ก่อนหน้านี้เวลส์เองก็เคยใช้วิธีแนวนี้กับสาวขายตัวในไนต์คลับเพื่อหาข่าว ดังนั้นจึงกัดฟันทนหมายจะหลอกต่อ แต่ตำรวจน้อยกลับเลิกหาข่าว แล้วขอโทษเ้าของร้านพลางดึงสายจูงเพื่อลากเขาออกไปข้างนอก
เวลส์รู้สึกไม่ได้เื่อะไรกลับมาเลย จึงถือโอกาสล่าถอยไปพร้อมกับตำรวจน้อย เมื่อออกมาจากร้าน เขาก็พบกับสุนัขฮัสกี้ที่วิ่งส่ายหางไปมาออกมาจากร้านข้างๆ ปากพูดฉอดๆ ว่า “ใครกล้ามารังแกยัยน่ารักของฉัน!”
เวลส์ได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจว่าทำไมโรเบิร์ตถึงหัวเราะทันที เป็แฟนที่โง่จริงๆ
“ไม่ได้รังแก แค่สอบปากคำเพื่อตามหาคนเท่านั้น” เวลส์อธิบาย
“ตามหาใคร นายเห็นว่าเธอสวย ก็เลยจะล่อลวงเธอใช่ไหมล่ะ!” ฮัสกี้ยังคงดึงดัน
“ตามหาคนที่ฟังภาษาพวกนายรู้เื่ นายจำคนคนนี้ได้หรือเปล่า”
“?” ใบหน้าของฮัสกี้มีเครื่องหมายคำถามตัวเบิ้ม ราวกับสูญเสียความทรงจำไปแล้ว
ตอนนี้เองชิวาว่าก็วิ่งออกมาจากร้านตัวเอง ร้องด่าว่า “เ้าตัวไม่มีสมอง ก็คนที่ฟังเราทะเลาะกันแล้วบอกว่าพวกเราเป็คนรักกันไงเล่า!”
“อ๋อ! คนคนนั้นเอง! เขาพูดถูกนะ! พวกเราเป็แฟนกันจริงๆ ในที่สุดเธอก็ยอมรับ...” ฮัสกี้พูดไปพูดมาก็เริ่มจะออกนอกเื่
“คนที่มากับคนคนนั้น คุณจำได้หรือเปล่า” เวลส์รีบลากกลับเข้าเื่
“...” ฮัสกี้ชะงักไปอีกครั้ง จากนั้นหันไปถามชิวาว่าด้วยความลังเล “จริงเหรอ มีคนมาด้วยกันด้วยเหรอ”
เวลส์แสดงสีหน้า ‘ปวดสมอง’ รู้สึกว่าการได้พบกับฮัสกี้นี้เหมือนชะตากรรมที่ถูกลิขิตเอาไว้ แต่ไม่นานหลังสุนัขทั้งสามพูดคุยกันอยู่ตรงนี้ ก็ดึงดูดสุนัขจากร้านอื่น
ทันใดนั้นสุนัขในกลุ่มฟังๆ อยู่ก็พูดทันที “เขาเคยมาร้านของเรา เขาฟังฉันพูดรู้เื่ด้วย แต่ไม่รู้จะสื่อสารกับเ้าของของฉันอย่างไร คนที่มากับเขาเหมือนจะเป็ล่าม ตอนที่เขาซื้อของ เขาก็พูดกับคนข้างๆ ก่อน คนที่อยู่ข้างๆ ถึงจะมาพูดกับเ้าของฉัน”
เวลส์หันไปมองสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์ คอลลี่สีขาวสลับดำ เมื่อเขากำลังจะถามอย่างละเอียด ตำรวจน้อยก็ทำราวกับเสียสติไปแล้ว ก่อนดึงสายจูงสุดแรง ดุเสียงดังว่า “อย่าเห่า! หยุดเห่า! รบกวนประชาชน!”
เวลส์มองไปรอบๆ จึงค่อยพบว่าคนเดินถนนและเ้าของสุนัขกำลังล้อมรอบพวกเขาอยู่ด้วยสีหน้าทั้งแปลกใจ เร่งร้อน ไม่พอใจต่างๆ นานา
“ทำไมคุณเป็แบบนี้ล่ะครับ! ต้องทำตัวเป็แบบอย่างสิครับ!” ตำรวจน้อยว่าพลางดึงสายจูง จากนั้นก็เริ่มโค้งคำนับขอโทษกลุ่มคนที่ล้อมรอบ
เวลส์คิดในใจ ‘ไหนบอกว่าจะเข้าไปถามทุกร้าน ไม่ให้ตกหล่นสักร้านไงล่ะ ฉันเพิ่งได้เบาะแสเองนะ ทำไมต้องมารบกวนด้วย!’
เขามองเ้าของที่พาสุนัขของตัวเองเดินจากไป จึงเกิดร้อนใจ ลากตำรวจน้อยให้เดินไปตามทางที่เ้าบอร์เดอร์ คอลลี่ไป จนทำให้ตำรวจน้อยที่อยู่ทางด้านหลังเดินเซไปมาเหมือนลูกตุ้มถ่วงน้ำหนัก และยังพูดไม่หยุด “คุณจะทำอะไรน่ะ! จะตามไปทะเลาะกับเขาอีกเหรอครับ! นี่มันท่าทางของตำรวจหรือไง!”
