ตอนที่ 3.2
ความทรงจำที่กลับมา
ตกดึกในวันนั้นร้านอาหารบนดาดฟ้าของโรงแรมเต็มไปด้วยคู่รักมากมายนั่งดื่มด่ำกับความโรแมนติกท่ามกลางดอกไม้และดวงดาวบนท้องฟ้า พวกเขาต่างมีความสุขแตกต่างกับชายหนุ่มคนสองที่นั่งดื่มกันเงียบ ๆ
“สี่ทุ่มแล้ว คืนนี้คงไม่มาแล้วนะครับ” บาร์เทนเดอร์คนเดิมเอ่ยกับเ้านายหนุ่มเพื่อทำลายความเงียบ
“อือ” ตะวันละสายตาจากมุมที่คอยแอบมองประจำแล้วพยักหน้าอย่างตัดใจ
“ใครมา หมายถึงใครวะ” ชายหนุ่มอีกคนนั้นที่นั่งจมกับความคิดของตัวเองสะดุดกับบทสนทนาของทั้งสองคนจึงถามอย่างสงสัย
“นางฟ้าครับคุณั์ นางฟ้าคนสวยของคุณตะวัน”
“ไม่ใช่ของฉัน” อีกคนรีบแย้ง
“มีสาวไม่บอกเพื่อนเหรอะวะซัน สวยมั้ยทิม”
“สวยมากครับ คุณั์ช่วยเชียร์คุณซันหน่อยสิครับ แกลงทุนมารอทุกวันแต่ไม่ยอมจีบสักที”
“ปากมากนะทิม อยากตกงานหรือไง”
ใครบอกเขาไม่ยอมจีบ เขาลองแล้วแต่โดนคำว่า ‘ฉันไม่้าค่ะ’ กระแทกใส่หน้าเต็ม ๆ แถมผู้ช่วยตัวแสบยังยืนยันอีกว่าเธอมีเ้าของแล้ว ไหนจะเื่ที่คุยกับแม่เมื่อตอนกลางวันอีก คิดอย่างเศร้าใจ เห็นทีจะต้องเลิกมาเฝ้าร้านทุกวันแล้ว
“ไม่เป็ไร ฉันมีหุ้นอยู่เหมือนกัน ฉันจ้างแกทำงานต่อเอง เล่าต่อ ๆ” หุ้นส่วนอีกคนที่ร่วมลงทุนเปิดร้านแห่งนี้กับเพื่อนรักยืนยันจะใช้หุ้นของตนรับรองหน้าที่การงานของบาร์เทนเดอร์เพื่อแลกกับเื่ที่อยากรู้
“อย่างที่บอกครับ คนของเรามานั่งรอเขาทุกวัน แต่พอเจอก็เอาแต่แอบมองไม่ยอมเข้าไปจีบ ปล่อยให้เขานั่งดื่มอยู่คนเดียว คอยกันท่าผู้ชายคนอื่นไม่ยอมให้เฉียดเข้าไปโซนนั้นเลย” เมื่อนายอีกคนให้ท้ายทิมก็เล่าให้ฟังอย่างละเอียดว่าตะวันมารอเธอคนนั้นทุกวัน ส่วนใหญ่มักไม่เจอ แต่พอได้เจอก็แค่แอบมอง
“อ้าว ป๊อดนี่หว่า ทำไมไม่จีบว่ะ”
“เขามีแฟนแล้ว ไม่ใช่นางฟ้าของฉัน” ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าสีสวยขึ้นดื่มจนหมดแก้วเพื่อลืมใครบางคน
“หือ? รู้ได้ไงครับ เห็นเอาแต่มอง ไปคุยกับเขาตอนไหน” บาร์เทนเดอร์ผู้รู้เหตุการณ์ตลอดสงสัย
“เขาเป็เพื่อนลิต้า”
“เพื่อนคุณลิต้าหรือครับ สวยพอกันเลยแต่คุณลิต้าออกไปทางน่ารักมากกะ...โอ๊ยยยย คุณั์ เหยียบเท้าผมทำไมครับ” ทิมร้องโอยเมื่อถูกคนนั่งตรงข้ามเหยียบเทียบเข้าอย่างจัง
“โทษ ๆ มันมืดมองไม่เห็นว่ะ ว่าแต่เขาแค่มีแฟนยังไม่แต่งงาน เราก็ยังมีสิทธิ์นำเสนอสิ่งที่ดีกว่าให้เขานะ” ั์ให้ท้าย
