สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        จำเป็นต้องให้ซ่งอี้แนะนำรายละเอียดเสียที่ใดกันหากพูดมากอีกนิด เกรงว่าพวกเขาจะรำคาญว่าเสียเวลา มิสู้เริ่มการประมูลไปเลย

        "จิ๊!" หมิงเป่าจูจุปากอุทานออกมาทันทีที่ได้ยินประกาศเริ่มต้น

        ซ่งอี้นี่โหดเหี้ยมจริงๆราคาเริ่มต้นสูงเทียบเท่ากับราคาที่ขายตี้สือได้เลย

        ทว่าหมิงเป่าจูก็พบว่าราคาที่สูงลิบลิ่วในสายตานาง กลับไร้ค่าราวกับเงินไม่กี่ตำลึงในสายตาของคนด้านล่างเสียงเสนอราคาใหม่ดังขึ้นไม่ขาดสาย

        ในที่สุดเห็ดหลิงจือดำก็สร้างสถิติราคาสูงสุดที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์การประมูลสินค้าประเภทสมุนไพรถูกประมูลไปด้วยราคาหนึ่งร้อยหกสิบตำลึง สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งอำเภอติ้งเหลียง!

        ถึงกระนั้นตอนที่ผู้คนทยอยกันออกจากโรงประมูลก็ยังมีบางคนที่ส่ายหน้าด้วยท่าทางเสียดายปากก็พร่ำบ่นว่าเมื่อครู่นี้ไม่น่าลังเลเลย!

        กระทั่งซ่งอี้ออกมาประกาศว่าการประมูลในวันนี้สิ้นสุดลงแล้วหมิงเป่าจูก็ยังไม่ได้สติกลับมา แม้จะแบ่งครึ่งกับหอหมื่นสมบัตินางก็ยังได้รับเงินถึงแปดสิบตำลึง!

        ส่วนตี้สือนั้นแบ่งให้แค่สองส่วนยังได้มาแค่ห้าสิบหกตำลึงเท่านั้น...

        ช่างเป็นกำไรที่อู้ฟู่จริงๆ!

        "เป็นอย่างไรบ้าง พึงพอใจกับผลลัพธ์ในวันนี้หรือไม่"

        ซ่งอี้รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นหมิงเป่าจูลงมาเสียทีจึงขึ้นไปชั้นสอง พอเลี้ยวพ้นมุมกำแพงก็เห็นนางยืนนิ่งอยู่หลังเสาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        "พอใจมาก..." หมิงเป่าจ้องมองซ่งอี้ เอ่ยทีละคำ

        ที่แท้ราคาตลาดของเห็ดหลิงจือดำนั้นก็สูงกว่าที่นางคาดการณ์ไว้หลายเท่าหากรู้เช่นนี้ นางคงไม่รับปากอย่างง่ายดายเยี่ยงนั้น

        หากต่อรองกับเขาอีกหน่อยบางทีเงินที่ได้รับอาจจะเพิ่มขึ้นกว่านี้อีก บุรุษผู้นี้...ช่างเฉลียวฉลาดจนน่ากลัว

        พอเห็นแววตาราวกับจะพ่นไฟได้ของหมิงเป่าจูซ่งอี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

        "ต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์ ข้ายินดียิ่งที่ได้คบหาแม่นางหมิงเป็นสหายเชื่อว่าความร่วมมือของเราในภายภาคหน้าจะต้องราบรื่นยิ่งกว่านี้"

        แม้จะเป็นเพียงดรุณีน้อยอายุสิบกว่าปีแต่กลับสร้างความประหลาดใจและความรู้สึกแปลกใหม่ให้เขาอยู่เสมอจนเขาอดไม่ได้อยากจะผูกมิตรด้วย

        "ท่านเป็นฝ่ายบอกเองว่าต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์ข้าคิดว่ารักษาความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันเช่นนี้ดีที่สุดแล้ว"

        หมิงเป่าจูเก็บงำสีหน้าริมฝีปากเผยรอยยิ้มอย่างเหมาะสม ปฏิเสธไมตรีของซ่งอี้โดยตรงนางไม่ขอเป็นสหายกับเขา!

