ณ มหาลัย
ใบหน้าจิ้มลิ้มของนักศึกษาหนุ่มปีสามนั่งเรื่อยเปื่อยอยู่ใต้ร่มไม้ ตึกสูงใหญ่ของคณะเต็มไปด้วยรุ่นพี่รุ่นน้องที่พากันเดินวุ่นวายจนตาลายไปหมด ธีรุตน์เห็นคนเหล่าน้ีจนเบื่อหน่ายแล้ว แต่โชคดีที่มีนักศึกษาหนุ่มๆจากคณะอื่นคอยแวะเวียนเข้ามาในตึกให้ร่างเล็กได้ถ้ำมองพอคลายความปวดหัวไปบ้าง
“อีธีร์ มองอะไรอ่ะ”
“ใหมด”
“แหม มองผู้ชายตาเป็มันเลยนะ”
เพื่อนสาวเอ่ยแซว...
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็เบ้ปากไม่สนใน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มหันไปมองเหล่าชายหนุ่มจากคณะวิศวกรรมที่ใส่เสื้อชอปเดินเป็กลุ่ม มือเรียวท้าวคางพร้อมมุ้ยปากสีชมพูหวานด้วยความคิด ชีวิตนักศึกษามนุษย์ศาสตร์ปีสามมันช่างน่าเบื่อไม่เหมือนกับกับคณะอื่นจริงๆ
“นี่ จะกินทั้งฟูงเลยหรือไง”
“อะไรของแกเนี้ย นานๆทีจะมีอะไรดีๆให้ได้มอง”
ธีรุตน์ หรือ ธีร์ ตัดพ้อพร้อมกับหันหน้ามาทางกลุ่มเพื่อน ตอนนี้เหมือนทุกคนกำลังเตรียมตัวไปไหนสักที่ แต่ดูเหมือนร่างจะไม่กระตือรือร้นเหมือนคนอื่นเลยสักนิด
“พวกกูจะชอปปิ้ง เสร็จแล้วจะไปดูหนังต่อ ไปด้วยกันนะ”
“ก็อยากไปอยู่หรอก…แต่”
“แต่อีธีร์ติดเอฟวิชาอาจารย์เมธาวินั้แ่ปีหนึ่ง จนตอนนี้ยังเรียนไม่ผ่านเลยจ้า”
“ฮ่าๆๆๆ”
เสียงเพื่อนฟูงยิ่งทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มหงุดหงิด พอคิดถึงไอ้อาจารย์หน้าเืคนนั้นขึ้นมาอารมณ์ก็แปรปวนเหมือนกับตัวเองมีประจำเดือน แก้มทั้งสองข้างเริ่มแดงด้วยไฟโมโฟ ลมหายใจฟึดฟัดของนักศึกษาปีสามเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ั้แ่ที่ติดเอฟของอาจารย์หนุ่มคนนั้น ชีวิตของธีร์ก็แทบจะไม่ตรงกับเพื่อนๆเลยแม้แต่น้อย เขานึกว่าจะผ่านนรกขุมนั้นมาได้แล้ว แต่ก็ยังซวยซ้ำซวยซากขาดสอบตอนปีสองจนต้องลงวิชาเรียนเพิ่มตอนปีสามไม่รู้จบสิ้น!
“พอเลยพวกมึงอ่ะ ไปแล้ว…”
“อ้าว จะไปไหน”
“ก็ไปเรียนน่ะสิ”
ธีร์กล่าวเสียงแหลมพร้อมกับหอบกระเป๋าผ้าใบใหญ่เดินไปตามทาง สาเหตุที่เด็กหนุ่มต้องมานั่งอยู่ใต้ร่มไม้เป็ประจำก็เพราะรอเวลาเข้าเรียนของอาจารย์เมธาวิน ครั้งนี้ร่างเล็กตั้งใจจะผ่านให้ได้จริงๆ เพราะเขาไม่อยากเจอหน้าไอ้อาจารย์บ้าเืที่ตัดเกรดบ้าบอไม่เป็ธรรมจนทำให้ชีวิตมหาลัยเหมือนอยู่ในนรก!
137
