“เอาล่ะ...ข้ารู้แล้ว เหมยฮวาไม่ต้องพูดหรอก คุณชายใหญ่ไม่เป็ที่้า โดนอุบายบางอย่างของฮูหยินรอง ทำให้ต้องมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม” หลันหลันนิ่งไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่าป่วยรักษายังไงก็ไม่หาย ฮูหยินเลยเชิญนักพรตมาคนหนึ่งทำพิธี ปรากฎอาการฮูหยินผู้เฒ่าดีขึ้น ท่านนักพรตบอกว่าปีนี้ดวงของ
คุณชายใหญ่กับฮูหยินผู้เฒ่าขัดกันอย่างรุนแรง มีหนึ่งไม่มีสอง ไม่สามารถอาศัยร่วมชายคาเดียวกันได้ หากไม่แยกกันอยู่โดยเร็ว เกรงว่าต้องมีคนใดคนหนึ่งมีอันเป็ไป พอนักพรตทำนายเช่นนั้น คุณชายใหญ่ที่ก่อนหน้านั้นยังดี ๆ อยู่ก็ล้มป่วยลง...” เหมยฮวายังเล่าไม่จบ หลันหลันก็สรุปความได้ทันทีพูดต่อว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่าเลยเชื่อคำนักพรต ต่อให้รักและเอ็นดูคุณชายใหญ่แค่ไหน ก็คิดว่าควรต้องแยกกันอยู่สักระยะ ให้พ้นปีนี้ไปก่อนค่อยรับคุณชายใหญ่กลับไป ตอนนี้เกรงว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะยังไม่รู้ว่าสภาพคุณชายใหญ่เป็อย่างไร” หลันหลันถอนหายใจยาว พล็อตนี้ไม่เพียงน้ำเน่าธรรมดา เป็พล็อตน้ำเน่าขยี้ใจต่อไปต้องดราม่า ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน
หลันหลันส่ายหน้า...ไม่รู้ว่าตัวเองจะได้เป็นางเอกหรือเปล่า...แต่เป็สาวใช้แบบนี้...เธอคงไม่ได้รับบทเด่นอย่างนั้นใช่ไหม...เอาเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เธอควรพยายามจะใช้ชีวิตให้ดี
“ท่านป้าหลี่บอกว่าเราต้องอดทนให้ผ่านปีใหม่นี้ไปให้ได้ นี่เพิ่งเดือนห้ากว่าจะปีใหม่พวกเราไม่ต้องอดตายกันรึ เงินที่เหลืออยู่สองตำลึง แค่ซื้อยาให้คุณชายก็เหลือไม่เท่าไหร่ ป้าหลี่ได้แต่เอาไปซื้อข้าวกับแป้งแล้วผักดองมาประทังชีวิตพวกเรา”
“เหมยฮวา...”
“เ้าคะ”
“หนีตามข้าไปเถอะ...”
“....”
หลันหลันตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตให้ดี ไหน ๆ ก็หลุดมาที่นี่แล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อีก ที่จริงหากเป็สาวใช้แล้วมีที่คุ้มหัว มีข้าวกิน มีเตียงอุ่น ไม่ต้องกังวลเื่เสื้อผ้า หลันหลันก็คิดว่าจะไปตามน้ำอย่างดีสักหน่อย
ยังไงการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วยปัจจัยขั้นพื้นฐาน (โดยเฉพาะของกิน) ก็เป็หลักการดำเนินชีวิตของนางมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว
แต่แน่นอนว่านางอยากจะมีชีวิตที่เป็อิสระ มีเงินมีทองเป็ของส่วนตัว จะทำอะไรก็ทำได้สบาย ๆ แต่ถ้าอิสระแล้วไม่มีกินก็ไม่ดี... ยังไงมีกินก็เป็เื่ใหญ่สำหรับนางอยู่ดี