        สีหน้าของซ่งอี้ชะงักอึ้งเล็กน้อยจากนั้นก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงรักษารอยยิ้มอย่างมืออาชีพเอาไว้

        "เป็นข้าเสียมารยาทเอง ขอแม่นางหมิงอย่าถือสา ตามธรรมเนียมแล้วเงินที่ได้จากการประมูลจำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอน ขอเชิญแม่นางมารับเงินได้ในวันพรุ่งนี้ข้ายังมีธุระต้องจัดการ จึงมิได้ไปส่งแม่นางแล้ว"

        คำพูดนี้เท่ากับไล่แขกทางอ้อมหมิงเป่าจูเม้มริมฝีปาก ก่อนเดินลงไปชั้นล่าง

        นางรู้สึกว่าเมื่อครู่นี้เหมือนจะเห็นความผิดหวังของซ่งอี้ผุดขึ้นมาแวบหนึ่งจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองพูดแรงเกินไปหรือไม่

        เขาเพียงแค่คำนึงถึงผลประโยชน์ของหอหมื่นสมบัติเป็นเพราะหน้าที่บังคับ อย่างไรเสียก็ตำหนิผู้อื่นไม่ได้

        เอาไว้หาโอกาสมาขอขมาเขาอีกครั้งก็แล้วกัน...

        ซ่งอี้ยืนเท้ารั้วกั้นบันไดมองตามเงาหลังของหมิงเป่าจูที่จากไปจนกระทั่งลับสายตาจึงเดินลงไปที่เรือนด้านหลัง

        หมิงเป่าจูรออยู่บนถนนที่ต้องผ่านเข้าเมืองอยู่พักหนึ่งในที่สุดก็เห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นของหมิงเป่าอวี้กับหลี่ไหวฺอวี้ที่เดินทอดน่องตามหลังมา

        "พี่หญิง!" หมิงเป่าอวี้เห็นหมิงเป่าจูอยู่ไกลๆก็โบกมือแล้ววิ่งเข้าไปหา

        "ระยะทางแค่ชั่วยามเดียว พวกเจ้าสองคนกลับอืดอาดยืดยาดเป็นสองชั่วยาม"หมิงเป่าจูบ่นพลางลูบปอยผมที่ชี้ยุ่งเหยิงบนศีรษะของน้องชาย

        "แหะๆ"

        หมิงเป่าอวี้ฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด ดูบริสุทธิ์สดใส ปล่อยให้พี่สาวตำหนิโดยไม่โต้ตอบทำตัวเป็นน้องชายที่ดี

        "เด็กบ้านนอกอย่างพวกเราสองคน นานๆ จะออกมาเห็นโลกกว้างสักครั้งก็ต้องชมทิวทัศน์สองข้างทางบ้างสิ"

        หลี่ไหวฺอวี้เตะก้อนหินตามทางเดินตามหลังมาอย่างเอ้อระเหยลอยลม ท่าทางตอนพูดก็ทำให้หมิงเป่าจูแทบอดใจไม่ไหว อยากจะตีเขาสักที

        ส่วนเขาพูดพลางขยิบตาให้หมิงเป่าจูทีหนึ่งกลิ่นอายความเสเพลฟุ้งกำจายไปทั่ว

        "หิวแล้วล่ะสิ พี่จะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆ" หมิงเป่าจูคำนวณเวลาคร่าวๆ ตอนที่ทั้งสองคนออกจากบ้านน่าจะยังไม่ได้กินข้าว

        พูดจบก็จูงมือน้องชายเดินจากไปโดยไม่แยแสหลี่ไหวฺอวี้ที่พูดมาแต่ละคำล้วนไม่มีความจริง

        คนๆหนึ่งรอบรู้กฎหมายบ้านเมือง รู้ขั้นตอนการลงโทษของทางการเป็นอย่างดีแม้แต่ชื่อของปรมาจารย์ทั้งพุทธและเต๋าสองลัทธิก็ยังท่องได้คล่องปรื๋ออ้าปากก็เอ่ยถึงค่ายกักกัน หุบปากก็บ่นเรื่องคนของร้านเป่าเฟิง ยังจะบอกว่าไม่เคยเห็นโลกกว้างใครจะไปเชื่อ!

        "เฮ้! ข้าก็หิวเหมือนกันนะ!" หลี่ไหวฺอวี้เลิกคิ้วไล่ตามมาโดยไม่อินังขังขอบ

        "เจ้าไปขอทานกินเถอะ!" นางไม่แม้แต่จะปรายตามอง

        "อย่านะ ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจก็พูดออกมาถึงแม้ว่าข้าจะไม่เปลี่ยนแปลงก็ตาม..."

        "..."

        "พี่ไหวฺอวี้ ข้าก็ช่วยท่านไม่ได้เหมือนกัน..."

        "คิกๆๆ..."

