เสียงจั๊กจั่นเรไรร้องระงมแข่งกับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ บ่ายวันหยุดวันนี้ร้อนอบอ้าวจนแทบจะเป็บ้า อากาศในห้องนอนของไทนิ่งสนิท มีเพียงม่านหน้าต่างที่ขยับไหวเล็กน้อยยามมีลมร้อนพัดผ่านเข้ามา
ไทนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง
ชายหนุ่มวัย 24 ปี รูปร่างสมส่วนที่เคยเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ตอนนี้กลับต้องมานอนนิ่งเป็ผักต้ม เฝือกอ่อนสีขาวโพลนพันรอบข้อมือทั้งสองข้างของเขาแ่า เป็หลักฐานของความซุ่มซ่ามที่ทำให้เขาตกจากหลังคาเมื่อหลายวันก่อน
ความเ็ปยังคงตึงๆ อยู่ที่ข้อมือ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด
ความหงุดหงิดที่แท้จริงคือความคันยุบยิบใต้เฝือกที่เขาเกาไม่ได้ และ... ความ้าอีกอย่างหนึ่งที่มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าความคัน
มันคือความ้าทางเพศ
หลายวันแล้วที่เขาต้องนอนแห้งเหี่ยวอยู่บนเตียงนี้ หลายวันที่ร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ของเขา ยกเว้นข้อมือ ถูกบังคับให้อยู่นิ่ง ความหนุ่มแน่นมันเรียกร้อง อัดอั้นอยู่ในตัวจนแทบะเิ และที่แย่ที่สุดคือ เขาไม่สามารถช่วยตัวเองได้
ข้อมือทั้งสองข้างไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เขาทำได้แค่ขยับนิ้วเล็กน้อย แต่ไม่มีแรงพอจะกำอะไรได้มั่นคง ไม่ต้องพูดถึงการกำ "น้องชาย" ของตัวเองเพื่อปลดปล่อยความทรมานนี้
ไทพลิกตัวอย่างทุลักทุเล พยายามข่มตาหลับ แต่ภาพจินตนาการมันกลับยิ่งแจ่มชัด ความร้อนจากอากาศภายนอกดูเหมือนจะสุมไฟปรารถนาในตัวเขาให้ลุกโชนยิ่งขึ้น เขารู้สึกปวดหนึบไปหมด โดยเฉพาะตรงกลางลำตัวที่มันกำลังตื่นตัวขึ้นมาอย่างดื้อรั้น
แกร๊ก...
เสียงลูกบิดประตูหมุนเบาๆ ทำให้ไทสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันไปมอง ร่างอรชรของละออก็ก้าวเข้ามาในห้อง
ละออ น้องสาวต่างแม่วัย 20 ปี ลูกติดของตั๊ก แม่เลี้ยงของเขา เธอไม่ได้มีสายเืเดียวกับเขาสักหยด ซึ่งเป็ความจริงที่ไทต้องคอยย้ำเตือนตัวเองอยู่บ่อยๆ
วันนี้เธอกลับมาจากมหาวิทยาลัยเร็ว ละอออยู่ในชุดอยู่บ้านที่แสนจะธรรมดา แต่กลับดึงดูดสายตาของเขาได้อย่างน่าประหลาด เธอยืนอยู่ตรงนั้น ถืออ่างน้ำสแตนเลสใบเล็กและผ้าขนหนูผืนสะอาด
“แม่ให้มาเช็ดตัวให้ค่ะ” เธอบอกเสียงเบา พยายามไม่สบตาเขาตรงๆ
ไทพยักหน้าหงึกๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็ปกติ “อือ... ร้อนจะตายอยู่แล้ว ดีเลย”
ละออวางอ่างน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียง เธอบิดผ้าขนหนูผืนเล็กจนหมาด เหยาะแป้งเย็นลงไปนิดหน่อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกลิ่นสบู่อาบน้ำจางๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขา
เธอสวมเสื้อยืดคอกว้างสีขาว เนื้อผ้าบางเบาจนมองเห็นสายเสื้อชั้นในสีอ่อนข้างใต้ได้ลางๆ ยิ่งเวลาเธอก้มตัวลงบิดผ้า ขอบเสื้อที่ย้วยลงมาก็เผยให้เห็นร่องอกขาวเนียนแวบๆ กางเกงขาสั้นสีเทาที่เธอสวมก็สั้นพอที่จะอวดเรียวขาขาวผ่องที่น่าลูบไล้
ไทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“พี่ไท... ขยับหน่อยค่ะ” ละออพูด เธอต้องเริ่มเช็ดตัวเขาจากลำคอและหน้าอก
ไทพยายามยันตัวขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดเพราะข้อมือที่เจ็บ ละออจึงต้องเป็ฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อช่วยพยุงเขา และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความทรมานระลอกใหม่
