(15)
ขอทวงคืน
เช้าวันใหม่ของธงรบได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วทว่าเขากลับไม่ยอมลุกขึ้นจากที่นอน ยังคงยิ้มหวานนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนมันเหมือนฝันมากเหลือเกิน
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องชายหนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งปุบปับจนลืมไปว่าตอนนี้สภาพร่างกายยังไม่พร้อม
“โอ๊ย!ทำไมมันปวดไปทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างนี้” ร้องโอดโอยเมื่อรู้สึกเ็ปตามร่างกายซึ่งเป็ผลมาจากภารกิจเมื่อวาน แต่ก็พยายามหยัดตัวลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตู
“ดาววดีแน่ ๆ” เ้าตัวเอ่ยเบา ๆ คิดในใจว่าต้องเป็เลขาสาวอย่างแน่นอน
หมุนลูกบิดประตูแล้วเปิดค้างไว้ไม่แม้แต่ชายตาแลคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง
“กลับกรุงเทพฯไปซะดาววดี ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”
“เอ่อ...ขอโทษเ้า คือคุณฟ้าให้เอายาสมุนไพรมาให้”
“อ้าว! โทษทีครับผมนึกว่าคนรู้จัก ขอบคุณนะครับ” ได้ยินเสียงหวานของพนักงานธงรบก็ใยกใหญ่เอื้อมมือไปรับถาดยาด้วยรอยยิ้มแหย ๆ
“ไม่เป็ไรเ้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเ้า” เธอยิ้ม
“ครับผม”
ธงรบรีบถือถาดยาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้มนอกจากจะช่วยเขาไว้เมื่อคืนแล้ว วันนี้เขียนฟ้ายังมีน้ำใจเอายามาให้อีกเป็เช่นนี้ทำให้ธงรบเริ่มมีความหวังมากขึ้น
“ขอบคุณนะฟ้า”
ดื่มยาจนหมดถ้วยแล้วก็เดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็นดื่มกลั้วคออีกครั้งถอดเสื้อผ้าเตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำ ทว่ากลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ใครอีกวะเนี่ย” ธงรบรีบหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งอย่างิ่เหม่แล้วเดินไปเปิดประตู
“สวัสดีตอนเช้าค่ะบอส”ยังไม่ทันได้ตั้งตัวดาววดีก็กระโจนเข้ามากอด ดันตัวชายหนุ่มมาถึงเตียงเสียหลักล้มลงโดยมีร่างบางของหญิงสาวนอนทับทาบอยู่้า
“ปล่อยนะดาว ออกไปเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่ปล่อย ดาวคิดถึงบอสมากเลยรู้ไหมคะอยากนอนกอดบอสอย่างนี้ทุกคืนเลย” ดาววดีพยายามซุกไซ้ตามซอกคอ
“หยุดเดี๋ยวนี้ถ้าไม่หยุดอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
“บอสเองก็คิดถึงดาวใช่ไหมคะอย่าปฏิเสธดาวเลยนะคะ” เ้าหล่อนยิ้มอย่างยั่วยวน คราวนี้ล่ะหล่อนจะทำให้คนทั้งสองแตกหักกันเสียทีเพราะรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีเขียนฟ้าจะต้องเดินมาที่นี่
“จะทำอะไรกันรบกวนปิดประตูห้องด้วยไม่อายคนก็อายผีสางเทวดาบ้าง” เป็เขียนฟ้านั่นเองที่ยืนหน้าบึ้งอยู่หน้าประตูรู้สึกเหมือนโดนดาววดีตบหน้าซ้ำ ๆ จนรู้สึกชาไปทั้งหน้า
“ฟ้า!” ธงรบรีบผลักตัวดาววดีออก ลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงมาหาภรรยา
“อย่าเข้ามา ผมรังเกียจคุณฮึก...นี่น่ะเหรอที่บอกว่าจะมาขอโอกาส แต่ที่ไหนได้ สันดานคนอย่างคุณคงเปลี่ยนไม่ได้หรอก”เ้าตัวเอ่ยทั้งน้ำตา ง้างมือฟาดเข้าที่ใบหน้าเขาสุดแรง แล้วหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ธงรบรั้งมือไว้เสียก่อน
“ฟังฉันก่อนนะฟ้า ฉันไม่ได้...”