“ใช่ครับ คุณั์พูดถูกยังไม่แต่งก็จีบได้ จีบเลย มาเมื่อไหร่จีบเลยครับ” ฝ่ายลูกน้องสมทบแข็งขัน
“เขายังไม่แต่ง แต่ฉันกำลังจะแต่ง”
“เฮ้ย! พูดเป็เล่น แต่งกับใครไม่เห็นคบใครเป็จริงจัง”
“โอ๊ยยย เหยียบอีกแล้วนะคุณั์!” ชายผู้น่าสงสารกุมเท้าตัวเองปอย ๆ เมื่อถูกนายกระแทกซ้ำอีกครั้งที่จุดเดิม ลางานเลยดีมั้ยยืนต่อไม่ไหวแล้ว เ้านายเอาแต่เหยียบเท้าอยู่นั่น
“เฮ้ย! โทษทีคราวนี้ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” ั์ชะโงกไปดูเท้าของลูกน้องอย่างเป็ห่วง เมื่อกี้เขาใไปหน่อยจนเผลอกระทืบเท้าใส่พื้น ไม่รู้จริง ๆ ว่าพื้นนั่นเป็เท้าลูกน้องตัวเอง
“แล้วครั้งที่แล้วตั้งใจเหรอครับ!”
“ป่ะ...เปล่า! ไม่ได้ตั้งใจทั้งสองครั้งแหละ ขอโทษ พรุ่งนี้ให้ลางานเลยเอ้า!” กล้าทำ แต่ไม่กล้ารับจึงต้องยอมให้มันลางานสักวัน “แล้วตกลงจะแต่งกับใครวะซัน”
“ยังไม่รู้ พรุ่งนี้จะไปเลือก”
“เลือกเมียเนี่ยนะครับ พูดเป็เลือกนาฬิกาไปได้ มันเลือก ๆ แล้วแต่งได้ที่ไหนครับ”
“คุณหญิงบงการใช่มั้ย เล่ามาให้เคลียร์ให้รู้เื่เลยไอ้ซัน”
เพื่อนรักรู้ทันว่าเื่นี้ต้องมีคุณหญิงฉัตรฉายแม่ของตะวันอยู่เื้ั ไม่อย่างนั้นเพื่อนผู้รักสนุกของตนไม่มีทางคิดเื่แต่งงาน ตะวันและั์ไม่เคยมีความลับต่อกันและมันรู้เื่ครอบครัวของเขาดีจึงเอ่ยปากเล่าเื่กลางวันนี้ให้ฟัง
“ท่านเรียกไปคุย ท่านว่าอยากให้ฉันเป็ฝั่งเป็ฝา เลยจัดงานเลี้ยงวันเกิดของท่านแล้วเชิญลูกสาวทุกบ้านที่ท่านสนใจเป็สะใภ้มาให้ฉันเลือก ท่านให้ฉันเลือกเมียเองแต่ต้องเป็หนึ่งในคนที่อยู่ในงานพรุ่งนี้ แล้วท่านจะสู่ขอให้วันนั้นเลย อย่างเร็วสุดจะได้แต่งเดือนหน้า”
คุณหญิงฉัตรฉายพยายามเปรยเื่การแต่งงานมาหลายครั้งแล้วแต่เพราะตะวันยังทำเฉยเธอจึงจัดแจงการดูตัวในงานวันเกิดเสียเลย
‘แกต้องแต่งงาน ดูในงานวันเกิดฉัน เลือกคนที่แกถูกใจมาสักคนแล้วฉันจะจัดการให้’
‘ครับ’ แม้ไม่เต็มใจแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ตะวันไม่เคยขัดท่านเลยสักครั้ง
“แล้วแกก็ยอม?”
“ท่านหวังดี”
“ฉันรู้ว่าแกไม่เคยขัดท่าน แต่นี่มันเื่ใหญ่นะ แกจะต้องแต่งงานกับคนที่แกไม่ได้รัก อยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต” เป็ั์อีกที่ไม่เห็นด้วยกับเพื่อนที่ยอมทำตามคำสั่งแม่ทุกอย่าง แม่แล้วไง สั่งให้ไปตายก็จะไปเหรอว่ะ?
“อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ถึงไม่รักอย่างน้อยต้องมีความผูกพันบ้าง” ใช้ความผูกพันในการร่วมชีวิตอาจสงบสุขกว่าใช้ความรักก็เป็ได้
“ถ้าเป็ฉัน ฉันไม่แต่งแน่ ถ้าจะแต่งต้องแต่งกับคนที่ฉันรักเท่านั้น”
“เอาสิ กล้าไปขอเขาหรือเปล่าล่ะ” เพื่อนที่รู้ความลับนี้ดีหยักคิ้วให้อย่างท้าทาย
“...แม่ง” คนโดนท้าได้แต่สบถอย่างไม่พอใจเพื่อน บาร์เทนเดอร์หนุ่มรู้ทันหลบเท้าหนีจึงไม่โดนฝ่าเท้าคนตัวใหญ่กระแทกซ้ำเป็ครั้งที่สาม
“ฮ่า ๆ” คนจะโดนจับแต่งงานหัวเราะขันอย่างชอบใจกับท่าทางของเพื่อน เป็ครั้งแรกของวัน หลังจากเจอแต่เื่แย่ ๆ เขาหัวเราะได้สักที
“พรุ่งนี้เลือกให้มันดีละกัน ถ้าไม่เจอที่ชอบก็ยื้อเวลาคุณหญิงไปอีกหน่อยให้ท่านไปหามาเพิ่ม ไม่ถูกใจไม่ต้องเลือกเข้าใจมั้ยว่ะ” ั์ยังคงห่วงเพื่อนแต่รู้นิสัยมันดีว่าเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อแม่ จึงได้แต่หวังให้เพื่อนเจอคนดี ๆ
“เออ จะพยายาม แล้วเื่ผู้หญิงคนนั้นไปถึงไหนแล้ว”
เมื่อสองหนุ่มเห็นบาร์เทนเดอร์ย้ายไปดูแลลูกค้าอีกฝั่งหนึ่งจึงเริ่มคุยเื่งานอย่างเงียบ ๆ
“ต่อไปนี้เราจะใช้คำว่า ‘น้องอ้าย’ เรียกแทนผู้หญิงคนนั้น” ั์บอกรหัสลับระหว่างทำงานเพื่อป้องกันการถูกแอบฟังแล้วเริ่มเล่าต่อ “น้องอ้ายเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”
“พวกมันรู้ตัวหรือเปล่า”
“คิดว่ายัง น้องอ้ายหนีไปซ่อนเพราะ้าทำตามแผนที่พวกมันวางไว้มากกว่า ฉันกำลังตามสืบอยู่ว่ามันตั้งใจจะทำอะไร แต่มั่นใจได้ว่าพวกมันไม่สงสัยเื่ฤดี”
“มันคงตายใจเพราะเห็นว่ามีน้องอ้ายอยู่”
“อือ ถ้าไม่เจอศพเราก็คงไม่เอะใจเื่นี้” ต้องขอบคุณผู้หวังดีคนนั้นที่พบศพของฤดี ไม่งั้นคดีนี้คงไม่เกิดขึ้นและฤดีต้องตายไปโดยไม่มีใครรู้
“แล้วคนที่แจ้งเบาะแสล่ะ พอได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง” ถึงการกระทำของผู้หวังดีมันจะเป็ผลดีกับพวกเขาแต่ั์ยังไม่ไว้ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ มันอาจเป็แผนซ้อนแผนของพวกมันได้ เขาต้องให้ตะวันตามคนนั้นให้เจอ
“ในกล้องวงจรปิดแถวนั้นเห็นรถคันหนึ่งขับอยู่ในเวลาใกล้เคียงกับที่เ้าหน้าที่ไปถึง ฉันกำลังให้ฝ่ายข้อมูลหาทะเบียนรถคันนั้นอยู่ อีกไม่นานคงได้”
“อือ”
