เกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์

    ตอนที่ 8 หายนะมาเยือน

    โรเบิร์ต ซัมเมอร์เลเวล 3เผ่า แวมไพร์ ขั้น 1อาชีพ ผู้สืบทอดแวมไพร์ฉายา จุติใหม่ต่างโลก , สิ่งผิดปกติพลังชีวิต 127/127พลังเวทย์ 230/230กำลัง 13ว่องไว 102ปัญญา 123ทักษะอัพเกรด เลเวล 1รังสรรค์ เลเวล 1เรียนรู้อย่างรวดเร็ว เลเวล 1กลืนโลหิต เลเวล 1ทักษะติดตัวต้านทานการกระแทก เลเวล 1ต้านทานความเสียหายที่เกิดจากการใช้ทักษะระยะประชิด เลเวล 1สถานะชั่วคราวอัตราการฟื้นฟูพลังชีวิต 10 หน่วยต่อวินาที (ผลเพิ่มเติมการใช้กลืนโลหิต) จะหมดเวลาในอีก 01:34 วินาทีเมื่อโจมตีจะทำให้เกิดผลการดูดพลังชีวิต 5% จากความเสียหายที่ทำได้ (ผลเพิ่มเติมจากการใช้กลืนโลหิต) จะหมดเวลาในอีก 01:34 วินาที

    เลเวลที่เพิ่มขึ้นและยังมีสถานะชั่วคราว? มันมีอะไรแบบนี้มาด้วยเหรอ? เดิมทีแล้วผลของตัวทักษะกลืนโลหิตเองก็มีความสามารถในการนำพลังชีวิตที่ดูดกลืนมาเพิ่มให้กับผู้ใช้ทักษะโดยตรงอยู่แล้วและยิ่งมีอะไรแบบนี้เข้ามาอีกมันจะไม่โกงเกินไปหรอกเหรอแล้วแบบนี้ยังจะมีใครสามารถต่อสู้กับผมในระยะยาวได้อีกยิ่งการต่อสู้ยืดเยื้อมากเท่าไหร่ก็ทำให้ตัวผมเป็นฝ่ายได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้น
    แบบนี้ก็น่าจะพร้อมแล้วทักษะทุกอย่างก็ได้ลองไปแล้วถึงเวลาที่ต้องเข้าไปทำภารกิจที่ได้เอามาสักที เหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมงก็จะถึงช่วงมืดค่ำสงสัยผมต้องเร่งเวลาสักเล็กน้อยเพราะผมยังไม่ได้เช่าห้องพักเอาไว้ทำไมในเวลาแบบนี้ต้องพึ่งมานึกขึ้นได้กันนะ
    ผ่านไปประมาณสิบนาทีผมก็เจอกับเป้าหมายแรกในที่สุด มันคือก็อบลิน หืม! นั่นมันตัวอะไรก็พอเข้าใจได้ว่ามันเป็นก็อบลินนะแต่มันไม่ดูตัวใหญ่ไปหน่อยเหรอ? หรือที่เขาเรียกกันว่า ฮอบก็อบลิน เพราะเกมในโลกก่อนก็ตัวประมาณนี้ แต่มันก็เป็นแค่เทคโนโลยีเสมือนจริงแค่นั้นสุดท้ายมันก็ไม่ใช่ของจริงอยู่ดี พอได้มาเห็นตัวจริงก็เป็นไปอีกแบบจะว่ายังไงดีมันดูดิบเถื่อนมากกว่าเยอะ