“หุบปาก! ผมจะไม่ฟังอะไรจากคุณทั้งนั้น ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ปล่อย!” ร่างเล็กพยายามบิดข้อมือจนแดง เห็นอย่างนั้นธงรบจึงยอมปล่อย
ดาววดีได้แต่นั่งยิ้มอย่างมีความสุขเห็นเขียนฟ้าร้องไห้ก็เบะปากมองอย่างสะใจ ในที่สุดหล่อนก็ทำได้ถึงขนาดนี้แล้วเชื่อว่าเขียนฟ้าไม่มีทางยอมกลับมาคืนดีแน่นอน
“เธอทำบ้าอะไรดาววดี! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!” ธงรบโกรธจนเืขึ้นหน้าชี้มือไปยังประตูห้อง
“ไม่ออก ยังไงดาวก็จะอยู่ที่นี่”
“ไม่ออกใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะโยนเธอออกไปเอง”ชายหนุ่มเดินตรงปรี่เข้าไปหา กระชากแขนเ้าหล่อนดึงออกมาที่ประตู
“ไม่นะคะบอส อย่าไล่ดาวไปเลยนะ ดาวรักบอสนะคะฮือ...”
“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ เราไม่เคยรักกันนับจากวันนี้ไปห้ามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตฉันอีกถ้าไม่ยอมหยุดเราได้เห็นดีกันแน่” จบประโยคเขาก็ผลักเ้าหล่อนออกไปนอกห้องจนล้มกองอยู่บนพื้น ก่อนจะปิดประตูห้องเสียงดัง
ปัง! ปัง! ปัง!
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะบอส บอกให้เปิดยังไงล่ะ”
ธงรบได้แต่นั่งกุมขมับด้วยความกลุ้มใจมันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเขากันแน่ ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้วแต่กลับเจอเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นซ้ำซาก อยากะโร้องระบายความอัดอั้นในใจ
“โธ่โว้ย!! มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นกับกูวะเนี่ย”ในที่สุดชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว ะโร้องอย่างสุดเสียงพังข้าวของในห้องจนเกิดเสียงดังไปถึงข้างนอก
ดาววดียังคงยืนอยู่ตรงนั้นแสยะยิ้มอย่างพอใจ ในเมื่อหล่อนไม่ได้ก็อย่าหวังว่าใครจะมีความสุข หล่อนรักธงรบมากแต่เขากลับไม่เคยสนใจแม้จะรู้สึกเ็ปมากแค่ไหน แต่จะไม่ยอมละมือจนกว่าจะได้สิ่งที่้า
หลังจากเจอภาพบาดตาเข้าอย่างจัง เขียนฟ้าก็รีบวิ่งมาที่ลำธารนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโขดหินอย่างรู้สึกท้อแท้เหนื่อยกับอุปสรรคที่เกิดขึ้นเหลือเกิน จนไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป
“ผมอุตส่าห์ยอมลดทิฐิลงแล้วแต่ทำไมคุณถึงไม่รู้จักพอ ไอ้คนไม่รักษาสัญญา ฮือ...”
ธงรบออกตามหาอีกฝ่ายจนเจอ ยืนมองเ้าตัวอยู่นานจนได้ยินทุกประโยคชัดเจนไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำพูดไหนนอกจากคำว่าขอโทษ แต่เชื่อว่าร่างเล็กคงจะไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้นแล้วยืนเฝ้ามองอยู่นานจนเ้าตัวปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นจากโขดหิน
เขียนฟ้าหันกลับมาก็เจอร่างสูงยืนจ้องมองอยู่เ้าตัวจ้องเขม็งด้วยความโกรธแค้น เดินดุ่ม ๆ เลี่ยงไปอีกทาง แต่ธงรบรีบเดินไปขวางหน้าไว้
“เดี๋ยวก่อน!”
“หลีกทางเดี๋ยวนี้ ผมเกลียดคุณ ผมขยะแขยงคุณจะแย่แล้วรีบพาผู้หญิงของคุณกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้เลย ผมไม่อยากให้รีสอร์ตผมต้องมาแปดเปื้อนเสนียดจากพวกคุณ”เ้าตัวผลักอกเขาแรง ๆ ธงรบเซถอยหลังเล็กน้อย ก่อนจะรวบตัวเข้ามาสวมกอด
“ฉันขอโทษ มันไม่ใช่อย่างที่นายเห็นนะจู่ ๆ ดาววดีเข้ามาในห้องโดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว”
“นั่นมันเื่ของคุณไม่เกี่ยวกับผมปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”
“ไม่ปล่อย จนกว่านายจะยอมยกโทษให้ฉัน”
“ไม่มีทาง! ผมจะไม่ยอมให้โอกาสคุณอีกต่อไปแล้ว ผมคงไม่เชื่อใจคนที่ไม่มีความเด็ดขาดอย่างคุณอีกแล้วเพราะมันจะต้องเกิดเื่อย่างนี้ขึ้นอีกซ้ำ ๆ ไม่มีวันจบสิ้น ปล่อยให้ผมได้อยู่กับครอบครัวเถอะนะส่วนคุณก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างที่้า เื่ของเรามันไม่มีทางเป็ไปได้ั้แ่ต้นแล้วล่ะ”เขียนฟ้าระบายความรู้สึกในใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลบ่าอย่างต่อเนื่อง
“ต่อไปนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับดาววดีแล้วจริงๆ ฉันจะ...”