ความประมาทอย่างหนึ่งของอิงฟ้าคือไม่รู้ว่าถนนแถบชานเมืองที่เธอขับผ่านวันนั้นมีกล้องวงจรปิดอยู่ เธอจึงไม่รู้ตัวว่าสารวัตรหนุ่มที่เธอพยายามหนี้นั้นกำลังเข้าใกล้ตัวเธอมาทีละก้าว
คืนงานเลี้ยงวันเกิดคุณหญิงฉัตรฉาย รัตนศักดิ์
งานวันเกิดจัดขึ้นที่บ้านของตระกูลรัตนศักดิ์ ตระกูลที่เต็มไปด้วยลูกหลานตำรวจยศสูงของประเทศไทย โดยเฉพาะท่านพลตำรวจเอกอาทิตย์ รัตนศักดิ์ อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติที่คนต่างเล่าขานว่าเขาเป็ผู้ที่มีความสามารถเก่งกาจเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากที่สุด ด้วยความดีของท่านทำให้ทุกคนยังคงคิดถึงและนับถือเสมอแม้ท่านจะเสียชีวิตไปหกปีแล้วก็ตาม ซึ่งท่านเป็สามีเพียงคนเดียวของเ้าของงานวันเกิดวันนี้ จึงไม่แปลกที่ผู้คนต่างเต็มใจมาอวยพรวันเกิดให้กับคุณหญิงฉัตรฉายอย่างคับคั่ง
ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของงาน ชายหนุ่มลูกเ้าของงานกำลังทำตามคำสั่งของผู้เป็แม่ เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนคนเดียวตรงมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่เขากำลังมองหาผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วย เหมือนดั่งรจนาเสี่ยงมาลัยเลือกคู่ เพียงแต่คู่ของเขานั้นไม่ใช่เงาะป่าอัปลักษณ์ดั่งนิทาน แต่เป็หญิงสาวสวย แต่งกายดี ระยิบระยับไปด้วยเครื่องประดับตามฐานะของครอบครัว ทุกคนล้วนมาจากตระกูลร่ำรวย สวยหยาดฟ้า แต่แปลก...แม้จะมีให้เขาเลือกเป็ร้อยคนก็ไม่มีใครสักคนที่เขา้า การเลือกคู่ชีวิตไม่เหมือนกับการหาคนถูกใจในคืนเหงา ๆ อย่างที่ทำประจำ เขาจึงเลือกไม่ง่ายเหมือนอย่างเคย
“เลือกได้หรือยัง”
คุณหญิงฉัตรฉายเห็นลูกชายยังคงยืนอยู่ลำพังจึงเข้าไปถาม เธอสวมชุดผ้าไหมสีน้ำทะเลเข้ากับทรวดทรงที่ยังคงเพรียวสวยเหมือนสาววัยกลางคนทั้งที่อายุขึ้นเลขห้าแล้ว ด้วยการที่ดูแลตัวเองเป็อย่างดีเธอจึงยังคงเป็ผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์ไม่ต่างกับหลายปีก่อนนัก
“ยังครับ”
ดวงตาดุคมมองลูกชายอย่างไม่ชอบใจนักที่ทำอะไรเชื่องช้าไม่ทันใจนาง
“ชัดช้า” เธอว่าลูกชายก่อนจะชี้ไปทางหญิงสาวสวยคนหนึ่ง “คนนั้นลูกสาวคนเล็กของท่านวิศุจ เพิ่งเรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเชียวล่ะ”
“เด็กไปครับ ห่างกับผมสิบกว่าปี”
