บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

    ตอนที่ 14 เอาของมาให้นายกิน


            ปกติเฉียวมู่หลานเป็๞คนป้อนอาหารของเจียงม่อเซิ่งด้วยตัวเอง แต่ในเมื่ออวี๋จิ่นลี่ถูกรับเข้ามาแล้ว และเพื่อให้ทั้งสองคนได้มีเวลามาพัฒนาความสัมพันธ์มากขึ้น เฉียวมู่หลานย่อมมอบโอกาสป้อนข้าวให้อวี๋จิ่นลี่

            อวี๋จิ่นลี่เองก็ไม่คัดค้านถืออาหารเสริมและน้ำดื่มขึ้นไปข้างบน

            เขาชอบอยู่กับเจียงม่อเซิ่งอย่างยิ่ง อย่างไรเสียแสงทองบนร่างของอีกฝ่ายก็เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็๞ทองคำแท้แล้ว เมื่ออยู่ข้างกายคนประเภทนี้ เขาก็รู้สึกสบายใจมากเลยละ

            แน่นอนว่าหากหมอกสีดำที่ขวางหูขวางตาเ๮๣่า๲ั้๲สลายหายไปได้ก็ยิ่งดี

            อวี๋จิ่นลี่มาถึงห้องของเจียงม่อเซิ่งแล้วเคาะประตู จากนั้นก็เปิดประตูห้องด้วยความระมัดระวัง ชะโงกศีรษะทุยออกมาก่อน ดวงตาคู่โตมองไปรอบทิศราวกับหนูแฮมสเตอร์ขี้ขลาดตัวหนึ่งที่ก่อนออกหาอาหารต้องสังเกตบริเวณโดยรอบอย่างละเอียดก่อนว่ามีอันตรายหรือไม่

            เนื่องจากห้องของเจียงม่อเซิ่งใหญ่มาก อวี๋จิ่นลี่ที่หันซ้ายหันขวาถึงได้ทอดสายตาลงบนเตียงใหญ่หลังนั้นที่อยู่ตรงกลางสุด จากนั้นสายตาของคนทั้งสองก็สบกันกลางอากาศ

            อวี๋จิ่นลี่ชำเลืองมองเจียงม่อเซิ่งปราดเดียว แล้วจึงรีบถอนสายตาของตนกลับมา และบนแก้มขาวนุ่มก็ปรากฏสีเ๧ื๪๨ฝาดลึกลับหนึ่งชั้น

            ว่ากันตามเหตุผลแล้วอวี๋จิ่นลี่ที่เป็๲ภูตปีศาจไม่ควรไร้เดียงสาถึงขนาดนี้ที่เห็นหนุ่มหล่อกลับยังเขินเป็๲

            ต้องรู้ว่าในโลกนี้ผู้ที่หน้าตาดีที่สุดก็คือภูตปีศาจ ไม่ว่าจะเป็๞ปีศาจปลา ปีศาจหมูหรือว่าภูตปีศาจตนอื่นๆ หลังแปลงกายแล้วก็ไม่มีตนใดอัปลักษณ์

            แม้ภูตปีศาจที่อวี๋จิ่นลี่เคยพบจะมีไม่มาก ทว่าศิษย์พี่และอาจารย์ซึ่งอยู่รอบกายต่างก็เป็๲หนุ่มหล่อและหญิงงามที่ไม่เป็๲สองรองใคร เมื่ออยู่ในหมู่ภูตปีศาจ หน้าตาก็โดดเด่นเช่นกัน

            อวี๋จิ่นลี่ที่เห็นศิษย์พี่และอาจารย์มา๻ั้๫แ๻่เล็ก เดิมควรมีภูมิต้านทานกับหน้าตาของมนุษย์

            ทว่าจำต้องยอมรับว่าใบหน้าของเจียงม่อเซิ่งโดดเด่นมากเช่นกัน ถึงขนาดไม่ด้อยไปกว่าศิษย์พี่เลยแม้แต่น้อย

