเฟยยื่นมือออกไปเพื่อให้ลู่หลินจับแต่ดูเหมือนนางจะยังโกรธจึงลุกขึ้นมาด้วยตัวเองหลินเฟยที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า จะให้ทำยังไงได้ก็ในเมื่อมันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
''งั้นก็แล้วแต่เจ้า''หลินเฟยเดินเข้าประตูไปโดยไม่สนใจลู่หลินอีก นั่นทำให้ลู่หลินรีบวิ่งตามหลินเฟยไปทันทีนางก็ไม่อยากจะทำแบบนั้นเพราะสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ควรทำตัวไร้สาระ แต่จะให้ทำยังไงได้หละในเมื่อร่างกายที่แสนบริสุทธิ์ของนางถูกจับต้องโดยคนที่ไม่ใช่คนรักถึงแม้นางจะไม่มีคนรักก็ตาม
''โอ้...นี่สิถึงคุ้มค่ากับการที่เข้ามา''หลินเฟยตาเป็นประกายเมื่อมองออกไปที่นี่เป็นห้องกลมๆขนาดใหญ่นอกจากนั้นยังมีกรงขังขนาดไม่ใหญ่มากอีก10กรงขังที่วางอยู่คนละมุมและที่หน้ากรงขังนั้นเองมันมีสิ่งที่หลินเฟยต้องการอยู่มันคือสมุนไพรฟื้นฟูจิตวิญญาณและสมุนไพรที่ใช้ฟื้นฟูพลังชีวิตให้กลับมาสมุนไพรทั้ง2ต้นน่าจะใช้รักษาเสี่ยวมู่ได้เพียงแต่หลินเฟยยังไม่รู้วิธีใช้มันก็เท่านั้น
''คุณชาย...ขะ...ข้า...ขอ...''ถึงลู่หลินจะพูดออกมาได้แค่นั้นแต่หลินเฟยก็รู้ว่านางพยายามจะสื่อถึงอะไรดังนั้นหลินเฟยจึงเปิดเสื้อของตัวเองออกมา
''ไม่ต้องคิดมากไปเอาแบบนี้เจ้าจับหน้าอกของข้าคืนก็แล้วกัน ข้าให้จับแบบโดยตรงเลยก็ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า''หลินเฟยหัวเราะออกมาเสียงดังที่ทำแบบนี้ก็เพื่อให้อารมณ์ของลู่หลินผ่อนคลายลงและไม่คิดมากแต่สิ่งที่หลินเฟยไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้น หมั่บ! ลู่หลินทาบมือขาวๆของนางลงบนหน้าอกของหลินเฟยทันทีจากนั้นนางก็ลูบไล้แผ่นอกที่มีกล้ามไม่มากไม่น้อยของหลินเฟยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะดึงมือกลับไป
''คุณชายทีนี้เราก็หายกันแล้ว''ลู่หลินหน้าแดงจนถึงขีดสุด นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงต้องทำแบบนั้นแต่เมื่อรู้ตัวอีกทีนางก็ดึงมือออกมาจากอกของหลินเฟยแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่46:ข้าให้จับคืน

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่46:ข้าให้จับคืน

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้