ยุนอึนฮันเงยหน้ามองท้องฟ้า มีแต่เมฆครึ้มเต็มไปหมด เมื่อเช้ามีฝนโปรยนิดหน่อย แล้วทำไมหมอนั่นถึงได้มาว่ายน้ำทะเลเอาในวันแบบนี้กันล่ะ ควรจะว่ายในวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งมากกว่าสิ อึนฮันไม่เข้าใจชายหนุ่มคนนั้นเอาเสียเลย อันที่จริงนี่ไม่ใช่เพียงเื่เดียวที่เขาไม่เข้าใจ แต่ยังรวมไปถึงตัวตนทั้งหมดของอีกฝ่ายด้วย ทำไมถึงต้องเลือกทำอาชีพสุ่มเสี่ยงอย่างการเป็พ่อค้าอาวุธ ทำไมต้องขายอาวุธให้ทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาในพื้นที่ขัดแย้ง ทำไมต้องเป็ถึงประธานบริษัททหารรับจ้าง และทั้งที่เลือกทำอาชีพที่สร้างความอาฆาตให้คนอื่นแท้ๆ แต่ยังทำตัวนิ่งเฉยขนาดนั้นได้อย่างไรกัน เพราะถ้าหากเป็ตัวอึนฮันเองละก็ ตอนกลางคืนคงไม่เป็อันหลับอันนอนกันแล้ว แต่นี่ชายหนุ่มกลับวางเฉยถึงขนาดกล้ามาว่ายน้ำกลางทะเลในวันที่ฟ้ามืดมัวเสียอย่างนั้น ถ้าหากเขาคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปบ้างก็ไม่ควรมาอยู่ในสถานที่อันตรายอย่างทะเลสิ เพราะถ้าจู่ๆ เกิดตะคริวกินระหว่างว่ายน้ำแล้วจมน้ำตายขึ้นมา คงไม่มีใครเสียใจสักคน แถมนอกจากจะไม่เศร้าแล้วคงรู้สึกขอบคุณที่ฟ้ามีตาอีกต่างหาก
“ไม่เจอกันนานนะ ยุน สบายดีไหม”
สำเนียงภาษาอังกฤษของอีกฝ่ายช่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่เพื่อนชาวฝรั่งเศสเองยังเคยพูดว่าสำเนียงภาษาฝรั่งเศสของเขาก็ไร้ที่ติเช่นกัน แล้วภาษาต่างประเทศจะเป็ปัญหาได้ยังไงล่ะ จะว่าไปแล้วผู้ชายคนนี้คือคนที่อันตรายที่สุดในโลก อึนฮันยิ้มน้อย ๆ
“สบายดีครับ คุณคามินสกี ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”
ชายหนุ่มที่ชื่อ วาซีลี คามินสกี พยักหน้ารับ ทันทีที่คามินสกีเดินขึ้นบันไดมา ลูกน้องที่ยืนรออยู่ก็รีบส่งผ้าเช็ดตัวให้ คามินสกีรับผ้ามาเช็ดตัวพลางมองอึนฮันไปด้วย ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเขาวาดขึ้นเป็เส้นโค้ง ั์ตาสีดำไล่มองอึนฮันอย่างละเอียดั้แ่หัวจดเท้า แม้อึนฮันจะขนลุกขนชันเพราะรู้สึกเหมือนมีนิ้วของภูตผีลูบไล้ไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังอดทนกับสายตานั้นโดยไม่ได้แสดงท่าทางใดๆ ออกมา ไม่นานหลังจากนั้นคามินสกีก็เริ่มวิจารณ์การแต่งตัวของอึนฮัน
“เหมือนเด็กประถมไม่มีผิด”
และราวกับว่าความเห็นนี้ยังไม่สาแก่ใจ คามินสกีจึงพูดเสริมอีก
“เด็กประถมที่ถูกล้อว่าเป็เด็กเนิร์ดน่ะ”
คามินสกีมักจะแหย่เขาเล่นเสมอ แต่อึนฮันก็เพียงแค่แค่นหัวเราะ “อ๋อ ฮ่า ๆ ...” ราวกับท่องบทละครกลับไปเหมือนทุกครั้ง คามินสกีถึงกับโบกมือ
“ถ้ามันไม่ตลกก็ไม่ต้องขำ นายฝืนทำตามน้ำไปทำไม”
ก็เพราะคุณคือคนที่น่ากลัวที่สุดในโลกยังไงล่ะครับ อึนฮันกลืนคำตอบอันแสนขมขื่นนั้นลงไปพลางยิ้มแห้งๆ คามินสกีเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่พูดไม่จา และเมื่อใบหน้าของคามินสกีขยับเข้ามาใกล้ อึนฮันก็หน้าซีดเผือดทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นััเส้นผมของเขาราวกับจะลูบหัว
