"ถึงตลาดแล้วขอรับ" คนขับเอ่ยบอกผู้เป็นายที่นั่งอยู่ข้างใน พร้อมลงมาเปิดประตูให้อย่างนอบน้อมเหมาะสมกับค่าจ้างที่ได้รับ
ทันทีที่ประตูเปิดออก เด็กชายวัย 5 ขวบในชุดสีฟ้าอ่อน ปักลายด้วยดอกโบตั๋น เ้าของดวงตากลมโตสีดำที่คล้ายกับสีผมที่ถูกมัดไว้กลางศีรษะ ะโออกมายืนข้างนอกอย่างรวดเร็ว ทำให้หลายคนที่กำลังจับจ่ายซื้อของอยู่หยุดชะงักและหันมามองด้วยความสนใจ แต่เด็กชายหาได้สนใจไม่ ตอนนี้เขาสนใจแต่ร้านขนมที่อยู่รอบด้าน เห็นแล้วอยากกิน!
"น้องเล็ก! รีบร้อนไปไย" หลี่หวังเหว่ย เ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มและมีเรือนผมสีน้ำเงินเข้มดังสีตา รีบลงตามมาติดๆ ไม่คิดว่าน้องน้อยจะรีบเช่นนี้เกิดสะดุดล้มขึ้นมาจะเป็แผลเอาได้ จะดุก็ไม่กล้วน้องน้อยช่างซุกซนยิ่งนัก
"น้องเล็กคงหิวกระมังพี่ใหญ่ ตอนนี้ก็ใกล้จะเลยยามอู่แล้วด้วย"หลี่หวังหย่งบุรุษผู้มีหน้าตาหล่อเหลาแบบพี่ใหญ่ แตกต่างแค่สีตาและสีผมที่เป็สีน้ำเงินเหลือบดำ
"ใช่แล้วพี่ใหญ่ ข้าหิวจนสามารถกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว" ตอบพลางเอามือลูบท้องไปมา ทำให้คนที่แอบมองอยู่ยิ้มตามอย่างเอ็นดูไม่น้อย
"งั้นเราไปหาอะไรรองท้องกันดีกว่า" พี่ใหญ่ออกความเห็นและเดินมาอุ้มคนตัวเล็กกว่าขึ้นแนบอก
"อ่ะ! พี่ใหญ่ข้าเดินเองได้"
"ให้พี่ใหญ่อุ้มแหละดีแล้วน้องเล็ก เดียวหลงทางขึ้นมาจะวุ่นวาย อีกอย่างแถวนี้หมาจรจัดมันเยอะพี่เกรงว่ามันจะทำร้ายน้องเอาได้"
คนเป็หลี่หวังหย่งตอบแก้มบังคับ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่น้องเล็กแต่หันไปมองรอบ ๆ แทน หลี่หวังฟางเอียงคอมองก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หมาจรจัดหรือทำไมรู้สึกเหมือนมีความหมายแฝงอยู่ในคำนี้ แต่ช่างเถอะ ตลาดหนิเนอะก็ต้องมีหมาจรจัดบ้างเป็ธรรมดา อีกอย่างจะได้ไม่ต้องเสียแรงเดินเองด้วย คิดเองเสร็จสับก็หันไปสนใจสิ่งอื่นแทน
ทั้งสามเดินจับจ่ายซื้อของกินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่หรอกจริง ๆ มีแค่หลี่หวังฟางคนเดียวนี้แหละที่กินส่วนพี่ชายทั้งสองแค่ทำตัวเป็กระเป๋าเงินและคนถือของให้เท่านั้นเอง แต่ถึงอย่างงั้นผู้เป็พี่ก็เต็มใจทำหน้าที่นี้ให้อย่างยิ่ง เพราะเมื่อได้เห็นน้องเล็กที่กินจนแก้มพองออกมาทั้งสองข้างแล้วนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกมีความสุขที่ได้มองแบบสุดๆ
