ตอนที่ 5: บทสรุปที่ยังไม่จบ
`
ผมยืนตัวแข็งอยู่ตรงหน้าชายชราในชุดกาวน์
แสงไฟสีแดงจากเครื่องจักรสะท้อนบนใบหน้าเขา ทำให้ดูเหมือนปีศาจที่ถูกกาลเวลากัดกิน
เสียงของเขาแหบพร่า แต่ยังเต็มไปด้วยแรงยึดมั่น
“ฉันทำเพื่ออนาคต… เพื่อให้คนไม่ต้องสูญเสียอีก”
เขาพูดพลางชี้ไปที่เครื่องจักร
“แต่พวกเขา… พวกเขาติดอยู่ระหว่างเวลา เพราะโลกยังไม่พร้อมรับการทดลองนี้”
เงารอบห้องเริ่มเคลื่อนไหวรุนแรงขึ้น
เสียงกระซิบกลายเป็เสียงร้องโหยหวน
“ช่วยพวกเรา… ปิดมัน… ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป”
ผมมองสมุดบันทึกในมือ
หน้ากระดาษปรากฏข้อความใหม่ทันที
“เลือกของคุณ: เปิดเผย หรือ ปิดผนึก”
หัวใจผมเต้นแรงจนแทบะเิ
ถ้าผมเปิดเผยความจริงนี้ โลกจะได้รู้ว่าการทดลองย้อนเวลามีอยู่จริง
แต่มันอาจทำให้คนอื่นพยายามสร้างเครื่องจักรอีกครั้ง และหายนะก็จะเกิดซ้ำ
แต่ถ้าผมปิดผนึก ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจะถูกฝังไปกับบ้านร้างและห้องใต้ดินนี้
ไม่มีใครรู้… ไม่มีใครสืบต่อ
ชายชราจ้องตาผม ดวงตาแดงก่ำสั่นไหว
“อย่าทำลายความฝันของฉัน… มันคืออนาคตของมนุษยชาติ”
เสียงเงาซ้อนทับกันดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยพวกเรา… ปิดมัน…”
ผมสูดหายใจลึก ก้าวไปที่เครื่องจักร
มือสั่นเทาแต่วางลงบนแผงควบคุม
ไฟสีแดงกะพริบแรงขึ้นราวกับต่อต้าน
แต่ผมกดปุ่มปิดระบบลงอย่างเด็ดขาด
เสียงเครื่องจักรดับลงทันที
เงารอบห้องค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบว่างเปล่า
ชายชราทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพราก
“แก… ฆ่าความฝันของฉัน…”
ผมปิดสมุดบันทึกเล่มนั้น
ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นช้า ๆ
“ผู้สืบคนต่อไป… ไม่มีอีกแล้ว”
ผมเดินออกจากห้องใต้ดิน
ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านเริ่มสว่างขึ้นราวกับปลดปล่อยบางสิ่ง
แต่ในใจผมรู้ดีว่า ความจริงนี้จะอยู่กับผมตลอดไป
และบางที… การเลือกปิดผนึก อาจเป็การช่วยโลกทั้งใบ
แม้จะต้องแบกรับความลับนี้เพียงคนเดียว...?
`
Next>>>
2K