เหยาหย่วนลากสุนัขตำรวจเอาไว้อย่างยากลำบาก แล้วจึงค่อยหายใจหอบหนัก คุณต้องเข้าใจด้วยว่า สถานการณ์เมื่อครู่นี้ สุนัขเห่ากันไปมา คนรอบๆ พากันซุบซิบ อยู่เหนือการควบคุมโดยสิ้นเชิง
แต่สุนัขตำรวจกลับดูไม่พอใจเป็อย่างมากเพราะเหตุนี้ จึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ต่อให้เหยาหย่วนจะดึงสายจูงอย่างไรก็ไม่ยอมเดิน
บรรยากาศที่กลมเกลียวเพราะกระดูกหมู ก็กลับสู่จุดเยือกแข็งอีกครั้ง ซึ่งเป็อุปสรรคแก่เหยาหย่วนอย่างมาก แต่เขาจะยืนบื้อเถียงกับสุนัขไม่ได้ และคาดหวังให้สุนัขตำรวจขอโทษไม่ได้ด้วย จึงจำต้องนั่งลง เกลี้ยกล่อมว่า “เห่าแบบนั้นไม่ได้จริงๆ นะครับ นอกจากจะทำลายภาพลักษณ์ของเมืองแล้ว เด็กๆ ที่พ่อแม่อุ้มมาก็ใร้องไห้กันใหญ่ด้วย”
สีหน้าของสุนัขร่างใหญ่ยังคงแสดงสีหน้ารำคาญใจ แต่สุดท้ายก็ยังยอมก้าวเดิน เ้าหน้าที่เหยาได้ทีรีบพูดเอาใจ “ไปกินข้าวดีไหมครับ อืม ไปกินข้าวก่อน ไม่ว่าจะอารมณ์เสียแค่ไหน ก็ต้องกินข้าวนะครับ”
สุนัขตำรวจดูท่ากำลังหิวอยู่เช่นกัน เมื่อได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็ดึงตัวเหยาหย่วนเริ่มเดินนำหน้า
ตอนนี้เป็เวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว พระอาทิตย์ยังไม่ตก แต่หากกลับไปกินข้าวที่โรงอาหารของสอบสวนกลางก็คงไม่ทันแล้ว ตำรวจหนุ่มกัดฟันตัดสินใจพาคู่หูเข้าร้านที่แพงกว่าโรงอาหารของสอบสวนกลางเล็กน้อย เป็การทลายกำแพงน้ำแข็ง คดีตรงหน้ายังไม่คืบหน้าไปไหน แถมพวกเขาต้องเป็คู่หูกันนานแค่ไหนก็ไม่รู้ จะทะเลาะกันตลอดแบบนี้ได้อย่างไร
แต่การพาสุนัขพันธุ์ดุตัวใหญ่เท่าครึ่งคนเข้าไปทานข้าวที่ร้านอาหารนั้น คิดอย่างไรก็ดูเป็ไปได้ยาก ร่างบางเดินจูงสุนัขพลางเตรียมจะซื้ออาหารใส่กล่องเพื่อนำกลับไปกินที่รถ ทันใดนั้นสุนัขตำรวจก็เริ่มวิ่ง
โชคยังดีที่เขาเคยผ่านการฝึกวิ่งแบกทางไกลห้ากิโลเมตรจากโรงเรียนตำรวจ ไม่อย่างนั้นคงตามความเร็วของสุนัขไม่ทันแน่ แต่ในสายตาคนเดินถนนทั่วไป การที่เขาสวมเสื้อเชิ้ตโดนสุนัขลากให้วิ่ง ดูอย่างไรก็ไม่ใช่การออกกำลังกาย
วิ่งไปได้สองถนน สุนัขตำรวจก็หยุดอยู่ตรงหน้าร้านอาหารสีสันสดใสกะทันหัน ด้วยใบหน้านิ่งสงบแปลกๆ
เหยาหย่วนมองเข้าไปในกระจกบานเปลือยโชว์หน้าร้าน ก็พบว่าในร้านมีแต่ลูกค้าพาสุนัขมาทั้งนั้น ในใจก็รู้สึกยินดีเป็อย่างมาก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นป้ายร้านหลากสีสันเขียนว่า ‘ร้านอาหารน้องหมา’ เขาก็รู้ว่าเลยว่าลำบากอีกแล้ว
“ร้านนี้แล้วกันครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราก็เข้าไม่ได้ แล้วยังต้องกลับไปกินข้าวเย็นในรถด้วยครับ” เหยาหย่วนค่อยๆ ตะล่อม
สุนัขตำรวจคงไม่ยอมกินข้าวในรถ จึงยกเท้าก้าวเดินถือเป็การตกลงเรียบร้อย
101
![[จบ] กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683864985_85386909.webp)