" ท่านพี่ข้าอยากกินอันนั้นขอรับ" ว่าพลางชี้นิ้วไปทางร้านที่มีขนมคล้ายลูกชิ้นแต่เคลือบด้วยน้ำตาล มันเป็สีแดงเสียบไม้น่ากิน
"เ้าหมายถึงถังหูลู่อย่างนั้นหรือ" พี่ใหญ่ถามและเดินเข้าใกล้ร้านที่ถูกหมายปอง
"ใช่ขอรับ" คนตัวเล็กพยักหน้ารับเออออเพราะเพิ่งจะรู้จักชื่อของมัน หันไปหาคุณลุงพ่อค้าพร้อมสั่งของกินที่อยู่ตรงหน้าทันที
"ท่านลุง ข้าขอ 3 ไม้ขอรับ" ยกนิ้วอวบ ๆ 3 นิ้วให้คุณลุงพ่อค้าประกอบกับคำพูด ทำให้คนเห็นล้วนรู้สึกเอ็นดูไปตาม ๆ กัน
"ทั้งหมด 15 อีแปะจ๊ะ" คุณลุงพ่อค้าพูดด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจพร้อมยื่นถังหูลู่ให้
"นี้ขอรับ" และแน่นอนที่พี่รองเป็คนจ่ายเงิน ตัวเขาเป็คนรับของ ส่วนพี่ใหญ่ก็ทำหน้าที่อุ้มเขาต่อไปโดยไม่บ่นสักคำ
ทั้งสามใช้เวลาเดินเล่นที่ตลาดไปหลายชั่วยามแล้ว จึงตัดสินใจจะกลับก่อนที่ฟ้าจะมืดเพราะตอนนี้ก็เข้ายามเซิน หากกลับช้าเกรงว่าจะถูกดุเอาได้
พอดูรวม ๆ แล้วก็ใช้เวลาในการจับจ่ายซื้อของกินไปเยอะเหมือนกัน ขณะที่หลี่หวังฟางยืนรอคนมารับโดยมีพี่รองยืนอยู่ข้างๆ ส่วนพี่ใหญ่เดินไปซื้อของที่มารดาฝากซื้อเพราะมัวแต่พาคนน้องเที่ยวเลยลืมเสียสนิท สักพักหลี่หวังเหว่ยก็เดินกลับมา
ทันใดนั้นเองก็มีคนวิ่งมาชนหลี่หวังหย่งที่ยืนอยู่ข้างหลี่หวังฟาง จนมือที่จับประสานของคนทั้งสองหลุดออกอย่างไม่ได้ตั้งใจ ส่วนชายที่วิ่งชนคนนั้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วไม่คิดหันมาขอโทษกันสักคำ
หลี่หวังฟางมองตามด้วยความใ และก็ได้เห็นว่าคนที่วิ่งมาชนหลี่หวังหย่งตอนนี้ถูกหลี่หวังเหว่ยทุ่มลงพื้นอย่างแรงอย่างไม่ออมมือ หะ โหดมาก!
ทุกอย่างเหมือนจะจบดีแต่หารู้ไม่ทุกอย่างนั้นคือกลอุบายของใครสักกลุ่มที่้าทำให้ท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจออกห่างจากเหยื่อตัวน้อย แม้ซักวิเดียวก็ยังดี ทันทีที่หลี่หวังเหว่ยวิ่งไปจับเ้าคนชน หลี่หวังฟางก็รู้สึกว่าตัวเองลอยได้ ...มันไม่ใช่อะไรหรอก วินาทีที่พี่ชายทั้งสองละสายตา คนตัวเล็กก็โดนใครสักคนอุ้มขึ้นไต่หลังคาหนีไปอย่างรวดเร็ว ชำนาญน่าจะไม่ใช่โจรธรรมดา แต่ว่านะ...
...ข้าโดนลักพาตัวแล้วขอรับ!!!!