ความใกล้ชิดนี้มันอันตราย
ละออเริ่มเช็ดตัวให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ มือเล็กๆ ที่จับผ้าขนหนูนั้นสั่นน้อยๆ เธอคงรู้สึกอึดอัดไม่ต่างกันที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ "พี่ชาย" ที่โตเป็หนุ่มเต็มตัวแล้ว
ผ้าเย็นๆ ลากผ่านลำคอของเขา ไล่ลงมาที่แผงอกกว้าง ไทสูดหายใจลึก กลิ่นหอมจากเรือนผมของละออที่มัดรวบไว้ลวกๆ มันชัดเจนเหลือเกิน ผิวแก้มใสๆ ของเธออยู่ห่างจากใบหน้าเขาไม่ถึงคืบ เขามองเห็นไรผมอ่อนๆ ที่ข้างขมับของเธอ
มือของเธอเช็ดไล่ลงมาที่หน้าท้อง... และเริ่มเข้าใกล้จุดยุทธศาสตร์
ไทเกร็งหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว
“เดี๋ยว... เดี๋ยวพี่ทำเองตรงนั้น” เขาพยายามจะพูด แต่เสียงมันแหบพร่า
“พี่ไทจะทำยังไงคะ มือเจ็บอยู่” ละออท้วง เธอเองก็หน้าแดง แต่ก็ทำตามหน้าที่
เธอค่อยๆ ดึงผ้าห่มผืนบางที่คลุมท่อนล่างของเขาลงไปกองไว้ที่เอว เผยให้เห็นกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นที่เขาใส่อยู่
และนั่นคือตอนที่ร่างกายของเขาทรยศอย่างสิ้นเชิง
ความใกล้ชิด กลิ่นหอม ผิวขาวๆ ที่เขาเห็นแวบๆ และััเย็นๆ ที่ลูบไล้ไปมา มันมากเกินไปที่ชายหนุ่มที่อัดอั้นมาหลายวันจะทนไหว
ไทรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งไปรวมกันตรงกลางลำตัว มันแข็งขืน ผงาดขึ้นมาดันบ็อกเซอร์จนนูนเด่นเป็ลำชัดเจนอย่างน่าอับอาย
ละออที่กำลังจะเอื้อมมือไปเช็ดแถวๆ ขาอ่อน ชะงักกึก!
ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จ้องเขม็งไปที่เป้ากางเกงของเขาที่ตอนนี้มัน "ตั้ง" ขึ้นมาอย่างโจ่งแจ้ง เืสูบฉีดไปทั่วใบหน้าขาวนวลของเธอจนแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก
เธอดึงมือกลับทันทีราวกับโดนไฟลวก
“เอ่อ... ละ... ละออว่า... เช็ดแค่นี้ก่อนดีกว่าค่ะ” เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามทำเป็ไม่เห็น แต่สายตากลับหลบไปทางอื่นอย่างไม่เป็ธรรมชาติ
เธอลุกพรวดพราด เตรียมจะคว้าอ่างน้ำแล้วหนีออกจากห้องไป
“เดี๋ยว!”
เสียงของไทดังขึ้น รวดเร็วและแหบพร่ากว่าปกติ มันหยุดฝีเท้าของละออไว้
เธอหันกลับมาอย่างช้าๆ ใบหน้ายังคงแดงจัด
“ละออ...” ไทเรียกชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเว้าวอนและ... ความทรมาน
“พี่... พี่ปวดไปหมดแล้ว”
ละออขมวดคิ้ว “ปวดข้อมือเหรอคะ เดี๋ยวละออไปเอายาแก้ปวดมาให้...”
“ไม่ใช่!” ไทสวนขึ้นมาทันที “ไม่ใช่ที่ข้อมือ... แต่เป็... ตรงนี้” เขาพยักพเยิดใบหน้าไปที่ "หลักฐาน" ที่ยังคงนูนเด่นอยู่ใต้บ็อกเซอร์
ละออหน้าเหวอไปเลย เธอคงไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาตรงๆ
“พี่ไท... พูดอะไรน่ะคะ... น่าเกลียด” เธอเสียงสั่น
“พี่ไม่ได้ล้อเล่นนะละออ” ไทพูดอย่างจริงจัง เขาจ้องตาเธอเขม็ง “พี่ทนไม่ไหวจริงๆ มันอึดอัด มันปวดไปหมด พี่นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว”
เขารู้ว่ามันเป็การร้องขอที่บ้าบิ่นที่สุด แต่ในสถานการณ์นี้ เขามองไม่เห็นทางเลือกอื่น
“พี่ช่วยตัวเองไม่ได้เลย... ละออเห็นนี่” เขาขยับข้อมือที่ติดเฝือกให้เธอดู “พี่แค่... แค่อยากให้มันสงบลง”
ละออยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ เธอกำลังประมวลผลคำพูดของเขา ดวงตาของเธอฉายแววสับสน ใ และ... หวาดกลัวเล็กน้อย
“แต่... แต่ว่า...”
