ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

      เดิมทีเจียงจือเฮ่ากำลังนอนพังพาบหลับสนิทอยู่ในห้องของเขาเองเมื่อได้ยินเสียงความโกลาหลจากภายนอกก็คิดเพียงแค่ว่าผู้ใดกันที่กล้าเข้ามาสร้างปัญหากับจวนท่านแม่ทัพแต่เมื่อลองสอบถามแล้ว เยี่ยมยอดเสียจริง คนของตระกูลมู่บุกมาถึงหน้าประตูแล้ว!

        ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสัญญาหนี้จำนวนสองหมื่นตำลึงที่เขาติดค้างอยู่เอาไว้ขึ้นมา

        ช่างน่าโมโหเป็นอย่างยิ่ง!

        ตอนนี้ไม่ว่าจะได้ยินนามของคนตระกูลมู่หรือนามของผู้ใดก็ตามเขาล้วนโมโหทั้งสิ้น

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่องค์รัชทายาทไม่เพียงแต่สั่งไม่ให้เขาพูดถึงเรื่องที่มู่อันเหยียนลักขโมยดอกบัวพันปีและเรื่องอื่นๆที่เกิดขึ้นในจวนไท่จื่อ ห้ามมิให้แพร่งพรายออกไปอีกทั้งยังสั่งไม่ให้เขาปรากฏตัวต่อหน้าองค์รัชทายาทภายในหนึ่งเดือนไม่เช่นนั้นผลพวงที่ตามมา เขาก็จะต้องเป็นผู้ที่รับผิดชอบเอง!

        ผลที่ตามมาเป็นความเสี่ยงที่เจ้าต้องรับผิดชอบเองความหมายของประโยคนี้ช่างร้ายแรงยิ่งนัก!!!

        “เจ้าเด็กหน้าเหม็น เจ้าออกมาทำอะไรที่นี่? ”

        ทันทีที่เห็นเจียงจื่อเฮ่าโผล่หน้าออกมา เจียงถิงก็ตะโกนถามด้วยใบหน้าที่มืดครึ้มถมึงทึง

        บุตรชายตัวเหม็นคนนี้ ขยันสร้างเรื่องหาปัญหาให้กับเขาบุตรชายที่ไม่พูดไม่จาโตขนาดนี้แล้ว แต่กลับอ้ำๆ อึ้งๆปิดปากเงียบไม่บอกกล่าวอันใดสักคำแก่ครอบครัวตัวเองบ้างเลย

        เมื่อถูกบิดาของตนเองตำหนิ ใบหน้าของเจียงจื่อเฮ่าก็บูดบึ้ง เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย“ท่านพ่อ ข้าเป็นหนี้บุตรสาวคนโตของตระกูลมู่อยู่สองหมื่นตำลึงจริงๆข้าจะรีบคืนให้แล้ว”

        เขาพูดด้วยสีหน้าไม่เบิกบานใจเป็นอย่างยิ่งราวกับว่ามีคนติดค้างเงินของเขาแทน

        “เจ้าเด็กตัวเหม็น เจ้ายังกล้าพูดอยู่อีกหรือ มีเรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นแต่กลับปิดบังซ่อนเร้นบิดาของเจ้า เจ้าถูกมารดาให้ท้ายจนเคยตัวแล้วอย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าลงโทษเจ้า! ”

        เมื่อคำพูดเงียบลง สิ่งที่เกิดขึ้นกับหลังศีรษะของเจียงจื่อเฮ่าก็คือฝ่ามือพิฆาตฉาดใหญ่

        “ท่านพ่อ ท่านทำกระไร? มีคนมองอยู่เยอะแยะเต็มไปหมดอย่าเพิ่งลงมือเลย”

        เจียงจื่อเฮ่าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแต่เพราะว่าเขามีอาการบาดเจ็บที่ก้นเป็นทุนเดิม ทำให้การเดินของเขาช้าลงมากดังนั้นแม้อยากจะหนีก็หนีไม่พ้น เขาถูกบิดาตีเข้าที่หน้าผาก แรงจนเวียนหัว และยิ่งน่าขายหน้าขึ้นไปอีกเมื่อเขาถูกโยนลงไปในคูน้ำ