ฟึบ
อยู่ดี ๆ ก็ถูกจับตัวมา ตอนนี้หลี่หวังฟางถูกชายชุดดำที่ใส่ผ้าปิดหน้าไว้ครึ่งล่าง จับมาโยนไว้ในรถม้าขนาดกลาง ซึ่งในนี้ไม่ได้มีตัวเขาแค่คนเดียวที่ถูกจับมา แต่ยังมีเด็กอีก 4 คน ทั้งหมดมีอายุประมาณ 5-10 ขวบ มีเด็กผู้ชาย 2 คน เด็กผู้หญิง 2 คน ไม่ต้องบอกก็รู้ พวกชายชุดดำที่จับพวกเรามามันต้องเป็พวกค้าทาสแน่นอน แต่ทำได้เอิกเกริกมาก ดูไม่เป็มืออาชีพแต่ก็ดูมีฝีมือ หลี่หวังฟางวิจารณ์ในใจอย่างสนุกสนาน
เพราะหลี่หวังฟางทำอะไรไม่ได้เลยเนื่องจากถูกจับมัดมือจนมือแดงไปหมดแล้ว พลังรึก็ไม่มี ไม่แปลกหรอกก็เด็กน้อยแค่ห้าขวบ คงยังไม่มีใครมาสอนต่อสู้ให้หรอก ทำไมอ่อนแอเยี่ยงนี้ นั่งคิดน้ำตาทิพย์ซึม ถ้าถามว่ากลัวหรือไม่ ตัวหลี่หวังฟางตอบได้ทันทีเลยว่าไม่น่ากลัวเท่างูของพี่ใหญ่หรอก เพียงแต่หนีไม่ได้ เลยได้แต่นั่งนิ่งรอให้คนมาช่วยเท่านั้นเอง
"เฮ้ย รีบไปสิวะ เดียวแม่งก็มีคนตามมาหรอก!" เสียงชายชุดดำที่เป็คนจับเขามาและยังนั่งเฝ้าพวกเขาจากข้างในะโบอกชายชุดดำอีกคนที่นั่งประจำคนขับรถม้าด้วยน้ำเสียงติดร้อนรนนิด ๆ
เพราะเขากลัวท่านแม่ทัพตามมาทันนะสิ เล่นไปจับน้องสุดรักสุดห่วงมา ตอนจับมาแรก ๆ กว่าจะสลัดหลุดเล่นเอาหอบไปเหมือนกัน แต่เมื่อนึกถึงกำไรที่จะได้รับมาภายหลังก็มีแรงฮึดขึ้นจนหนีออกมาได้ ชายชุดดำคนนั้นคิดในใจ
"รอก่อนสิวะ ไอนั้นที่ไปจับไอเด็กนั้นยังไม่มาเลย" เสียงคนขับรถดังตอบกลับมาจากข้างนอก
"ช้าจังว่ะ ไม่ใช่แม่งโดนฆ่าไปแล้วหรือ?" ชายชุดดำถามกลับ
"จะบ้ารึ! ก็แค่เด็กคนเดียวมันจะไปทำอะไรได้ว่ะ" คนขับโต้ตอบอย่างไม่เชื่อ
หลี่หวังฟางที่นั่งฟังก็แอบกลอกตามองบน โลภมากจริงๆ พวกโจรบ้าแค่พวกเขา 5 คนไม่พอยาไส้หรือไง ถึงได้จับเด็กมาเพิ่ม ทำงานก็ไม่ได้เื่ ฮึม! ถ้าเป็เขาทำนะทำได้ดีกว่านี้อีก เอ้ย ไม่ใช่ อย่าให้หนีออกไปได้นะ เขาจะฟ้องพี่ใหญ่ให้มาจัดการให้หมดเลยคอยดู!
"อ่ะ มาแล้ว ๆ เห้ย ทำไมตัวสินค้าถึงเป็แบบนี้!" หลังจากเงียบไปนานเสียงชายคนขับรถม้าก็ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก
"ก็ไอเด็กนี้เหมือนจะเป็จอมยุทธ์ ข้าเกือบจะพลาดท่าให้มันอยู่แล้ว" คนที่ใส่ชุดดำที่มาใหญ่เหมือนจะเป็ผู้หญิงตอบด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิด
"แล้วเขาจะรับหรือ ฆ่าทิ้งไปเลยไม่ดีกว่าหรือ สภาพแบบนี้?" คนขับรถม้าเสนอและกำลังจะสนองด้วยการชักมีดออกมา
"เห้ย! ไม่ได้ ๆ เด็กนี้มันเก่ง ต้องขายได้ราคาดีแน่ ๆ อย่างน้อยก็เอาไปขายให้คนรวย ๆ ที่ชอบซื้อเด็กเก่งๆ ไปเลี้ยงใช้งาน แค่เราทำแผล รอให้แผลมันหายค่อยเอาไปขายก็ได้" ผู้หยิงชุดดำรีบห้ามทันที
"จะยืนเถียงกันอะไรตรงนี้ เดี๋ยวมีคนตามมาจะยุ่ง!"