“เหมือนหลานวัยประถมของฉันจริง ๆ”
จากนั้นคามินสกีก็ยิ้มแล้วผละออกห่าง
“แต่นายเคยบอกว่าไม่้าปืนกล็อก [1] นี่นะ”
คำพูดเป็นัยว่าหลานชายวัยประถมของคามินสกี้าปืนกล็อกทำเอาอึนฮันต้องฝืนยิ้มแห้งๆ อีกรอบ เพราะคิดว่านั่นคงเป็มุกตลกสไตล์คามินสกี ระหว่างที่อีกฝ่ายหันหลังกลับไป อึนฮันก็ฉวยโอกาสแอบมองร่างกายสูงโปร่งที่มีมัดกล้ามดูปราดเปรียว สวมเพียงแค่กางเกงว่ายน้ำทรงสามเหลี่ยมสีดำตัวเดียวเท่านั้น ทั่วทั้งกายไร้รอยสักหรือแผลเป็ใดๆ แนวเส้นเืเป็เพียงสิ่งเดียวที่ปรากฏให้เห็นบนร่าง เส้นเืสีน้ำเงินดูโดดเด่นอยู่บนต้นแขน สัดส่วนร่างกายของคามินสกีตรงตามที่อึนฮันชอบเป๊ะ ทว่าเขากลับได้แต่นึกเสียดาย เพราะรู้ดีว่าคนที่มีหุ่นเช่นนี้ไม่ใช่เื่ปกติบนโลก แต่ทำไมต้องเป็ร่างกายของคามินสกีด้วยล่ะ ถ้าหากว่านี่เป็ร่างกายของคนอื่น ป่านนี้ในหัวเขาคงได้วาดฝันถึงตอนจบอันแสนสุขไปแล้ว อึนฮันมองดูร่างที่ห่มผ้าเช็ดตัวผืนนุ่มก่อนจะหันหน้าหนีไปช้า ๆ
คามินสกีหันกลับมามองเขา ถึงแม้ตอนนี้อึนฮันจะหันหน้าหนีไปแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังรู้สึกถึงสายตาของเขาได้อย่างชัดเจน อึนฮันถอนใจเบาๆ
“อ้อ”
คามินสกีพูดราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้
“คราวที่แล้วทำได้ดีมาก เป็เพราะนาย ฉันถึงได้หาไอ้แมลงนั่นเจอ”
อึนฮันไม่ได้ตอบอะไร ไอ้แมลงที่ว่าต้องถูกฆ่าไปแล้วแน่ ๆ หมอนั่นตายแบบไหนกันนะ คงจะตายอย่างสยดสยองน่าดู พออึนฮันคิดได้แบบนั้นขนหัวก็พลันลุกชัน คนคนนั้นไม่มีทางได้ตายไปเฉย ๆ แน่ ไม่เด็ดขาด เพราะเ้าบ้านี่ไม่ใช่มนุษย์ที่เมตตาใครขนาดนั้น
คามินสกียิ้มออกมาเมื่ออึนฮันเอาแต่ก้มหน้าก้มตารอให้บทสนทนาผ่านไป นิ้วขาวผ่องของเขาแตะไหล่อึนฮันเบาๆ อึนฮันตัวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวเมื่อมือของอีกฝ่ายัั เขาได้แต่เงยหน้ามองคามินสกี แววตาหวาดหวั่น คามินสกีก้มมองเขาสักพักก่อนจะเดาะลิ้นแล้วดึงมือกลับไป อึนฮันคิดว่าอีกฝ่ายโกรธ จึงแค่ไล่สายตามองการกระทำของคามินสกีไปโดยไม่ปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น
“ว่าแต่วันนี้เอาแบบไหนมาล่ะ”
คามินสกีเอ่ยถาม และเมื่อเขาเอนตัวนอนลงบนเตียงอาบแดด ลูกน้องอีกคนก็ยื่นแก้วโมฮิโตไปให้ทันที
“ผมเอาบัตรเงินฝากมาครับ”
อึนฮันกล่าวก่อนจะเปิดกระเป๋าเอกสาร เขาหยิบซองเอกสารจะส่งให้ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ แต่ลูกน้องคนนั้นกลับพยักพเยิดไปทางคามินสกีเป็เชิงบอกให้เขาเอาไปให้ด้วยตัวเอง อึนฮันจึงจำต้องเดินไปหาคามินสกีด้วยสีหน้าจนใจ เมื่อเขายื่นซองให้อย่างระมัดระวังตรงหน้าเตียงอาบแดด คามินสกีก็ยักไหล่แล้วฉวยเอกสารไปจากมือเขาทันที
“ทำได้ดีมาก น่าพอใจเสมอเลยนะ”
“ถ้าอย่างนั้น ผม...”
