นับั้แ่ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ เอกก็ได้มีห้องนอนส่วนตัวเป็ครั้งแรกในชีวิต ห้องของเขาเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันเกินกว่าจะจินตนาการได้ ทั้งทีวีจอั์ ตู้เย็น และวิดีโอเกมรุ่นล่าสุด ซึ่งเสี่ยใหญ่เป็ผู้จัดเตรียมไว้ให้อย่างพิถีพิถัน เขาถึงกับเที่ยวไล่ถามบรรดาเพื่อนฝูงว่า เด็กผู้ชายชอบอะไร เพื่อเนรมิตห้องในฝันไว้ต้อนรับลูกชายเพียงคนเดียว
ห้องนอนใหม่ของเอกกว้างขวางและหรูหรายิ่งกว่าห้องพักรูหนูที่เขาเคยซุกหัวนอนกับแม่หลายเท่า ทว่าแม้ชีวิตจะพลิกผันสู่ความสุขสบายเพียงใด เอกก็ไม่เคยลืมรากเหง้าของตนเอง เขายังคงระลึกถึงวันคืนที่เคยฟันฝ่าความทุกข์ยากมากับผู้เป็แม่เสมอ
ในสังคมใหม่ เอกไม่มีเพื่อนมากนัก แม้จะมีลูกหลานคุณหญิงคุณนายละแวกบ้านแวะเวียนมาเล่นด้วย แต่เขาก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กพวกนั้นที่ชอบทำตัวสูงส่งและพูดจาข่มเหงผู้อื่น เพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาจึงมีเพียง โก้ ลูกชายของมานพซึ่งเป็คนขับรถประจำบ้าน เอกมักจะชวนโก้ขึ้นมาเล่นวิดีโอเกมในห้องส่วนตัวเสมอ ซึ่งเสี่ยใหญ่ก็ไม่ได้ขัดขวาง เพราะมองว่าตราบใดที่ลูกชายอยู่ในสายตาและมีความสุข เขาก็ยินดีสนับสนุน
"โก้... จะทำอะไรต้องรู้จักเกรงใจบ้างนะลูก อย่าทำอะไรให้คุณท่านไม่พอใจเด็ดขาด" มานพมักจะเตือนบุตรชายด้วยความกังวลใจ เขาคลุกคลีกับเสี่ยใหญ่มานานจนรู้ซึ้งว่าภายใต้หน้ากากใจดีนั้นแฝงไปด้วยความอำมหิตเพียงใด
"โธ่พ่อ... ผมแค่เป็เพื่อนเล่นให้คุณหนูเอง ไม่ได้ไปกวนใจใครสักหน่อย" โก้ตอบเสียงดังฟังชัดตามประสาเด็กซื่อๆ เขาถูกพามาอยู่ที่นี่เพื่อให้เป็เพื่อนคลายเหงาแก่เอกตามคำสั่งของเสี่ยใหญ่ เด็กทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกัน กิน นอน และเล่นสนุกราวกับพี่น้องร่วมสาบาน
เสี่ยใหญ่เฝ้ามองเด็กทั้งสองด้วยแววตาเอ็นดู "คุณจะคิดมากไปทำไมมานพ ผมเป็คนบอกให้คุณพาลูกมาอยู่ที่นี่เอง ปล่อยให้เด็กๆ เขาเล่นกันไปตามประสาเถอะ เราเป็ผู้ใหญ่แล้วอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย" เขาพูดพลางยิ้มเย็น ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ปล่อยให้เล่นกันไปก่อน แต่เมื่อเติบใหญ่ เขาจะเป็คนสอนให้พวกเขารู้เองว่าใครคือนาย และใครคือบ่าว
12 ปีผ่านไป...
กาลเวลาหมุนเวียนไปอย่างรวดเร็ว เอกเติบโตขึ้นเป็ชายหนุ่มรูปงามและเรียนจบด้านการบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แม้ลึกๆ เขาจะไม่ได้รักในศาสตร์แขนงนี้ แต่เขาก็จำต้องเรียนเพื่อสืบทอดกิจการตามความคาดหวังของผู้เป็พ่อ ส่วนโก้นั้นเรียนจบด้านช่างกล แต่กลับไม่ได้ออกไปประกอบอาชีพที่ไหน เขาเลือกที่จะเป็ผู้ติดตามคอยรับใช้เสี่ยใหญ่ ไปไหนมาไหนเคียงข้างประดุจเงาตามตัว
"ยินดีด้วยครับนายน้อย ในที่สุดท่านก็เรียนจบเสียที จะได้มาช่วยงานนายท่านได้อย่างเต็มตัว" โก้กล่าวแสดงความยินดีด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็หลังมือ
หลังจากที่โก้ได้ก้าวเข้าสู่โลกของเสี่ยใหญ่ เขาก็ได้เห็นความต่างชั้นระหว่างตนเองกับเอกที่ห่างกันราวฟ้ากับเหว เขาได้ััทั้งด้านมืดและด้านสว่างที่น่าสะพรึงกลัว เห็นผู้มีอิทธิพลมากมายต้องก้มหัวให้เสี่ยใหญ่ จิตใจที่เคยซื่อบริสุทธิ์ของเด็กน้อยจึงถูกกัดกร่อนด้วยความทะยานอยากและอำนาจบารมี
"โก้... เป็อะไรของนายน่ะ? เดี๋ยวนี้ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ั้แ่ไปทำงานกับพ่อ" เอกถามด้วยความมึนงง เมื่อเห็นเพื่อนรักมีท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวจนเกินเหตุ ทั้งที่ไม่ได้พบกันเพียงสองปี
"ตอนนี้ผมรู้แล้วครับว่าอะไรควรไม่ควร... ผมเชื่อว่าในอนาคต นายน้อยจะต้องยิ่งใหญ่เหนือกว่าเสี่ยแน่นอน" แววตาของโก้ที่จ้องมองเอกนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังที่ซ่อนเร้น เขาปรารถนาจะเกาะชายเสื้อนายน้อยเพื่อนเล่นในวัยเด็ก เพื่อถีบตัวเองขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ
"จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ... เอาที่สบายใจแล้วกัน" เอกตอบพลางขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบท่าทางของโก้ในยามนี้เลย แววตาที่เคยใสซื่อคู่นั้นหายไปไหน พ่อของเขาสอนอะไรให้กับโก้กันแน่ใน่เวลาที่เขาไม่อยู่
750