“นะ... ช่วยพี่หน่อยได้ไหม” ไทใช้ไม้ตาย “แค่ใช้มือ... นะ... แค่ใช้มือแป๊บเดียว”
ความเงียบเข้าครอบงำห้อง มีเพียงเสียงพัดลมที่ยังคงดังหวี่ๆ
ละออยืนลังเลอย่างหนัก เธอกัดริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองจนแทบห้อเื สมองของเธอกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก
ส่วนหนึ่งมันร้องะโว่า "บ้าไปแล้ว!" นี่มันพี่ชาย ถึงจะไม่ใช่แท้ๆ และที่สำคัญที่สุด... แม่!
“ถ้า... ถ้าแม่ตั๊กรู้...” เธอพูดเสียงเครือ “แม่ฆ่าละออตายแน่”
นั่นคือสิ่งที่เธอกลัวที่สุด ตั๊ก แม่ของเธอ เป็คนเด็ดขาดและน่ากลัวเวลายิ่งโกรธ ถ้าแม่กลับมาเห็นเธอทำอะไรแบบนี้... เธอไม่อยากจะคิดเลย
“แม่เขาไม่อยู่หรอก” ไทรีบพูด “แม่ออกไปซื้อของที่ตลาดกับป้าข้างบ้าน กว่าจะกลับก็เย็นๆ นู่นแหละ ไม่มีใครรู้หรอก นะละออ... พี่ขอร้องล่ะ”
สายตาเว้าวอนของเขามันทำให้ใจเธออ่อนยวบ
ไทไม่เคยขอร้องอะไรเธอแบบนี้ เขาดูทรมานจริงๆ ความปวดหนึบที่เขาพูดถึง... เธอไม่เคยรู้สึก แต่พอมองไปที่ "สิ่งนั้น" ที่มันยังคงดุนดันผ้าอยู่ เธอก็พอจะเดาได้ว่ามันคงอึดอัดมากจริงๆ
และ... ลึกๆ ในใจ... ส่วนที่มืดมนที่สุดที่เธอไม่กล้ายอมรับ... มันมีความอยากรู้อยากเห็น
เธออายุ 20 แล้ว ไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา เธอรู้ว่าผู้ชายเป็ยังไง เธอเคยเห็นในหนัง เคยอ่านในนิยาย แต่ของจริง... เธอไม่เคยัั
ความสงสาร ความกลัว และความอยากรู้ มันตีกันมั่วไปหมดในหัวของเธอ
ไทมองตาเธอไม่กะพริบ รอคอยคำตอบ
สุดท้าย... ละออก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
เธอไม่ได้พูดอะไร แต่การที่เธอค่อยๆ วางผ้าขนหนูในมือลง แล้วเดินกลับมาที่ข้างเตียงอย่างเชื่องช้า... มันคือคำตอบ
ไทรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมานอกอก
ละออยืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียง มือของเธอเย็นเฉียบ ใบหน้ายังคงแดงซ่านไม่หาย
“ต้อง... ต้องทำยังไงคะ” เธอถามเสียงเบาหวิว
ไทกลืนน้ำลาย “ก็... แค่... ดึงกางเกงพี่ลงหน่อย... แล้วก็... ใช้มือ...”
ละออหลับตาปี๋ เหมือนกำลังจะะโน้ำที่เย็นจัด เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาไปที่ขอบกางเกงบ็อกเซอร์ของเขา
นิ้วเรียวเล็กของเธอเกี่ยวขอบยางยืด... แล้วดึงมันลงอย่างช้าๆ
วินาทีต่อมา... ความเป็ชายที่อัดอั้นของไทก็ดีดผึงออกมาปะทะกับอากาศร้อนๆ ของยามบ่าย
มันใหญ่โต ร้อนผ่าว และแข็งขืนจนเส้นเืปูดโปน ส่วนปลายมีหยาดน้ำใสๆ ปริ่มออกมาเล็กน้อย
ละออผงะไปก้าวหนึ่ง เธออ้าปากค้าง จ้องมอง "มัน" อย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอเคยเห็นแต่ในรูปปั้นกรีก แต่นี่มัน... มันทั้งน่ากลัวและน่าทึ่งในเวลาเดียวกัน
“ละออ...” เสียงครางของไทเรียกสติเธอกลับมา
“จับมันสิ... เร็ว... พี่จะทนไม่ไหวแล้ว”
ละออเม้มปากแน่น เธอค่อยๆ ยื่นมือขวาที่ยังสั่นไม่หยุดออกไป...