เฮ้อ...หลันหลันทอดถอนใจ
“พี่หลันหลัน พี่หลันหลันจะหนีไปไม่ได้นะ ยังไงคุณชายใหญ่ก็มีบุญคุณกับเรา ตอนเหมยฮวาถูกขายมาโดนให้ไปทำงานเป็สาวใช้ที่โรงซักล้าง จะเข้ามายังเขตเรือนก็ไม่ได้ สถานะต่ำกว่าสาวใช้จิปาถะเสียอีก ดีที่คุณชายมาเห็นสงสารเหมยฮวา รับเข้ามาเป็สาวใช้ขั้นสามในเรือน ถ้าไม่มีคุณชายใหญ่ เหมยฮวาจะต้องมีชีวิตที่ไม่ต่างกับตายทั้งเป็แน่ ๆ”
เหมยฮวานึกถึงตอนที่ตนถูกขายเข้ามากับกลุ่มเด็กรับใช้คนอื่น ๆ เพราะนางตัวเล็ก และไม่มีงานให้ทำมากนักจึงถูกทิ้งไว้ที่โรงซักล้าง นางเริ่มรำลึกความหลังและค่อย ๆ เล่าออกมาให้หลันหลันฟัง
ตอนนั้นนางอายุเพียงแค่สี่ขวบ แต่ถ้าไม่ทำงานก็จะเป็คนไร้ค่า เป็คนรับใช้เขาก็ต้องทำงานแลกข้าว แลกที่อยู่อาศัย เหมยฮวาต้องเริ่มจากการซักถุงเท้า ล้างรองเท้า และชุดชั้นในก่อน แต่หลังจากนั้นวันเวลาของนางก็ต้องอยู่ที่ลานซักล้างั้แ่เช้าจรดเย็น
มือทั้งสองข้างของเหมยฮวาถูกน้ำกัดจนเป็แผลเหวอะหวะ แต่ก็ไม่มีเวลาพัก จนมือทั้งสองข้างเริ่มเป็หนองทนไม่ไหว ป้าเจียวหัวหน้าสาวใช้โรงซักล้างเห็นแล้วสงสาร ก็ไปขอร้องท่านพ่อบ้านให้พานางไปหาหมอ ท่านพ่อบ้านเลยพานางไปหาท่านลุงหยวนใส่ยาแล้วพันผ้าให้
ที่จวนมีหมอประจำอยู่สองสามคน ที่นายท่านให้การอุปการะไว้ สองท่านเป็หมอทหารเก่า ปกติจะรักษาแต่เ้านาย ก็มีแต่ท่านลุงหยวนที่ตอนหนุ่ม ๆ เป็หมอด้านนอกเปิดโรงหมอเล็ก ๆ ทว่าเกิดไปมีเื่กับผู้มีอิทธิพลเสียก่อน
โรงหมอถูกรื้อทำลาย ต้องหนีหัวซุกหัวซุน ครอบครัวแตกแยก โชคดีที่ครั้งหนึ่งลุงหยวนมีโอกาสได้ช่วยชีวิตนายท่าน ตอนที่กำลังาเ็และถูกตามล่าเอาไว้ เพราะบุญคุณช่วยชีวิตนี้ นายท่านเลยช่วยเหลือรับท่านลุงหยวนเป็หมอประจำตระกูลอีกคน
ทว่าแม้ท่านลุงหยวนจะมีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่ก็เป็แค่หมอชาวบ้านที่หนีร้อนมาพึ่งเย็น สถานะในจวนไม่ดีนัก ได้แต่รักษาบ่าวไพร่เท่านั้น ไม่ได้รับการเชิดหน้าชูตา ภายหลังเกิดชอบพอหลี่มามาที่ตอนนั้นล่วงเข้าวัยสามสิบกว่าแล้ว
ฮูหยินคนก่อนเห็นว่าตนเองอาจจะอยู่ได้ไม่นานแล้ว จึงยกหลี่มามาให้แต่งงานกับลุงหยวน แล้วคืนสัญญาขายตัว ปล่อยให้หลี่มามาเป็อิสระ ซ้ำยังให้เงินทองมากมาย ตั้งใจจะให้ทั้งสองไปใช้ชีวิตบั้นปลายกันอย่างดี ไม่ต้องเป็ข้ารับใช้ใคร
“แต่หลายปีผ่านไป...ท่านป้าหลี่ก็ไม่ได้ไปไหน เพราะห่วงคุณชายใหญ่ ข้างกายคุณชายใหญ่ก็มีแต่หลี่มามาเท่านั้น เฮ้อ...ตอนนั้นท่านลุงหยวนกำลังพันแผลให้ข้า คุณชายใหญ่ผ่านมาเห็นพอดีเลยสงสารข้า ไปขอรับตัวข้ามาจากพ่อบ้าน