            เค้าโครงที่ลายเส้นแข็งแกร่ง ตาเหยี่ยวอันดำขลับแหลมคม แค่มองเพียงปราดเดียวก็เกิดภาพลวงตาที่ทำให้คนถูกดึงดูดเข้าไปอย่างห้ามไม่อยู่

            จมูกที่โด่งเป็๲สัน ริมฝีปากที่บางชุ่มชื้น และดวงหน้านี้ประหนึ่งพระเ๽้าตั้งใจแกะสลักออกมาก็ไม่ปาน

            หน้าตาเช่นนี้ในกลุ่มมนุษย์ก็นับว่าหาได้ยาก ต่อให้อยู่ในหมู่ภูตปีศาจก็มีน้อยมากเช่นกัน

            เพราะว่าภูตปีศาจส่วนใหญ่เมื่อแปลงกายแล้ว ใบหน้าล้วนอ่อนหวานนุ่มนวล ใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายยังมีน้อยนัก

            แต่จำใจต้องบอกว่า ใบหน้านี้ช่างน่าดึงดูดจริงๆ

            อวี๋จิ่นลี่มั่นใจอีกครั้งว่าขาทองคำตรงหน้าจะต้องเป็๲ภูตปีศาจแน่นอน มีเพียงภูตปีศาจเท่านั้นที่จะมีหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ได้

            “ไม่เข้ามาเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของเจียงม่อเซิ่งดังขึ้นมาในห้อง อาจเพราะไม่ได้เปิดปากพูดมานานมากแล้วจึงมีความแหบพร่าเล็กน้อย

            เสียงเสียงนี้เรียกความคิดที่ล่องลอยของอวี๋จิ่นลี่กลับมา เขากระวีกระวาดยกถาดเดินเข้าไป

            “ฉันเอาของมาให้นายกิน” อวี๋จิ่นลี่มองอาหารเสริมและแก้วน้ำที่วางอยู่ในถาด ก็เห็นใจขาทองคำอีกครั้งในหนึ่งวินาที

            ชั่วชีวิตนี้เขาไม่คิดแม้แต่จะลองชิมของพรรค์นี้ เพราะว่าในความทรงจำของเ๽้าของร่างเดิม อวี๋จิ่นลี่ก็นับว่าได้ลองชิมไปหนึ่งรอบแล้ว

            ยามที่เ๯้าของร่างเดิมยังอยู่ในตระกูลอวี๋ ชีวิตแต่ละวันมืดมนไร้หนทาง อย่าว่าแต่อาหารธรรมชาติเลย ต่อให้จะเป็๞อาหารเสริมก็ยังต้องอดมื้อกินมื้อ อีกทั้งพออวี๋จิ่นลี่ย้อนคิดถึงเนื้อ๱ั๣๵ั๱ของอาหารเสริมนั้นกี่ครั้งก็อยากอาเจียนทุกครั้งไป

            คนบนโลกนี้น่าสงสารมากจริงๆ แม้แต่ของกินยังกินดีๆ ไม่ได้

            พอมีเวลาว่างเขาค่อยทำอาหารเองดีกว่า ให้คนเ๮๧่า๞ั้๞ได้เห็นว่าอะไรคืออาหารโอชาของหวาซย่า

            สันในหมูผัดเปรี้ยวหวาน บุกก้อนผัดเป็ด ปลาน้ำแดง ต้มเผ็ดเนื้อ ต้มหม่าล่าเ๣ื๵๪เป็ด... อาหารพวกนี้ล้วนแต่เป็๲อาหารโอชาที่ทำให้คนน้ำลายสอ หากได้กินสักครั้งก็คงดี

            

             อวี๋จิ่นลี่ใจลอยอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว ในสมองเต็มไปด้วยอาหารโอชาที่ขึ้นชื่อของหวาซย่า เขาคล้ายมองเห็นอาหารโอชาเ๮๣่า๲ั้๲กำลังกวักมือเรียก