“ครั้งนี้ก็ฝากด้วยล่ะ จำนวนเงินรอบนี้มากอยู่เหมือนกัน”
ครั้งที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้เลยนี่หว่า หรือจะครั้งก่อนหน้า ไหนจะครั้งกระโน้นก่อนหน้าครั้งนั้นอีก อึนฮันเบือนหน้าหนี สีหน้าพะวักพะวน ตอนนี้ลูกน้องอีกคนมายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แต่ต่อให้เป็คนละคนกับคนที่แล้วก็ยังสวมชุดสูทแบบเดียวกันอยู่ดี อะไรเนี่ย นี่มันเครื่องแบบประเภทไหนเรอะ
“คือว่า คุณคามินสกีครับ”
อึนฮันเงยหน้าขึ้นมาราวกับว่าคราวนี้ต้องพูดเื่ที่ควรพูดให้ได้ เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นนั้น ใบหน้าของคามินสกีก็ดูสนอกสนใจขึ้นมาทันที
“ว่าไง”
“ผมเป็แค่นักฟอกเงินธรรมดานะครับ ถ้าจะให้ฟอกเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ความสามารถผมมันยัง...”
สีหน้าของคามินสกีเปลี่ยนเป็หมดสนุกทันที เขาส่ายหน้าช้าๆ
“นายทำได้ดีอยู่แล้วน่า ฉันรับประกัน”
“แต่คุณคามินสกีครับ เงินที่คุณให้มานั่นเกือบจะครึ่งหนึ่งของเงินที่ผมดูแลแล้วนะครับ ผมยังเป็นักฟอกเงินตัวเล็กๆ เกินกว่าจะจัดการเงินจำนวนมากขนาดนี้...”
“ไม่ต้องพูดแล้ว”
คามินสกีพูดตัดบทอย่างไร้เยื่อใย อึนฮันทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นว่าเขายักไหล่ทั้งที่ยังอมหลอดโมฮิโตไว้ ท่าทางนั้นราวกับจะถามว่าอึนฮันคาดหวังให้เขาตอบว่าอะไรล่ะ
ริมฝีปากบางเฉียบคู่นั้นเพียงแค่คาบหลอดไว้ก็น่ามองแล้ว อึนฮันก้มหน้าอย่างสับสน ใบหน้าของคามินสกีดูเฉยเมยไม่ยินดียินร้ายเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเย้ายวน ร่างกายสูงโปร่งปราดเปรียวเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของสัตว์ป่ามาพร้อมกับใบหน้าที่เหมาะจะเป็หมอสอนศาสนาหรือนักบวช ถึงแม้อึนฮันจะคิดว่าตัวเองไม่ควรเป็แบบนี้ แต่ก็ยังใจสั่นอยู่ดีเมื่อได้มองรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่าย ั้แ่เกิดมาอึนฮันยังไม่เคยได้พบใครที่ใกล้เคียงกับคนในสเปกมากขนาดนี้มาก่อนเลย และไม่เคยเจอใครที่น่ากลัวขนาดนี้ด้วยเช่นกัน เพราะอย่างนั้นหัวใจเขาถึงได้เต้นระรัวอย่างไร้ปรานีทุกครั้งที่ได้มายืนอยู่ต่อหน้าคามินสกีด้วยความรู้สึกสองอย่างที่ย้อนแย้งกันเอง
“ถ้าเงินที่ฉันให้ไปคราวก่อนคือครึ่งหนึ่ง คราวนี้มันก็คงเท่ากับที่นายจัดการอยู่พอดีละนะ หกล้านน่ะ”
“งะ...เงินมากขนาดนั้น!”