เดิมทีสถานะของข้าไม่ว่าจะไปอยู่ตรงจุดใด เรียกว่ามีหรือไม่มีก็ได้ แทบจะเป็คนไร้ประโยชน์จริงๆ ก็เลยไม่มีใครขัดข้องที่ข้าจะมารับใช้คุณชาย สำหรับคุณชายแล้วแม้นี่จะเป็เพียงเื่เล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับทำให้ข้าเหมือนขึ้น์จริง ๆ”
หลันหลันฟังแล้วก็ให้สงสารเหมยฮวา นางลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ แม้ร่างกายนี้จะอายุเพียงแค่สิบสอง แต่ถ้าเป็ยุคที่นางจากมา เหมยฮวาเรียกนางว่าท่านน้าก็ไม่เป็เื่ที่มากเกินไปด้วยซ้ำ
หลันหลันพอจะเข้าใจความรู้สึกของเหมยฮวาแล้ว เมื่อถือว่าคุณชายตัวน้อยที่นอนป่วยนั่น เป็ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต ความยึดมั่นที่จะทดแทนบุญคุณ คงทำให้แม้จะต้องตายไปด้วยกัน เหมยฮวาคงไม่ไปไหน
“ถ้าพี่หลันหลันหนีไป แล้วพี่จะอยู่ยังไง ครอบครัวพี่ก็ไม่มีแล้ว สัญญาขายตัวก็ยังอยู่ที่คุณชาย สถานะของเราทำอะไรไม่ได้มากนัก ต่อให้คุณชายไม่เอาเื่ สาวใช้ที่หนีไปก็ยังผิดกฎหมายอยู่ดี”
หลันหลันชะงักไปชั่งใจอย่างหนัก จากความทรงจำของเ้าของร่าง นางเพิ่งค้นพบว่ายุคสมัยที่ย้อนกลับมานี้ เป็ยุคที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ที่เคยเรียน มันเหมือนยุคโบราณแต่เป็โลกคู่ขนานกัน
ทุกสิ่งทุกเหตุการณ์เป็เื่ที่นางเข้าใจได้ไม่ยาก มันคล้ายกับความเป็จริงในสมัยก่อนที่นางเคยได้เรียนรู้มา แต่ถึงอย่างนั้น บางอย่างเช่นเื่ของกฎระเบียบ ก็มีความแตกต่างในข้อปลีกย่อยหลาย ๆ อย่าง
ในยุคนี้แม้จะเปิดกว้างเื่ชายหญิง ทว่าก็ยังถือเื่ชนชั้นอยู่มาก คนเป็เ้าอยู่สูงกว่าคนเป็ข้าราชสำนัก พวกข้าราชสำนักมีสถานะเท่าบัณฑิตแต่สูงกว่าพ่อค้า ส่วนพ่อค้า หมอ ถือว่ามีสถานะเดียวกัน หมอไม่เป็ที่รังเกียจเหมือนบางยุคในประวัติศาสตร์ที่นางเคยเรียนรู้มา แล้วก็ยังสูงส่งกว่าชนชั้นชาวนา ชาวไร่ และชาวบ้านธรรมดาอื่น ๆ แต่ถึงกระนั้นสถานะของชาวนา ชาวไร่ ก็ยังสูงกว่าทาสรับใช้อยู่ดี
แปลว่าต่อไป...ถึงหลันหลันจะเป็สาวใช้มีลำดับขั้น แต่สถานะทางสังคมก็ต่ำต้อย
อยู่ปลายสุดของห่วงโซ่อาหาร เป็ปลาเล็กปลาน้อยถ้าก้าวพลาดก็โดนปลาใหญ่กินไปได้ง่าย ๆ “แต่พวกเรายังดีกว่าทาสทหาร...พวกนั้นหญิงก็เป็นางบำเรอ ส่วนชายถ้าไม่ตายเสียก่อนก็คงได้แต่เลี้ยงม้า เลี้ยงสุกรไปวัน ๆ” เหมยฮวาพูดจนเสียงแหบเสียงแห้ง อายุยังน้อย แต่มีความเฉลียวฉลาด เข้าใจอะไรมากกว่าหลันหลันเยอะ เด็กหญิงเดินไปรินน้ำชาดื่ม แล้วถอนหายใจหนัก
“ยังไงเราต้องก็พึ่งคุณชายใหญ่” เด็กหญิงสรุป
“คุณชายใหญ่...” หลันหลันหันไปมองทางคนที่ยังนอนป่วยอยู่ รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกที่ต้องพึ่งพาคนที่ดูยังไงก็ย่ำแย่กว่าตนเช่นนี้