    ถ้าจำไม่ผิดในเกมของโลกก่อนเจ้า ฮอบก็อบลิน ยังถูกจัดให้อยู่ในระดับที่ผู้เล่นเริ่มต้นยังกำจัดได้ยากแล้วผมก็มาเจองานหยาบตั้งแต่แรกแบบนี้มันจะไม่ต้องการให้ผมทำอะไรได้อย่างสะดวกสักอย่างเลยสินะ จากที่ผมสังเกตการมันได้สักพักก็สรุปได้ว่าสติปัญญามันนับว่าใกล้เคียงมนุษย์มากแต่ก็ยังน้อยมากอยู่ดีถึงอย่างนั้นมันก็ยังอันตรายมากสำหรับผม คงต้องออกไปหากลุ่มอื่นดูก่อน
    ผมไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องถอยออกมาก่อนเพราะถ้าจะให้รับมือกับ ฮอบก็อบลิน อาจชนะได้ก็จริงแต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันมีทั้งหมดกี่ตัวในกลุ่มๆหนึ่ง ตัวเดียวอาจรับมือได้อย่างยากลำบากเล็กน้อยแต่ถ้ามันมีมาสองก็อย่าหวังว่าจะรอดกลับไป ไหนจะพวกก็อบลินธรรมดาอีกในกลุ่มหนึ่งก็มีไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัวแล้ว และจากที่ดูลักษณะการที่มี ฮอบก็อบลิน เป็นหัวหน้าทำให้พวกมันสามารถจัดกำลังรบแบบพื้นฐานเป็นด้วย
    ผมทำการวนไปมาแถวนั้นจนไปพบกับหมาป่าขนเทาแต่ที่แย่กว่านั้นก็คือมันรวมกันเป็นกลุ่มไม่ต่ำกว่าเจ็ดสิบตัวนำโดยราชาหมาป่าขนเทาและราชินีหมาป่าขนเทาเจ้าพวกนี้มันโหดกว่า ฮอบก็อบลิน สิบกว่าตัวรวมกันซะอีก ผมจึงทำใจให้กว้างเข้าไว้ค้นหากลุ่มใหม่ต่อทันที
    ผมใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมงก็ไม่พบกลุ่มอื่นในบริเวณนี้นั่นก็แสดงว่าผมต้องเลือกเอาระหว่างการเผชิญหน้ากับสองกลุ่มนี้ แบบนี้มันก็ไม่ต่างไปจากลงไปขุมนรกด้วยตัวเองเลยนะ ผมที่ยุ่งกับการมองหากลุ่มอยู่นั้นก็สัมผัสได้ถึงตัวตนบางอย่างที่อยู่ไม่ไกลสัมผัสแบบนี้มีความคล้ายคลึงกับมนุษย์แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์พวกเขามากันประมาณสี่คนความแข็งแกร่งที่ผมคาดเดาไว้น่าจะไม่ได้ด้อยไปกว่าเมลและโทลที่ผมได้ฆ่าไป
    สงสัยคงต้องไปดูแล้วเผื่อจะสามารถเข้าร่วมการล่าพร้อมกับพวกเขาได้
    ..........