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!” เ้าตัวผลักตัวเขาออกจนสำเร็จะโอย่างสุดเสียงจนใบหน้าขึ้นสี “ออกไปจากชีวิตผมซะแล้วอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก ถ้าคุณไม่หย่าผมจะฟ้องหย่าเอง”
“โธ่ฟ้า...ใจเย็น ๆ ก่อนนะ”
เพี๊ยะ!
“คุณมันดีแต่พูดแต่ไม่เคยทำอะไรได้เลย เคยมีสักครั้งไหมที่คิดจะจริงจังกับผมเคยมีสักครั้งไหมที่คิดเองได้โดยไม่ต้องให้พ่อกับแม่เป็คนเตือนสติคุณมันไม่มีความคิดเป็ของตัวเอง ผมคงไม่ฝากชีวิตไว้กับผู้ชายอย่างคุณหรอก”มองเขาผ่านม่านน้ำตาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไป
ธงรบยืนนิ่งมองร่างเล็กเดินจากไปด้วยแววตาเศร้ามันจริงที่อีกฝ่ายพูดทุกอย่าง เขาคงไม่เหมาะที่จะดูแลใครได้เพราะไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย พอคิดจะจริงจังมันก็สายเกินไปแล้ว
“มีสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดเองได้แม้ว่ามันอาจจะสายไป แต่ฉันก็อยากบอก...ว่าฉันรักนาย ได้ยินไหมว่าฉันรักนาย” ธงรบะโตามหลังไปทำเอาเ้าตัวชะงักฝีเท้า เอียงหน้ากลับไปมองเขาด้วยหางตาแต่ก็ตัดสินใจเดินต่อไปทิ้งคำว่ารักของธงรบไว้ด้านหลัง
“ฉันคงไม่คู่ควรกับนายจริง ๆ สินะขอให้มีความสุขกับผู้ชายที่นายเลือกแล้วนะฟ้า” เขียนฟ้าเคยบอกว่าเขาไม่รู้จักคำว่ารักแท้มาถึงตอนนี้เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง และพร้อมจะเดินจากไปเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีความสุขกับผู้ชายที่ดีกว่า
.......
หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไป เขียนฟ้ามีอาการซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัดตลอดทั้งวันเก็บตัวเงียบไม่ยอมพูดจากับใคร จนคนเป็พ่อและแม่ห่วงลูกชายกลัวว่าความเครียดจะทำให้สุขภาพแย่ลง และมีผลต่อเด็กที่อยู่ในท้อง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเ้าตัวก็ปาดน้ำตาออกโดยเร็วลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตู
“อ้าวแม่ ไม่ยังนอนเหรอครับ”
“แล้วลูกล่ะทำไมยังไม่นอนแม่มีเื่จะคุยด้วย”
“ได้ครับ”
ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องนั่งลงบนเตียงแล้วหทัยรัตน์ก็จับมือลูกชาย เพื่อส่งพลังบวกและกำลังใจให้
“มีเื่อะไรไม่สบายใจบอกแม่ได้นะลูกเห็นฟ้าเป็แบบนี้พ่อกับแม่เป็ห่วงมากรู้ไหม”
“ฮึก...แม่ครับ” เขียนฟ้ายังไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ก็ร้องไห้แล้วโผเข้ากอดผู้เป็แม่ หทัยรัตน์ลูบแผ่นหลังลูกชายเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ
“ไม่เป็ไรนะลูก แม่อยู่ตรงนี้แล้วร้องออกมาให้เต็มที่ น้ำตาจะช่วยระบายความทุกข์ในใจเราได้เสมอร้องให้พอแล้วบอกแม่มาว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
“ผมไล่เขากลับไปแล้วครับ”
“ทำไมล่ะลูก เมื่อคืนดูเหมือนว่าจะดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ผมเห็นเขากับเลขานัวเนียกันอยู่บนเตียงครับผมไม่อยากรับรู้เื่ผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ผมเกลียดเขา เกลียดที่สุดในโลก” เ้าตัวระบายความอัดอั้นออกมาพร้อมกับน้ำตา
“แล้วลูกมั่นใจได้ยังไงว่าธงรบเล่นกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนฟ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่เขามีความพยายามเอาชนะใจฟ้ามากแค่ไหนมีหรือที่ธงรบจะทำมันพังเพราะเื่แบบนี้แม่ไม่เชื่อว่าการที่ผู้ชายซึ่งกำลังหาทางง้อเมียจะนัวเนียกับหญิงอื่นโดยไม่ล็อกประตูห้อง” หทัยรัตน์นึกถึงความเป็จริงโดยไม่ใช้อารมณ์เหมือนแต่ก่อน เห็นกิริยามารยาทของดาววดีแค่ไม่กี่ครั้งในรีสอร์ตก็พอจะรู้ว่าร้ายกาจแค่ไหน ยิ่งรู้ว่าเคยเป็คู่ขาเก่ากับธงรบ ยิ่งมั่นใจว่าเ้าหล่อน้าเป็ที่หนึ่งแน่นอน
“ผมไม่รู้ครับใครเห็นก็คงคิดแบบเดียวกัน เพราะสองคนนั้นเคย...”