“งั้นคนนู้น หนูนีน่า อายุยี่สิบหก เป็นางเอกอยู่ช่องของคุณนพรัตน์ เห็นเขาว่าจะดันให้เป็นางเอกเบอร์หนึ่ง ครอบครัวก็ดี ลูกของคุณมารตีเ้าของร้านเพชรที่ฉันไปบ่อย”
“เป็ดาราวุ่นวายครับ ทำอะไรเป็ข่าวไปหมด”
“อย่าเื่มาก!” พอเห็นอีกคนเอาแต่ยกเหตุผลมาอ้างนู่นนี่ นางจึงเริ่มไม่สบอารมณ์ “ฉันให้โอกาสเลือกเองแล้วนะถ้าหาไม่ได้ฉันจะเลือกให้ ยังไงวันนี้แกต้องได้เมีย เข้าใจไหม”
“ครับ” ตะวันไม่อยากให้แม่เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้จึงพยักหน้าเอ่ยรับปาก
“ดี...ฉันจะไปรอที่โต๊ะ เลือกได้แล้วเข้ามาบอก”
เมื่อเห็นว่าคุณป้าฉัตรฉายคนสวยเดินนวยนาดจากไปแล้ว สาวน้อยตาหวานจึงรีบเข้ามาทักทายชายหนุ่ม รู้ข่าวมาว่าวันนี้พี่ของเธอได้รับภารกิจอันยิ่งใหญ่นักจึงอยากมาให้กำลังใจ
“เป็ไงบ้างคะพี่ซัน” ลิต้ากระซิบถาม มือข้างหนึ่งตักขนมหวานเข้าปากอย่างอารมณ์ดีที่ได้ของถูกใจ
“เหนื่อย พี่ลายตาไปหมด” ชายหนุ่มหันใบหน้าเมื่อยล้าไปยังน้องสาว เขายืนอยู่ตรงนี้ได้เกือบสองชั่วโมงแล้ว มองไปทางไหนมีแต่ผู้หญิงหน้าตาคล้ายกันจนลายตาไปหมด
“ฮ่า ๆ เลือกไม่ถูกล่ะสิคะ มีแต่สาวสวยเต็มบ้านขนาดนี้ นี่มันฮาเล็มหรือเปล่าน้า”
สาวน้อยยิ้มล้อเลียนพี่ชาย เธอมองสำรวจบรรดาสาวในงาน ริมฝีปากแอบเบะคว่ำเมื่อจำได้ว่าผู้หญิงบางคนเคยเห็นดีเห็นงามกับแม่เธอ เมื่อก่อนทำรังเกียจเขาแต่ดูตอนนี้สิ พอเห็นว่าเขากำลังจะแต่งงานก็ส่งสายตาทอดสะพานให้อย่างหน้าไม่อาย สุดท้ายก็อยากแต่งงานกับตระกูลรัตนศักดิ์กันทั้งนั้น
“สวย แต่เหมือนกันหมด”
“มันต้องมีที่ถูกใจสักคน คนที่ตัวเห็นแล้วละสายตาไม่ได้ อยากมอง อยากเจอ อยากอยู่ด้วยทุกวัน” แม้เกือบค่อนงานจะเป็คนที่ลิต้าไม่ชอบนัก แต่สาวน้อยยังแอบหวังว่าหนึ่งในนี้จะมีสักคนที่ใช่
“มีอยู่คน...แต่ไม่อยู่ในงานนี้ แถมมีแฟนแล้วด้วย”
“เหรอคะ ใครน้า...” ลิต้าแกล้งจิ้มนิ้วชี้ที่ขมับซ้ายของตัวเองทำท่าครุ่นคิด แอบยิ้มหวานให้ชายหนุ่มเพราะพอจะเดาได้ว่าหมายถึงใคร
“พี่ไม่ขำนะ เรารู้ว่าพี่หมายถึงใคร”
“เค้าไม่ช่วยหรอก” พอเห็นเขาทำหน้าจริงจังเธอเลยเชิดหน้าใส่ “เพื่อนเค้าน่ะลืมไปได้เลย คุณป้ามีให้เลือกเป็สิบเลือกมาสักคนเถอะค่ะ” เธอไม่มีทางส่งลูกกวางน้อย? เข้าปากเสือเด็ดขาด
“หึ...พี่คงอาภัพรักจริง ๆ” ชายหนุ่มตัดพ้อ
‘อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ถึงไม่รักอย่างน้อยต้องมีความผูกพันบ้าง’
เขาพอใจแค่นี้จริงหรือ...