    บทสนทนา เซล่า แคลร์ ไฮเอลฟ์ ผู้สืบทอดหัวหน้าเผ่าคนต่อไป
    “ลุค ไหนบอกว่านายจะพาฉันมาเก็บประสบการณ์ยังไงละการที่นายไม่ไปไหนสักทีมันจะเรียกว่าเก็บประสบการณ์ได้ยังไง คอยแต่กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปไหมแบบนี้ ตั้งแต่เดินทางออกจากเผ่ามาเก็บประสบการณ์ก็ผ่านไปกว่าสิบห้าวันแล้วนายก็พาฉันเดินมายังไม่ถึงสามสิบกิโลเมตรเลยนะ”
    “คุณหนู ก็รู้ว่ากระผมไม่สามารถปล่อยให้คุณหนูเป็นอะไรไปได้เพราะฉะนั้นอย่าได้พูดแบบนั้นเลย คุณหนูที่เป็นถึงหัวหน้าเผ่าคนต่อไปต้องรักษาความปลอดภัยเอาไว้ก่อน”
    “ก็ตามที่เจ้าลุคมันได้พูดมานั่นแหละครับกระผมก็คิดว่าเขาพูดได้ถูกต้อง”
    “อลาโน่ นายก็เอากับเขาด้วยเหรอ เจนนี่ ช่วยฉันพูดหน่อยสิหรือว่าเธอก็เป็นไปกับเขาอีกคน”
    “คุณหนูต้องขออภัยด้วยแต่ก็ตามที่ ลุคกับอลาโน่ พูดมาความปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดพวกเราทั้งสามคนก็มีความสามารถไม่ได้เก่งกาจไปมากกว่าคุณหนูในตอนนี้เพราะฉะนั้นการรักษาความปลอดภัยไว้ก่อนจึงเป็นเรื่องที่ควรทำ”
    พอเจนนี่พูดออกมาแบบนั้นฉันก็พูดไม่ออกไปชั่วครู่เพราะมันก็จริงถ้าฉันยังดึงดันออกไปแบบนั้นมันก็ดูอันตรายเกินไปเพราะก่อนที่จะออกมาที่โลกภายนอกนั้นก็มีข่าวคราวเกี่ยวกับการรวมตัวที่แปลกประหลาดของมอนสเตอร์แถวนี้ที่แตกต่างออกไปก็เป็นธรรมดาที่พวกเขาสามคนจะระวังกันขนาดนี้
    “ฉันเข้าใจแล้ว ในเมื่อมันยังไม่ปลอดภัยหรือสถานการณ์ยังไม่กลับไปเป็นปกติแล้ว ฉันก็จะทำตัวสงบเสงี่ยมเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน”
    “แบบนี้สิถึงจะเป็นคุณหนูที่ฉันเคารพจากใจจริง”
    “เจนนี่ถ้าเธอพูดมาแบบนั้นฉันก็เขินแย่เลยนะสิ”
    “ฮ่า ฮ่า คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูคนเดิมนั่นแหละนะ”
    “ลุค นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง หืม!”
    “หยุดเล่นกันได้แล้วฉันจับสัมผัสบางอย่างได้จากตุ๊กตาที่ฉันส่งออกไป”
    สิ่งที่อาลาโน่พูดมาทำให้ ฉัน เจนนี่และลุคก็ต้องระมัดระวังมากขึ้น
    “นี่มัน!...”
    “เป็นอะไรไปอลาโน่?”
    “คุณหนูแย่แล้วข้างหน้าฝั่งซ้ายจะเป็นพวกหมาป่าขนเทาจำนวนเจ็ดสิบตัวนำโดยราชาหมาป่าขนเทาและราชินีหมาป่าขนเทา ส่วนฝั่งขวานั้นเป็นพวกก็อบลินยี่สิบตัวในนั้นยังมี ฮอบก็อบลิน ถึงหกตัว”
    !!!