“ลองคิดดูให้ดี ๆ นะฟ้า แม่ผ่านอะไรมาเยอะพอจะรู้จักนิสัยใจคอของคนมากพอสมควร โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างดาววดีตามมาถึงขนาดนี้แล้วมีหรือที่เธอจะยอมปล่อยธงรบให้คืนดีกับลูกคืนนี้ลองนอนคิดดูอีกครั้ง ถ้าฟ้ายังตัดสินใจเหมือนเดิมแม่ก็เคารพการตัดสินใจของลูก เพราะยังไงลูกแม่ก็คือที่หนึ่งเสมอ”
“ครับแม่ ผมจะลองคิดให้ดี ๆ อีกครั้งขอบคุณนะครับที่เตือนสติผม”
“ไม่เป็ไรจ้ะ เห็นฟ้ามีความสุขแม่ก็มีความสุขด้วย”
“ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นแล้วแม่ไปนอนเถอะครับ”
“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”
“สบายมากครับแม่” เ้าตัวยิ้มเพื่อให้ผู้เป็แม่สบายใจ
“ถ้ามีอะไรเรียกแม่ได้ตลอดเลยนะ”
“ครับแม่”
หทัยรัตน์จุมพิตกลางหน้าผากลูกชายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
หลังจากได้ฟังคำพูดเตือนสติจากผู้เป็แม่ เขียนฟ้าก็นอนคิดทบทวนถึงเื่ที่เกิดขึ้นเขาเองก็เคยเจอความร้ายกาจของดาววดีที่บริษัทมาแล้ว เหตุใดจะต้องหลงกลเ้าหล่อนอีกครั้งด้วยล่ะครั้งนี้เขาจะไม่ยอมเป็ฝ่ายพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
“ฉันจะไม่ยอมเธออีกแล้วดาววดี ฉันจะเอาคุณรบกลับคืนมา”คิดได้อย่างนั้นก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับสามีได้อย่างไม่เคอะเขิน เพราะด่าเขาไว้เยอะพอสมควร
ปึก!
ขณะนั่งคิดอะไรเพลิน ๆก็มีเสียงเหมือนใครโยนก้อนหินมาที่ประตูระเบียง เขียนฟ้าเดินไปเปิดม่านแล้วส่องสายตามองไปข้างนอกทว่ากลับไม่เจอใคร ก้มมองที่พื้นระเบียงด้านนอก ก็เจอกับกระดาษซึ่งถูกขยำเป็ก้อนกลมๆ จึงเปิดประตูออกไปเก็บขึ้นมาดู
‘ฉันรู้ว่านายคงไม่อยากเจอหน้าฉันแล้ว แต่ฉันอยากจะเจอนายเป็ครั้งสุดท้ายก่อนกลับกรุงเทพฯขอร้องล่ะพรุ่งนี้เช้าไปเจอกันที่ลำธารที่เดิมได้ไหม ฉันจะรออยู่ที่นั่น’
ธงรบ.
ได้อ่านข้อความในจดหมายแล้วก็รู้สึกใจหาย มันควรถึงแก่เวลาที่เขาและธงรบควรจะเข้าใจกันและเริ่มต้นชีวิตคู่อย่างจริงจังเสียที พรุ่งนี้เขาจะพูดความจริงทุกอย่างให้ธงรบฟังไม่ว่าจะเป็เื่ในคืนนั้นหรือความรู้สึกที่อยู่ในใจตอนนี้ด้วย
“คราวนี้ผมจะเป็ฝ่ายรั้งคุณไว้เองครับคุณรบ”เขากล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง จินตนาการว่าพรุ่งนี้จะเป็วันที่พิเศษสุดในชีวิตอย่างแน่นอน
452