อึนฮันหน้าซีดเผือด ถึงแม้จะทำหน้าวิงวอนขอร้องให้ปล่อยเขาไปโดยไม่สนค่าตอบแทนใดๆ ก็ตาม คามินสกีก็เพียงแต่อมยิ้มเฉย ๆ เท่านั้น ในที่สุดอึนฮันก็ต้องรับกระเป๋าเอกสารสีดำจากลูกน้องของคามินสกีมาถือไว้จนได้ เขาเดินลากสายกระเป๋ายาว ๆ ไปตามทางจนคามินสกีต้องเอ่ยปากถาม
“กระเป๋านั่นไม่ดีเหรอ”
อึนฮันชะงักฝีเท้ากลางทางระหว่างไปที่เรือสปีดโบ๊ตแล้วหันกลับมา สีหน้างุนงงไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไรนั่นทำเอาคามินสกีพยักพเยิดไปทางกระเป๋าที่เขาลากอยู่
“กระเป๋าที่นายลากอยู่ตอนนี้น่ะ ฉันถามว่ามันไม่ดีกว่าใบที่นายสะพายอยู่หรือไง”
ตอนนั้นเอง อึนฮันถึงได้ก้มลงมองกระเป๋าใบที่ลากอยู่ พอมองดูดีๆ แล้ว นี่เป็ของมียี่ห้อจนเรียกได้ว่าหรูหราเลยทีเดียว อึนฮันเบิกตากว้าง คามินสกีจึงพูดกลั้วหัวเราะ
“ฉันรู้ว่านายหวงกระเป๋าพังๆ นั่น แต่ไม่คิดจะเปลี่ยนกระเป๋าดูบ้างเหรอ”
อึนฮันเม้มปากแน่นสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยตอบ
“คือ...ขอบคุณครับ”
พอได้ยินแบบนั้น คามินสกีจึงตอบกลับไปว่า
“ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอก ถ้าไม่ถูกใจ นายจะทิ้งก็ได้”
อึนฮันพยักหน้ารับ สีหน้าของคามินสกีดูไม่สบอารมณ์นัก แต่อึนฮันไม่ทันเห็น เขากำลังจะลงเรือสปีดโบ๊ต ทว่าคามินสกีกลับเรียกไว้เสียก่อน
“อ้อ ยุน!”
เมื่ออึนฮันมองขึ้นมา คามินสกีก็ยิ้มกว้างให้อย่างสดใส
“ไว้เจอกันใหม่นะ”
ถึงแม้ว่าในสายตาอึนฮันรอยยิ้มนั้นจะดูเหมือนรอยยิ้มของภูตผีมากกว่าก็เถอะ
ยุนอึนฮันเป็นักฟอกเงินในไมแอมี เดิมทีแล้วเขาเป็เพียงนักศึกษาต่างชาติชาวเกาหลีใต้และเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามาไกลถึงขนาดนี้ได้อย่างไร ปัญหาอาจจะอยู่ที่ว่าเขาเคยทำงานพิเศษเป็ผู้ช่วยของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็สุดยอดนักฟอกเงินแห่งไมแอมีอย่าง เคย์ ลินเบิร์ก ก็เป็ได้ ไม่ว่าอย่างไรอึนฮันก็มาเป็นักฟอกเงินด้วยความตั้งใจครึ่งหนึ่งและตกกระไดพลอยโจนอีกครึ่ง ผลของมันคือตอนนี้เขาไม่ต้องใช้ชีวิตโดยกังวลเื่เงิน ๆ ทอง ๆ อีกต่อไป
ในตอนแรกนั้นเขาไม่เคยต้องกังวลอะไรในชีวิตเลย อึนฮันได้แต่ถอนใจหนัก ๆ หากไม่ใช่เพราะ วาซีลี คามินสกี ละก็ ตอนนี้เขาคงหาเงินได้พอประมาณและใช้ชีวิตธรรมดาๆ อย่างเกย์คนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาไม่อาจใช้ชีวิตอย่างสบายอุราแบบนั้นได้อีกต่อไปแล้ว
“เลดี้ ไม่ชอบวาซยาขนาดนั้นเชียวเหรอ”
พวกลูกน้องของคามินสกีมักเรียกอึนฮันว่า ‘เลดี้’ ซึ่งอันที่จริงเขาเองก็คิดว่าโชคดีแล้วที่เป็ชื่อนี้ ไม่ใช่ ‘ไอ้เบื๊อก’
“มะ...ไม่ชอบอะไรล่ะครับ เขาเป็ลูกค้าที่ดีนะครับ ค่าตอบแทนที่เขาให้ก็ตั้งแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ในแต่ละปีของผมเลยด้วย แล้วไหนจะ...”