    “นี่มันแย่มากรีบถอยกันก่อนเถอะ”
    ฉันรีบพูดออกไปแต่ว่าสีหน้าของอลาโน่ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิมเพราะว่าสิ่งที่เขาเห็นนั้นก็คือพวกมันทั้งสองกลุ่มได้ล้อมพวกเขาสี่คนเอาไว้แล้วเรียบร้อยแล้ว
    “คุณหนูตั้งใจฟังกระผมให้ดีนะครับ ตอนนี้พวกเราถูกล้อมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว”
    ไม่ว่าจะเป็นฉัน เจนนี่หรือแม้กระทั่งลุคเองก็ล้วนสีหน้าหม่นหมองลงไปเพราะมันหมายถึงพวกเขาทั้งสี่ไม่มีโอกาสรอดออกไปได้อีกแล้วต่อให้รอดไปได้ก็คงต้องมีการสูญเสียเกิดขึ้น ถ้าเทียบพลังต่อสู้ทั้งหมดของพวกเขาสี่คนนั้น ถ้าเป็นก็อบลินก็คงเป็น ฮอบก็อบลิน สี่ตัวแต่ถ้าจะเทียบกับหมาป่าขนเทานั้นยังไม่มีความสามารถพอที่จะรับมือกับตัวตนระดับราชาหมาป่าขนเทา
    “คุณหนูพวกเราจะช่วยฝ่าวงล้อมให้คุณหนูออกไปแล้วกลับไปยังเผ่าอย่างปลอดภัยเพราะฉะนั้น…”
    ทำไมลุคถึงพูดออกมาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้พวกเราก็โตมาด้วยกันแล้วจะให้ฉันทิ้งพวกเขาไปได้ยังไง
    “ไม่ ฉันไม่ไปเด็ดขาดทำไมต้องทำแบบนั้นฉันจะกลับไปพร้อมกับทุกคนแล้วมันจะทำไม พวกนายทั้งหมดก็มีชีวิตเป็นของตนเองแล้วทำไมต้องเอามาเพื่อต่อชีวิตของฉันเพื่อให้ฉันได้อยู่ต่อไปมันดูไม่ยุติธรรมสำหรับพวกนายเลยนะ”
    “คุณหนูครับฟังกระผมก่อน พวกเราทั้งสามคนเกิดมาเพื่อรับใช้ตระกูลของหัวหน้าเผ่าเพราะฉะนั้นชีวิตพวกเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับตนเองแต่ขึ้นกับคุณหนูเท่านั้นเมื่อใดที่คุณหนูปลอดภัยพวกเราก็เหมือนได้รับรางวัลของชีวิตแล้ว อย่าว่าพวกเราใจร้ายกับท่านเลยเป็นเพราะหน้าที่ของพวกเรามันได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิดแล้ว”
    ไม่จริง! ทำไมต้องเป็นหน้าที่สองคำก็หน้าที่อีกแล้วทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมฉันถึงต้องรอดไปคนเดียวทั่งที่เพื่อนๆของตนเองไม่รอดกลับไป แล้วฉันต้องทำยังไงพวกเขาถึงกลับไปกับฉันได้อีกครั้ง มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้วเหรอ? ก็เพราะความจริงตรงหน้ามันได้สื่อออกมาอย่างชัดเจนว่าต้องมีคนที่สละชีวิตในวันนี้อย่างแน่นอน
    “ทุกคนจะ...”
    “ไม่ คุณหนูที่ลุคพูดมานั้นถูกทั้งหมดแล้ว ฉันเองก็จะทำตามเขาด้วยเหมือนกันถึงแม้ว่าพวกเราต้องตายและมีเพียงแค่คุณหนูเท่านั้นที่รอดกลับไปแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว”
    “ไม่นะ เจนนี่ เธอก็เอากับเขาด้วยอย่างนั้นเหรอ”
    “รีบตัดสินใจเถอะครับ เพราะตอนนี้พวกมันใกล้เข้ามาแล้วอีกไม่กี่ร้อยเมตรก็จะเจอพวกเราแล้ว คุณหนูกระผมเองก็เชื่อว่าท่านต้องตัดสินใจถูก”
    อลาโน่รีบพูดเตือนทุกคนโดยเฉพาะตัวฉันเอง
    “ฝ่าออกไปเถอะ”
    ฉันต้องฝืนกลั้นมันอีกครั้ง ครั้งก่อนก็เป็นแบบนี้ ครั้งนี้ก็อีกแล้วทำไมต้องเป็นคนที่ใกล้ตัวฉันด้วยเพราะอะไร?
    “นี่สิถึงจะเป็นคุณหนูของพวกเราทั้งสามคน ไปเถอะฝ่าวงล้อมออกไปคุณหนูต้องรอดออกไปจากที่นี่คืนสู่เผ่าอย่างปลอดภัย”
    โฮก!
    หมาป่าขนเทามากมายก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขาจากฝั่งซ้ายของพวกเขาทั้งสี่คน
    คริ! คริ! คริ!