หลังจากคุยกับลิต้าเสร็จชายหนุ่มเดินตรงไปยังโซนอาหารตักอาหารส่วนหนึ่งไปให้แม่ เห็นว่าท่านยังไม่ยอมทานอะไร เอาแต่มองหาสะใภ้ให้อยู่ไม่หยุดหย่อน
“ทานสักหน่อยครับ จะได้มีแรงไปขอเมียให้ผม” เขาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวหนึ่ง ใกล้ผู้เป็แม่พลางยื่นจากของว่างให้กับเธอ
“อย่ามาทำเล่น เลือกได้หรือยัง”
“ลายตาแล้วครับ ขอนั่งพักก่อน”
“ลีลาจริงพ่อคุณ นู้นหนูริสา แกเคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก โตมาสวยนะ สนใจมั้ย เดี๋ยวไปคุยกับพ่อเขาให้เลย” คนเป็แม่ยังไม่ละความพยายาม นางชี้ไปยังสาวสวยที่กำลังเดินมาทางนี้
“ทานข้าวก่อนเถอะครับ” แต่ตะวันไม่ได้สนใจที่แม่พยายามเล่าสรรพคุณของริสาให้ฟังอีก คอยแต่ดูว่าแม่จะทานข้าวที่เขาตักให้ไหมหรือ้าอะไรเพิ่มหรือเปล่า ตอนนี้ขอพักเื่เมียไว้ก่อนเถอะ เริ่มปวดหัวแล้ว
“คุณป้า สวัสดีค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ ริสาของให้คุณป้ามีความสุขมาก ๆ นะคะ” คุณป้ายิ้มรับไหว้คนที่นางแอบหมายตาแล้วเอ่ยเชิญชวนให้นั่งร่วมโต๊ะ
“ขอบใจจ้ะ นั่งก่อนสิ ตาซันกำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดีเลย มัวแต่อยู่กับป้าไม่ยอมไปคุยกับใครสักคน”
“พี่ซันสวัสดีค่ะ จำริสาได้มั้ยคะ” ริสารีบคว้าโอกาสงามนั่งข้างชายหนุ่ม เธอยิ้มเมื่อมั่นใจว่าตัวเองเป็หนึ่งในตัวเลือกต้น ๆ ของตำแหน่งว่าที่เ้าสาวเขาเป็แน่
“จำได้ครับ”
“ดีใจจังเลยค่ะ พี่ซันทานอะไรหรือยังคะ ริสายังไม่ได้ทานอะไรเลยไปเป็...”
“คุณหญิงสวัสดีค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ” ไม่ทันที่คนอ้างตัวว่าเป็อันดับต้นจะเริ่มตีสนิทกับชายหนุ่มก็มีสาวอีกคนอาจหาญเข้ามาร่วมโต๊ะด้วย ริสาแอบกรี๊ดในใจเมื่อเป้าหมายและแม่ของเขาถูกรุมล้อมด้วยตัวเลือกอีกมากมาย
จากหนึ่งคน เป็สอง สาม และ สี่ ผู้หญิงมากมายต่างพากันมาทักทายสวัสดีเ้าของวันเกิด พลางส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้กับลูกชายเ้าของงานอย่างไม่ปิดบัง คุณหญิงดูมีความสุขกับการพิจารณาสาว ๆ ที่ขออนุญาตนั่งทานข้าวร่วมโต๊ะด้วยอย่างเต็มใจ คนหนึ่งเป็ลูกมหาเศรษฐี คนหนึ่งเป็นางงาม คนหนึ่งเป็ดารา อีกคนก็เพื่อนเล่นสมัยเด็ก
ตะวันไม่ได้คิดจะสนใจใครในโต๊ะ เขาคิดจะขอแม่เลื่อนการเสี่ยงมาลัยเลือกคู่ออกไปก่อนเสียแล้วหากสายตาไม่ไปสบตาเข้ากับหญิงสาวนางหนึ่งเดินเคียงคู่มากับชายสูงวัย โดยไม่ต้องยื่นคุณสมบัติ ไม่ต้องแนะนำตัว ไม่ต้องแข่งขันกับใคร เพียงแค่มายืนอยู่หน้าประตูงานในตอนนี้เธอก็ชนะขาดแล้ว
อิงฟ้า นภาสินี อัครไพศาล
เขาเลือกเธอ นางฟ้าของเขา...
................................................
เริ่มใกล้เข้าหลักของเื่แล้วนะคะ รออีกนิดจะพาน้องอ้ายมาเปิดตัวให้ทุกคนตกตะลึง ฮ่าๆ แต่ตอนนี้ขอตื่นเต้นไปกับน้องกวางน้อยผู้โชคร้ายที่ดันเดินหลงเข้ามาในงานดูตัวของเสือร้ายเสียก่อน ทั้งสองจะได้แต่งงานกันแล้วไรท์ตื่นเต้นมาก ตอนนี้เลยยาวไปหน่อย เจอกันพรุ่งนี้ห้าโมงเย็นเวลาเดิมนะคะ จุ๊บๆ
4K
![[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776317288_93973181.webp)