ััแรกคือความร้อน...
ร้อนจัด... ผิวที่ตึงเปรี๊ยะนั้นสู้มือเธออย่างน่าประหลาด มือเล็กๆ ของเธอโอบรอบมันได้ไม่มิดด้วยซ้ำ
ไทซี๊ดปากออกมาทันทีที่มือเย็นๆ ของเธอััโดน
“อ่า... ใช่... แบบนั้นแหละ”
ละออหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกระลอก เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ เธอแค่กำมันไว้แน่นๆ
“ขยับสิ... รูดขึ้น... รูดลง...” ไทกระซิบสั่ง เขากำลังจะคลั่ง
ละออเริ่มทำตามอย่างทุลักทุเล เธอจับลำร้อนนั้นไว้ แล้วเริ่มขยับมือขึ้นลงอย่างเก้ๆ กังๆ
มันเป็จังหวะที่ไม่คงที่เอาเสียเลย บางทีก็เร็วไป บางทีก็ช้าไป บางทีก็กำแน่นจนเขาเจ็บ บางทีก็หลวมจนแทบจะหลุดมือ
“ช้ากว่านี้หน่อย... อ๊า... ใช่... แต่... แต่กำให้แน่นกว่านี้อีกนิด” ไทพยายามสอน
ละอออกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เธอพยายามตั้งสติและทำตามที่เขาบอก เธอจดจ่ออยู่กับท่อนเนื้อในมือ เฝ้ามองมันขยับเข้าออกในอุ้งมือของตัวเอง
ผิวของมันลื่น แต่ก็สากเล็กน้อยเพราะเส้นเืที่นูนขึ้นมา เมื่อเธอรูดลง ส่วนหัวที่บานออกเล็กน้อยก็โผล่พ้นหนังหุ้มปลายสีแดงก่ำ เมื่อเธอรูดขึ้น ิัก็จะร่นกลับไป
เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ดัง "ฟับ... ฟับ..." ผสมกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนสองคน
“อ่า... ละออ... ดี... ดีมาก” ไทครางเสียงต่ำ เขาหลับตาพริ้ม ความอึดอัดที่สะสมมาหลายวันกำลังได้รับการปลดปล่อยทีละน้อย
ละออเริ่มจับจังหวะได้ดีขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังเกร็งและอายม้วน มือของเธอเริ่มเปียกลื่นจากน้ำใสๆ ที่ไหลซึมออกมาจากส่วนปลายของเขามากขึ้นเรื่อยๆ
เธอมองหน้าไทที่กำลังเคลิบเคลิ้ม แล้วก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือตัวเองอีกครั้ง
นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่?
เธอกำลัง "ช่วย" พี่ชายต่างแม่... ในห้องนอนของเขา... ตอนกลางวันแสกๆ
ความตื่นเต้นที่น่าอึดอัดแล่นปราดไปทั่วร่างของเธอ มันทั้งน่าขยะแขยงและ... น่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน
มือของเธอเริ่มเมื่อย แต่ไทดูเหมือนจะยังไม่ถึงไหน
“เร็ว... เร็วอีกนิด... อื้มมม...” เขาสั่ง
ละออเร่งจังหวะมือของเธอเร็วขึ้น เสียง "ฟับ ฟับ ฟับ" ดังถี่ขึ้นตามไปด้วย เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของเธอ ไม่ใช่แค่เพราะอากาศร้อน แต่เพราะความตื่นเต้นที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน
“พี่ไท... เมื่อไหร่จะ... จะเสร็จ” เธอถามเสียงสั่น มือเธอเริ่มปวดแล้ว
“ใกล้แล้ว... อ่า... อย่าหยุดนะ... ซี๊ดดด...” ไทบดกรามแน่น เขากำลังจะไปถึงจุดนั้น
แต่ดูเหมือนว่าความไม่ประสาของละออก็เป็อุปสรรคสำคัญ จังหวะของเธอมันยังขาดๆ เกินๆ มันดี... แต่ยังไม่ "พอดี"
ไทลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย มองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างตั้งอกตั้งใจของละออ...
เขารู้สึกว่าแค่มือ... มันคงไม่พอเสียแล้ว
3K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736504015_2034701.webp)