ชายชุดดำที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่นานเริ่มทนไม่ไหว ะโบอกให้รีบออกเดินทางเสียที ตอนนี้ใจเขาแทบไปอยู่ตาตุ่มแล้ว อีกสองคนได้ยินก็เห็นด้วยจึงไม่ได้เถียงอะไรกันต่อ หญิงสาวนำเด็กที่จับได้โยนใส่ในเกวียนข้างใน จากนั้นก็เดินไปนั่งข้างหน้ากับชายคนขับรถม้า
ฟึบ
ตรงหน้าปรากฏเด็กชายคนหนึ่งที่พึ่งถูกโยนเข้ามา เด็กชายคนนี้มีเืท่วมตัว ดูเหมือนเด็กชายจะหมดสติไปเพราะพิษาแ ถ้าปล่อยทิ้งไว้เกรงว่าเด็กชายจะต้องตายจริงเป็ ต้องรีบทำแผลหลี่หวังฟางหันไปมองชายชุดดำก็เห็นว่าอีกคนไม่มีท่าทีจะทำแผลหรือดูแลเด็กตรงหน้าเลย เมื่อเห็นดังนั้นเด็กชายจึงจะขอยาจากชายชุดดำเพื่อที่จะได้ทำแผลให้เด็กชายที่อาบไปด้วยเื ไม่ได้เป็ห่วงอะไรหรอกแค่ไม่อยากร่วมทางกับศพ
"ท่านลุง ข้าขอยาหน่อยได้หรือไม่ขอรับ ถ้าปล่อยเด็กคนนี้ทิ้งไว้อย่างงี้ ข้าเกรงว่าเขาจะตายเอาได้"
ชายชุดดำสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกทัก เมื่อได้ฟังก็ทำท่าจะด่าแต่ก็เงียบไปเหมือนใช้ความคิด ก่อนจะหยิบยาออกมาห่อหนึ่งโยนไปข้างหน้าหลี่หวังฟาง เกือบโดนหน้าเขาแล้วเหมือนกัน ยอมรับว่าไม่ชอบใจ คนอะไรไม่มีมารยาทเอาเสียเลย แต่ด้วยความที่เป็เด็กแต่ิญญาไม่เด็ก เขาเลยสามารถเก็บอารมณ์ได้อย่างแเี
"เอ่อ..ท่านลุงช่วยแกะเชือกให้ข้าก่อนได้หรือไม่ขอรับ ข้าทายาให้เขาไม่ถนัด" ไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝงเลยจริง ๆ นะ อีกอย่างถ้าชายชุดดำทำแผลให้เองก็จบแล้ว ไม่จำเป็ต้องทำหน้าไม่พอใจใส่กันก็ได้ เหอะ ตัวข้าก็ไม่พอใจเอ็งเหมือนกันนั่นแหละ
หลังจากที่ชายชุดดำทำตัวยึกยักอยู่นานสุดท้ายก็ยอมแกะเชือกที่รัดข้อมือเล็กออก เมื่อมือเล็กเป็อิสระหลี่หวังฟางก็ยิ้มกว้าง มันคิดว่าเด็กอย่างเขาคงทำอันตรายอะไรไม่ได้สินะ หึหึ คิด...ถูกแล้วแหละ เขาในตอนนี้ทำอะไรมันไม่ได้จริงๆ แอบน้ำตาทิพย์ซึมอีกรอบ
หลี่หวังฟางหันไปทำการทาแผลเช็ดตัวให้เด็กชายอย่างปลงตก ดูแลอย่างดีแบบนี้ค่อยไปทวงบุญคุณที่หลังแล้วกัน หลี่หลังฟางคิดเล่น ๆ อย่างไม่จริงจัง
ตอนนี้เขาทำแผลให้เด็กชายเสร็จเรียบร้อย จากเด็กชายตัวแดงที่บัดนี้ไม่แดงแล้ว เมื่อสังเกตดีๆ เด็กคนนี้มีสีผมเป็สีแดง ชุดที่ตอนแรกเป็สีขาวก็ถูกย้อมเป็สีแดงด้วยเื หรือก็คือยังแดงเหมือนเดิมนั่นแหละ เมื่อชายชุดดำเห็นว่าทำแผลเสร็จแล้วก็ทำการมัดมือเด็กชายอีกครั้งและสั่งให้นั่งรออยู่เฉย ๆ ห้ามดื้อห้ามซน