ความจริงอึนฮันก็ไม่ได้้าเงินหรือสิ่งอื่นใดมากขนาดนั้น ดังนั้นเขาจึงต้องเค้นหาข้อดีของอีกฝ่ายซึ่งที่จริงแล้วเขาก็ได้แต่หวังให้หายไปจากชีวิตสักที ชายหนุ่มพยายามนึกหาคำพูดอย่างเอาเป็เอาตายอยู่ด้านหลังลูกน้องของคามินสกีที่กำลังขับสปีดโบ๊ต แต่ก็นึกอะไรไม่ออกจนต้องพูดปิดท้ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“...ไหนจะให้กระเป๋าผมอีกน่ะครับ”
เสียงลมกระโชกแรงทำให้เขาเกือบต้องะโกลับไป
“แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบเขาเอามากๆ เลย”
“บะ...บอกว่าไม่ได้ไม่ชอบไงครับ”
ลูกน้องคามินสกียักไหล่เมื่อได้ฟังคำพูดของเขา
“ถ้างั้นแสดงออกว่าไม่ชอบไปเลยจะดีกว่านะ”
คำพูดนั้นทำเอาอึนฮันตาเบิกโพลง
“ทะ...ทำ...ทำไมล่ะครับ”
แล้วถ้าเขาเกิดไม่พอใจ ‘การแสดงออกว่าไม่ชอบ’ ของผมขึ้นมา เขาจะไม่หันปากกระบอกปืนมาจ่อหัวผมแทนเรอะ หรือไม่ก็เอาคีมมาถอนนิ้วมือนิ้วเท้าจนถึงถอนฟันผมออกหมด หรือวางะเิที่บ้านผมแทนน่ะ!
ถึงแม้จะพูดอะไรอย่างนี้ออกไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ในหัวอึนฮันกลับนึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไปเสียแล้ว และเมื่อลูกน้องของคามินสกีพูดเกริ่นขึ้นว่า
“อืม ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าพูดเื่นี้ได้ไหม...”
ใบหน้าของอึนฮันก็ยิ่งซีดเซียวไปกันใหญ่ ทันใดนั้นลูกน้องของคามินสกีก็เอ่ยขึ้น
“วาซยาเขาชอบการไล่ล่าน่ะ”
อึนฮันเอ่ยถาม ตัวสั่นระริก
“ล่ามนุษย์น่ะเหรอครับ”
“เอ้า ก็ใช่น่ะสิ”
อึนฮันแทบทรุด
“เขาชอบไล่ตามสิ่งที่เขาถูกใจ เพราะฉะนั้นถ้ายิ่งหนีก็ยิ่งเหมือนสาดน้ำมันลงกองไฟเสียเปล่าๆ ไม่ใช่เื่ดีนักหรอกนะ”
อึนฮันเงยหน้าขึ้นมาทันที ถูกใจอย่างนั้นเหรอ แล้วถูกใจใครกันล่ะ เมื่อเห็นั์ตาของอึนฮันกวาดมองไปมารอบตัว ลูกน้องของคามินสกีก็ได้แต่ยักไหล่
“ไม่รู้ตัวหรือไง วาซยาออกจะหวงคุณ”
“มะ...ไม่เห็นรู้เลยครับ”
“เขาทำเหมือนไม่ชอบ แต่ดันให้ของขวัญคุณด้วยนี่ ถ้าคุณเป็เกย์มีหวังได้ถูกวาซยาจับกินแน่”
ว่าแล้วลูกน้องคนนั้นก็หัวเราะคิกคักราวกับชอบใจอะไรสักอย่าง
“ว่ากันว่าวาซยาน่ะเป็ผู้ชายน่ากลัว ไม่เคยเลือกชายเลือกหญิง แต่เห็นแบบนั้นเขาก็เคารพรสนิยมทางเพศของคนอื่นนะ เขาถึงได้ยังทำตัวเป็สุภาพบุรุษกับคุณแบบนี้ไง”
อึนฮันยิ่งตัดสินใจอย่างหนักแน่นว่าเขาจะไม่เปิดตัวว่าเป็เกย์เด็ดขาด ลูกน้องที่ไม่ได้ล่วงรู้ถึงการตัดสินใจของเขาเลยกล่าวตัดบท
“เอาเป็ว่าคุณก็อย่าเล่นตัวนักเลย อย่าหยอกวาซยาจนเกินไป ให้แวะมาไมแอมีทุกๆ สองเดือนน่ะไม่ใช่เื่ดีเท่าไรหรอกนะ มันเหนื่อย”
----------------------------------
[1] กล็อก (Glock) คือปืนพกที่บริษัทกล็อกผลิตขึ้น มีชื่อเสียงในฐานะปืนพกที่ตำรวจอเมริกาใช้
4K