        “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงหลบซ่อนตัวจากข้าบิดาสอนเจ้าตั้งแต่ยังเด็กว่าเกิดเป็นคนต้องเที่ยงธรรม ซื่อสัตย์ต้องมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตนมีเลือดของบุรุษที่แข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจ ทว่าเจ้ากลับทำอะไรลงไปบ้าง? ตอนนี้แค่นำเงินมาก็สามารถคลี่คลายปัญหาได้แล้วเช่นนั้นหรือ? ”

        “อืม...”

        เจียงถิงเหลือบมองไปที่ใบหน้าหงุดหงิดและใจร้อนของเจียงจื่อเฮ่า ไฟโทสะที่อยู่ในท้องของเขาก็พลันระเบิดขึ้นมาทันทีฝ่ามือพิฆาตพุ่งไปทางเจียงจื่อเฮ่าอีกครั้ง ตีจนเขาหวีดร้องโหยหวนฝูงชนที่รับชมอยู่ก็อดหวาดกลัวจนใจเต้นรัวมิได้

        ท่านแม่ทัพเหล่ยถิง สมแล้วที่เป็นท่านแม่ทัพใหญ่ ดุร้ายอารมณ์ร้อนแม้แต่บุตรชายของตนเองก็ยังไม่ลังเลเลยที่จะลงมือสั่งสอนเฆี่ยนตี

        ดูฝ่ามือพิฆาตนั่นสิ แค่หายใจออกจะเจ็บปวดเพียงใดกันนะ

        อา... พวกเขาเพียงแค่รับชมก็รู้สึกเจ็บปวดแทนแล้ว

        “ท่านพ่อ คนเยอะมากเลยนะขอรับ ท่านเห็นแก่หน้าบุตรชายของท่านมิได้หรือ! โอ้ย...”

        “ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ หน้าของเจ้าก็โดนเจ้าทำร้ายเองนั่นแหละ! ”

        เจียงถิงโมโห

        หยวนเป่าน้อยตาโตอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงมู่เอ้าเทียนเองก็ขมวดคิ้วขณะที่ดูชายสองคนสร้างปัญหาตรงหน้า

        "ท่านตา พวกเขากำลังทำอะไรกันหรือขอรับ? "

        หยวนเป่าน้อยถามด้วยท่าทางเรียบร้อยเชื่อฟัง สองคนนี้กำลังทำอะไรอยู่หรือราวกับการแสดงละครชุดใหญ่ ทว่าตอนนี้เขาจิตใจของเขากังวลเพียงแค่เรื่องเงินเขาต้องการช่วยมารดาของเขาหาเงินดวงตาของเด็กน้อยหมุนมองตามเงินที่อยู่ในมือของท่านลุงเจียงจื่อเฮ่าไปมา

        “หึ ร้องเพลงสองเหลือง [1] น่ะสิ!ไม่ต้องห่วง เมื่อพวกเขาร้องเสร็จแล้ว ปู่ของเจ้าจะรีบไปทวงเงินไม่ให้พวกเขาหนีไปได้”

        มู่เอ้าเทียนกล่าวราวกับว่าเขามองกลอุบายออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

        "อืม"

        หยวนเป่าน้อยพยักหน้าแข็งขัน

        “ท่านพ่อ ปล่อยข้าไปเถิด โอ้ย เจ็บ เจ็บ… เจ็บ ช่วยด้วย! ท่านแม่บุตรชายของท่านจะถูกสามีท่านทุบตีจนตายแล้ว ช่วยด้วย! ”

        เจียงจื่อเฮ่ากรีดร้องขณะที่กุมคอของตนเองเจียงถิงคว้าหูของเขาแล้วบิดหมุนไปรอบๆ ถึงสองครั้ง เจ็บจนน้ำตาของเขาไหลอาบแต่ทว่าไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้

        “เรียกหามารดาเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์มารดาของเจ้าเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮองเฮา ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเจ้าได้แล้ว”

        “โอ้ยๆๆๆ ช่วยด้วย! ”