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม เด็กชายที่นอนหมดสติอยู่เริ่มได้สติ ลุกขึ้นนั่งเขาหันไปมองรอบ ๆ แล้วหยุดสายตาลงที่ข้อมือของตนที่ถูกมัดด้วยเชือกฟางโง่ๆ ในใจคิดจะกระชากเชื่อกที่มัดอยู่ออกและไปจัดการคนที่จับตัวตนมา ยังไม่ทันได้ทำตามที่คิดสายตาที่ติดคมหน่อย ๆ ก็เหลือบไปเห็นาแทั่วร่างกายของตนที่ตอนนี้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลแบบประณีตด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะหันขึ้นมาสบตากับเด็กชายอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กัน
หลี่หวังฟางเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่มองมาก็แอบสะดุ้งหน่อย ๆ หันไปเห็นั์ตาสีแดงสดน่ากลัวกำลังจดจ้องสำรวจตนอยู่ เลยมองตอบไปอย่างไม่กลัวตาย
ทั้งคู่จ้องกันสักพัก เด็กชายผมแดงก็แสยะยิ้มขึ้นพร้อมขยับเข้ามาเข้าใกล้คนที่ดูตัวเล็กกว่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"เ้าเป็คนแผลให้ข้าหรือ? เ้าชื่ออะไร?"
"? ขอรับ ข้าหวังฟาง หลี่หวังฟาง.."
"อ๋อ ข้าชื่อจินไห่ ดูแล้วเ้าคงจะเด็กกว่าข้า ข้าอายุ 7 หนาว เ้าละ"
"ข้าอายุ 5 หนาวขอรับ"
"งั้นเ้าเรียกข้าว่าพี่ไห่แล้วกัน ไหนลองเรียกข้าสิ" จินไห่เอ่ยบอกอย่างบังคับ สายตาแพรวพราวอย่างคาดหวังทำให้หลี่หวังฟางรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตาม ใจจริงไม่อยากทำตัวสนิทกับใครแต่หลังจากที่ได้คุยก็รู้สึกว่าตัวจินไห่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ออกจะเป็เด็กพูดมากเสียด้วยซ้ำ
"ทำไมเ้าถึงโดนจับมาหรือ?" จินไห่ถามอย่างนึกสงสัย
"ข้าเดินเล่นตลาดกับพี่ชายแล้วก็โดนอุ้มมาขอรับ พี่ไห่ละ?" จินไห่คิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
"ข้ามาเที่ยวที่นี่และโดนดักโจมตีจากกลุ่มโจร ทำให้ข้าพลัดหลงกับคนอื่น ๆ เลยโดนจับตัวมานะ" ว่าพลางทำหน้าเหนื่อยหน่าย แต่ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร
.
ตัวหลี่หวังฟางถูกจับมาั้แ่ยามเซิน จนบัดนี้ก็ใกล้เข้ายามยามโหย่ว อาหารหลักมื้อเย็นที่ยังไม่ตกถึงท้อง ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกหิวขึ้นมาหน่อย ๆ ในใจคิดถึงพี่ชายขึ้นมา เมื่อไรพี่ใหญ่จะมารับขอรับ
.
.
ท่านพี่ขอรับ น้องหิว!!~
754
![[นิยายแปลจีน] หวนคู่เคียงนิรันดร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120496_47980461.webp)