        ต้นไม้สองข้างทางใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนใบไม้ปลิดปลิวมาตามแรงลม ร่วงลงบนศีรษะ และบนบ่าของเหล่าหนุ่มสาว แม้กระนั้นก็ยังคงสร้างเสียงหัวเราะได้

        ทั้งสามไม่ได้เลือกร้านอาหารหรือโรงเตี๊ยมแต่เลือกนั่งที่แผงข้างทางแห่งหนึ่ง สั่งบะหมี่เนื้อสามชาม กินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

        หลังจากจ่ายเงินแล้วก็เกือบถึงเวลาที่นัดหมายพอดีร้านขายเต้าหู้อยู่ห่างจากร้านบะหมี่เพียงถนนเส้นเดียว หนุ่มน้อยขายาวเดินไม่นานก็ถึง

        "เป่าจู! พวกเจ้า... มาแล้วหรือ"หลี่อวิ๋นเห็นหมิงเป่าจูที่เดินนำหน้ามาก่อน จากนั้นก็เห็นหลี่ไหวฺอวี้และหมิงเป่าอวี้เดินตามหลังมา

        นางขบริมฝีปากเล็กน้อยแทบจะพูดไม่ออก รีบปรับอารมณ์สักพักถึงจะพูดได้คล่องปากแต่ใบหน้าของนางตอนนี้แดงก่ำไปหมดแล้ว

        ท่าทีสะเทิ้นอายอันงดงามสะกดสายตาชายหนุ่มหลายคนที่กำลังรอซื้อเต้าหู้อยู่ข้างๆหลี่ไหวฺอวี้เหลือบมองแวบหนึ่งก็ละสายตาไป

        "งานเริ่มแล้วหรือยัง"หมิงเป่าจูมิได้สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของหลี่อวิ๋น ยิ้มให้นางเล็กน้อย

        "ยัง... เป่าจู นี่... น้องชายเจ้าหรือ"

        หลี่อวิ๋นสังเกตเห็นชายหนุ่มรูปงามราวกับเทพเซียนชำเลืองมองตนเองแวบหนึ่งหัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ

        "ใช่ ลืมแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่น้องชายข้า หมิงเป่าอวี้"หมิงเป่าจูแนะนำพลางชี้ไปที่หมิงเป่าอวี้จากนั้นก็ชี้ไปที่หลี่ไหวฺอวี้อย่างเสียมิได้ "ส่วนเขา หลี่ไหวฺอวี้"

        หืม? ต่างก็เป็นน้องชายเหตุใดนามสกุลไม่เหมือนกัน หรือเป็นญาติห่างๆ แม้จะเคลือบแคลง แต่หลี่อวิ๋นก็ไม่กล้าถามเรื่องส่วนตัวกับคนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

        "นี่คือพี่หลี่อวิ๋น เต้าหู้ที่บ้านเรากินก่อนหน้านี้ก็ของร้านพี่เขานี่แหละ"หมิงเป่าจูแนะนำ

        "คารวะพี่หลี่อวิ๋นขอรับ" หมิงเป่าอวี้กล่าวทักทายอย่างว่าง่าย

        หลี่อวิ๋นยิ้มและพยักหน้าจากนั้นก็หันไปมองหลี่ไหวฺอวี้แต่กลับเห็นอีกฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาให้ความสนใจกับถุงหอมที่แผงติดกัน

        "อย่าไปสนใจเขาเลย เขาเป็นแบบนี้เอง"หมิงเป่าจูกลัวว่าหลี่อวิ๋นจะรู้สึกอึดอัด จึงรีบแก้ต่าง

        "ไม่เป็นไรๆ แต่บังเอิญจัง..." หลี่อวิ๋นกลับไม่รู้สึกอึดอัดยังมองใบหน้าซีกข้างของหลี่ไหวฺอวี้อย่างเหม่อลอย

        "หืม? บังเอิญอะไรหรือ" หมิงเป่าจูงุนงง

        "พวกเราสองคนต่างก็สกุลหลี่เหมือนกัน"

        หลี่อวิ๋นไม่ได้คาดคิดว่าตนเองจะเผลอพูดความในใจออกมาจึงได้แต่อธิบายอย่างตะกุกตะกัก แต่ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลงทว่าก็ยังดังพอที่ทั้งสามคนจะได้ยิน

        หมิงเป่าจูหลุดขำออกมา"หลี่อวิ๋น เจ้าช่างน่ารักจริงๆ!"

        "ชิ! บังเอิญตรงไหน สกุลหลี่เป็นสกุลใหญ่ในแผ่นดินอำเภอติ้งเหลียงมีประชากรกว่าพันครัวเรือน อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็นามสกุลหลี่"หลี่ไหวฺอวี้แค่นเสียงหัวเราะ หันมากล่าวอย่างเอ้อระเหย

        "ขออภัยด้วย..."

        คราวนี้หลี่อวิ๋นถึงรู้สึกหน้าม้านอย่างแท้จริงนางกำมือแน่นจนเหงื่อไหลออกมากลางฝ่ามือ