        ตามปกติแล้วเจียงจื่อเฮ่าเป็นคนที่ไม่น่าสงสารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากวันนี้ เขาคงไม่มีหน้ามีตาอันใดอีกต่อไปแล้วคงถูกเหยียบย่ำจนต่ำที่สุดในเมืองหลวงต้าโจวแห่งนี้แล้ว

        “ท่านพ่อ ปล่อยข้าไปเถิด ท่านทำเช่นนี้จะให้ข้ากลายเป็นคนอย่างไรต่อไปเล่า?ข้ายังไม่ได้แต่งภรรยาเลย หน้าก็รักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว ต่อไปจะมีแม่นางคนใดอยากแต่งงานกับข้าอีก”

        เจียงจื่อเฮ่าตะโกนครวญคราง

        ผู้ชมที่เฝ้าดูความสนุกสนานนี้อยู่รอบๆล้วนไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ได้ ช่างเป็นเรื่องจริงที่น่าสนใจยิ่งนักเหมือนดูละครเวทีฉากใหญ่

        อ่า เยี่ยมยอดจริงๆ เมื่อยิ่งได้ยินเจียงถิงเอ่ยถึงคำพูดประเภทแต่งลูกสะใภ้แล้วเจียงถิงยิ่งฟังยิ่งระเบิดโทสะรุนแรงมากขึ้นไปอีก เขาบิดหูของเจียงจื่อเฮ่าไปทางมู่เอ้าเทียนทันที "บิดาของเจ้าทะเลาะกับคนแซ่มู่มาครึ่งชีวิตตอนนี้แม่นางน้อยกลับถูกลูกสารเลวอย่างเจ้าทำลายคามือไปเสียแล้ว!

        เจ้าไปยั่วโมโหแม่นางน้อยคนใดล้วนไม่ใช่ผลดีทว่ากลับไปยั่วโมโหแม่นางน้อยแซ่มู่บิดาของเจ้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าทั้งชีวิตในการพลิกฟื้นกลับมาได้อีกครั้งแน่!  "

        เจียงถิงตะครุบเจียงจื่อเฮ่าและเดินไปตรงหน้ามู่เอ้าเทียน ดุด่าเขาเขาโกรธเข้าแล้วจริงๆ คำพูดที่ระเบิดออกมาจากปากล้วนเป็นคำหยาบคาย

        เมื่อได้ยินบิดาดุด่าเขา เจียงจื่อฮ่าวก็รู้สึกเสียใจภายหลังหากรู้นานแล้วว่าจะต้องตาย เขาคงไม่ไปยั่วโมโหแม่นางน้อยแซ่มู่คนนั้นตั้งแต่วันที่ได้พบนาง วันเวลาดีๆ ในชีวิตของเขาก็จบสิ้นแล้ว

        ในขณะนี้ พวกที่รับชมการแสดงยังคงไม่รู้ว่าเจียงถิงหมายถึงอะไรจนกระทั่งเจียงถิงจับตัวเจียงจื่อเฮ่าลากมาและผลักเขาไปตรงหน้ามู่เอ้าเทียนก่อนจะเอ่ยว่า "มู่เอ้าเทียน เป็นข้าเอง เจียงถิง ที่อบรมสั่งสอนบุตรไม่ดีหากเจ้าต้องการทุบตีต้องการดุด่าล้วนตามใจเจ้า เจ้าต้องการเงินมากเท่าใดแม้ตระกูลเจียงของเราจะล้มละลาย ข้าก็จะหามาให้เจ้า”

        เจียงถิงกล่าวอย่างใจเย็น

        สีหน้าของมู่เอ้าเทียนนั้นไร้ความรู้สึกแต่สิ่งที่ตาเฒ่าตรงหน้าพูดนั้นสอดคล้องกับสิ่งที่อยู่ในหัวของเขามาก

        ปัญหาในวันนี้ มิใช่เป็นบุตรชายของเจ้าที่ก่อมันขึ้นมาหรือ?