    ส่วนทางฝั่งขวาก็คือก็อบลินที่ส่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสี่คนเช่นกัน
    “ทำไมพวกมันถึงมากันได้เร็วขนาดนี้ รีบเร็วเข้าแบบนี้พวกเราได้ตายกันหมดแน่ ตุ๊กตากลทำงาน!”
    อลาโน่เรียกใช้ทักษะพิเศษเฉพาะตัวออกมาเพื่อยื้อเวลา หุ่นรูปร่างคล้ายคลึงมนุษย์หลายส่วนก็ผุดขึ้นมาจำนวนสิบตัวจากพื้นดินมันคือหุ่นที่สร้างมาจากธาตุดินอันมีคุณสมบัติพิเศษเฉพาะที่แข็งแกร่งทางด้านการป้องกัน
    “เร็วเข้าตุ๊กตายื้อพวกมันเอาไว้ได้ไม่นาน”
    “ธรรมชาติจงปกป้องเหล่าเหล่าผู้ปกปักษ์รักษาธรรมชาติ เสริมพลังความสามารถ!”
    เจนนี่ร่ายเวทย์ที่เป็นทักษะชนิดหนึ่งที่เพิ่มความสามารถทางร่างกายรวมไปถึงความเร็วในการเคลื่อนที่เองก็ด้วย ทำให้การเคลื่อนที่ของพวกเขาทั้งหมดเป็นไปรวดเร็วมากขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายก็ทิ้งห่างฝูงก็อบลินและหมาป่าขนเทาออกมาได้แต่หายนะก็ยังไม่หมดไปเพราะต่อจากนี้คือของจริง
    “แย่แล้วพวกก่อนหน้านี้คือตัวล่อทั้งหมดราชาหมาป่าขนเทามันมาที่นี่พร้อมกับราชินีหมาป่าขนเทา ส่วนพวกฮอบก็อบลินก็ตามมาด้วยแสดงว่าก่อนหน้านี้มันล่อพวกเรามาที่นี่เพื่อจัดการให้หมดในทันที ทำไมมันถึงสามารถใช้แผนการได้แยบยลขนาดนี้”
    “ถ้าสิ่งที่อลาโน่พูดเป็นเรื่องจริงอย่าว่าแต่ให้ฉันรอดกลับไปเลย ดีไม่ดีพวกเราทั้งหมดได้โดนกลบฝั่งแน่ๆ”
    หลังจากที่ฉันพูดแสดงความคิดเห็นออกไปได้ไม่นานนักสิ่งที่เป็นดั่งฝันร้ายก็เกิดขึ้นมาในทันที
    โฮก!
    ราชาหมาป่าขนเทาก็โผล่ออกมาจากมุมอับของต้นไม้พุ่งเข้าหาตัวของอลาโน่พร้อมกับราชินีหมาป่าขนเทาที่เพ่งเล็งลุค เป็นธรรมชาติของผู้เป็นราชาที่ต้องการท้าทายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มเพื่อที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองพวกมันจึงเพ่งเล็งอลาโน่กับลุคตั้งแต่แรก
    คริ! คริ! คริ!
    ทางฝั่งก็อบลินก็ไม่แพ้กันพวก ฮอบก็อบลิน ก็บุกมาถึงหกตัวโดยมีฉันกับเจนนี่เป็นเป้าหมาย เป็นธรรมชาติของมันที่จะเลือกเหล่าหญิงสาวเพราะจะได้นำไปขยายพันธุ์ของเผ่าพวกมันต่อไป
    เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนที่อยู่ห่างไปไม่ไกลมากมาตั้งแต่แรก ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกับกำลังทำอะไรบางอย่างที่ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นคือสิ่งที่เขาได้คาดการณ์เอาไว้แล้ว
    “ทนไปอีกนิดก่อนนะใกล้ได้เวลาแล้ว” . .

    .