ราวกว่ารู้ว่านางคิดอะไรอยู่ เหมยฮวารีบพูดขึ้น...“ถ้าไม่มีคุณชาย พี่หลันหลันจะไปอยู่ที่ไหน ถ้าจะอยู่ที่นี่ บ้านนี้ก็เป็ของตระกูลคุณชายใหญ่ ถ้าไม่มีคุณชายเราก็อยู่ไม่ได้”
“เอ่อ...” หลันหลันไม่เคยคิดถึงข้อนี้มาก่อนเลย เมื่อครู่เธอคิดจะตัดช่องน้อยแต่พอตัว หนีไปตายเอาดาบหน้าจริง ๆ นั่นแหละ อย่างน้อยก็ไม่ได้ติดอยู่ในพล็อตละครน้ำเน่าแบบนี้
“พี่หลันหลัน ยังไงที่นี่ก็มีผ้าห่ม มีที่นอนกันหนาว มีบ่อน้ำสะอาด แล้วก็ยังมีห้องครัวอีก” เหมยฮวาเกาะแขนนางไว้แน่น หลันหลันจ้องเด็กหญิงแล้วถอนหายใจหนัก พยายามไม่คิดถึงห้องครัวอันว่างเปล่านั่น
“ที่เ้าพูดมาก็มีเหตุผล เหมยฮวาตัวน้อยรู้จักคิดกว่าข้ามากนัก งั้นเรามาลองทำอะไรสักอย่างดูละกัน” หลันหลันคิดว่าอย่างน้อยก็เห็นแก่เงินสองตำลึงที่เฟิ่งมามาไปซื้อตัวนางมาก็แล้วกัน เงินนั่นถ้าไม่เสียไปเพราะนางก็ยังเอามาใช้ซื้อยารักษาคุณชายได้อีกหลายวัน
“แล้วเราจะทำยังไงดีพี่หลันหลัน ถึงจะช่วยคุณชายได้”
“แน่นอนว่า ต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่หลี่มามากับท่านลุงหยวน” หลันหลันว่า แต่เหมยฮวากลับอึกอัก
“ท่านก็เห็นว่าป้าหลี่มาถึงที่นี่ก็เอาแต่ร้องไห้ ถ้าไม่ถึงเวลาต้องกินจริงๆ ก็ไม่ลุกขึ้นมาทำอะไรเลย ท่านป้าหลี่ถึงเป็คนมีฝีมือดีในหลาย ๆ เื่ แต่เนื้อในเป็คนอ่อนแอ ถ้าไม่มีใครเป็ผู้นำทางเดินให้ เกรงว่าป้าหลี่จะไม่รู้ว่าควรจะใช้ชีวิตยังไง เมื่อก่อนอยู่ในจวนก็ใช้ชีวิตตามที่เคยเป็มา แต่ตอนนี้คงเพราะมาอยู่ที่นี่ ป้าหลี่ก็เลยเป็แบบนี้ รู้สึกไร้หนทาง วัน ๆ เอาแต่ร้องไห้ไม่เป็อันทำอะไร ส่วนลุงหยวนก็เอาแต่เมาสุรา ข้าไม่กล้าเข้าไปหา ครั้งก่อนไปเรียกก็โดนไหปาใส่...”
“...” หลันหลันพูดไม่ออกอีกครั้ง ผู้ใหญ่สองคนก็พึ่งไม่ได้งั้นเรอะ อยากจะเอาหัวโขกกำแพงเสียจริง
“ยังไงก็ต้องลอง ป้าหลี่ไม่เป็ไร แต่ลุงหยวนต้องเรียกมาให้ได้ เ้าไม่ใช่บอกว่าลุงหยวนเป็หมอหรอกเหรอ”
“ใช่ เทียบยาเหล่านี้ลุงหยวนก็เป็คนเขียนให้ แต่จะทำยังไงดี...ท่านก็เห็นว่าสภาพลุงหยวนเป็ยังไง แล้วั้แ่ข้าเห็นมาลุงหยวนก็ไม่เคยรักษาโรคแบบจริงจังเลยนะ มีเพียงแต่รักษาาแภายนอกเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ยาก็หมดแล้วด้วย...”
“เ้าฉลาดถึงเพียงนี้ ก็ยังเป็แค่เด็กน้อยอยู่จริง ๆ เล่าเื่ให้ข้าฟังตั้งมากมาย แต่ก็ยังไม่รู้ทางออก เ้าวางใจเถอะ พี่หลันหลันคนนี้ ตกลงปลงใจแล้วว่าจะต้องพึ่งคุณชาย ดังนั้นพี่จะไม่ยอมให้คุณชายเป็อะไรไป” หลันหลันกระชับมือของเด็กหญิงแน่น ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วปล่อยออกเดินตรงไปใช้มือวัดไข้คุณชาย
8K