        เป็นหนี้เท่าไหร่ แม้ว่าจะล้มละลายก็จะคืนหนี้ให้? ฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างเป็นคำพูดที่น่าฟังยิ่งนัก

        ทว่าในท้ายที่สุดก่อนที่มู่เอ้าเทียนจะทันได้เปิดปากกล่าวเจียงถิงก็กล่าวต่อว่า "เด็กคนนี้คือก้อนเลือดของตระกูลเจียงของพวกข้าข้าย่อมไม่มีทางปฏิเสธและจะให้ค่าตอบแทนเท่าที่เจ้าต้องการทว่าเด็กต้องกลับไปกับข้า! "

        อะไรนะ?

        ตู้ม

        ห้าสายฟ้ากระทบยอด [2]

        มู่เอ้าเทียนรู้สึกเพียงเสียงฟ้าร้องที่ผ่าลงบนหัวของเขาดังตู้มและการระเบิดทำให้เขาเวียนหัวและตาพร่า เมื่อสักครู่นี้เจียงถิงกล่าวอันใดออกมา?

        หยวนเป่าน้อยเองก็สับสนเช่นกัน

        แต่คนที่สับสนน้อยที่สุดคือผู้คนที่รับชมความครึกครื้นนี้

        โอ้ ไอ้หยา--!

        ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดสองตระกูลอย่างตระกูลเจียงและตระกูลมู่ที่ปกติยึดหลักน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองวันนี้ถึงได้ก่อเรื่องจนใหญ่โตได้ถึงขนาดนี้

        เหตุใดท่านอ๋องมู่ถึงพาเด็กน้อยมาเคาะประตูจวนของตระกูลเจียง?

        แต่กลับกลายเป็นว่าที่แท้แล้วเด็กคนนั้นเป็นลูกของเจียงจื่อเฮ่าแห่งตระกูลเจียงนั่นเอง!

        ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์!เด็กที่บุตรีคนโตแห่งตระกูลมู่พากลับมาเป็นลูกชายของคุณชายตระกูลเจียง!

        ...

        พรู้ด

        แค่ก แค่ก แค่ก.

        เดิมทีฮวาเหยียนตั้งใจจะยืนชมความสนุกอยู่ด้านหลังฝูงชนเฝ้าดูเจียงถิงถูกมู่เอ้าเทียนบดขยี้จนตาย และจะรอดูสงครามระหว่างเจียงจื่อเฮ่าและบิดาของเขาหากเห็นเจียงจื่อเฮ่าถูกทารุณกรรม อารมณ์ของนางคงดีขึ้นหลายเท่าบุรุษผู้หยิ่งผยองและไร้สมองคนนี้ สมควรถูกบิดาของเขาตีจนตาย

        ฮวาเหยียนยืนอยู่ด้านหลัง เงียบไม่ส่งเสียงสักแอะ และไม่มีใครสนใจนางพวกเขาทั้งหมดล้วนพยายามยืดคอและเบียดกันเพื่อมองไปข้างหน้ารับชมความสนุก!

        นางจึงสนุกกับการดูละครฉากนี้เช่นกัน

        แต่นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า ไฟจะลามมาลุกไหม้ถึงตัวนางเองด้วย

        มารดามันเถิด ถ้าเมื่อสักครู่นางได้ยินไม่ผิด เจียงถิงกล่าวว่าหยวนเป่าน้อยเป็นหลานชายของตระกูลเจียงใช่หรือไม่?

        ช่างเป็นเรื่องตลกระดับอาณาจักร!!!

        “เจ้าพูดอะไรออกมา? เจียงถิงเปิ่นหวางจะแทงเจ้าให้ตาย ดูว่าเจ้ายังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอันใดอีก! ”

         เชิงอรรถ

        [1] ร้องเพลงสองเหลือง 唱双簧 หมายถึง ร่วมมือกัน

        [2] ห้าสายฟ้ากระทบยอด 五雷轰顶 wǔ léi hōng dǐng หมายถึงคนที่ทำชั่วไว้มากย่อมถูกเวรกรรมตามลงโทษ ธาตุทั้งห้าเป็นตัวแทนของโลหะ ไม้ น้ำ ไฟและดิน