คุณสามี เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 37 เธอก็เป็นแฟนเก่าของคุณด้วยเหรอ

เธอไม่ได้รับกระดาษทิชชูจากกู้เยี่ยนหนาน แต่หยิบกระดาษเปียกจากกระเป๋าของตัวเองออกมา

“ฉันกับมู่จือเหยียนกำลังคุยธุรกิจ คุณหนูลู่บุกเข้ามาต่อหน้าลูกค้าแบบนี้ ถือว่าไม่สุภาพนะคะ ถ้าลูกค้ารู้ว่าคุณกับจือเหยียนเป็นคนรู้จักกัน คงต้องคิดไม่ดีแน่ ดังนั้นจึงต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันชั่วคราว คุณหนูลู่อย่าคิดมากนะคะ”

“คำอธิบายพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องให้คุณหนูกู้มาบอกฉันหรอกค่ะ” ลู่จิ่นเนี่ยนพูดอย่างเย็นชา

“มู่จือเหยียนกำลังดื่มเหล้ากับลูกค้า ตอนนี้ไม่ว่างมาอธิบายให้คุณฟัง เลยฝากฉันมาอธิบายแทน”

ได้ยินกู้เยี่ยนหนานเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนม ในใจลู่จิ่นเนี่ยนพลันเย็นวาบ

ไม่รู้ทำไม แม้แต่ท้องของเธอก็รู้สึกหนาวเหน็บ

น่าเสียดายที่เธอไม่ต้องการคำอธิบายใด ๆ เลย

“คุณหนูกู้ แม่ของฉันรออยู่ข้างนอก ขอตัวก่อนนะคะ”

เธอก็อยากทำเหมือนกู้เยี่ยนหนาน ยิ้มอย่างสง่างาม พร้อมรักษาบุคลิกภาพของตัวเอง แต่เธอทำไม่ได้

ทุกครั้งที่เจออะไรที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงรอบตัวของมู่จือเหยียน เธอไม่สามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้

ตั้งแต่แรก เธอก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบแล้ว

“จิ่นเหนียน ทำไมหน้าซีดแบบนี้?”

โจวหงผิงเห็นใบหน้าซีดเซียวของลูกสาว ก็ตกใจมาก

“ฉันไม่เป็นไร แม่ เรากลับกันเถอะ”

โจวหงผิงรู้ว่าตัวเองก่อเรื่อง ไม่กล้าพูดมากเหมือนก่อน รีบประคองลูกสาวออกจากห้องอาหาร

ความผิดหวัง สะสมขึ้นทีละนิด

‘การตบหน้าหลังจากให้ลูกอมหวาน ย่อมเจ็บปวดเป็นพิเศษ’*[1]

เดินมาถึงประตู เผชิญหน้ากับแสงแดดที่ร้อนผ่าว หญิงสาวหน้ามืดล้มลงไปทันที...

เมื่อฟื้นขึ้นมา ลู่จิ่นเนี่ยนก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนแม่ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน

คนที่อยู่เป็นเพื่อนเธอคืออู๋เพ่ยเพ่ย เลขาของมู่จือเหยียน

“ฉันเป็นอะไรไป?”

เธอฝืนลุกขึ้นนั่ง จึงพบว่าตัวเองไม่มีแรงเลย หลังมือยังมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่

เลขาอู๋ช่วยประคอง พลางบอกเธอว่า “คุณเป็นลมไปค่ะ ท่านประธานเป็นคนพาคุณมาโรงพยาบาล หมอตรวจร่างกายแล้ว ร่างกายของคุณอ่อนแอมาก”

“แล้วลูกของฉัน เป็นอะไรไหม?”

“คุณวางใจได้ค่ะ หมอฉีดยาบำรุงครรภ์ให้คุณแล้ว ตราบใดที่ดูแลตัวเองให้ดี ทารกในครรภ์จะไม่มีปัญหาอะไร”

ลู่จิ่นเนี่ยนได้ยินดังนั้น จึงถอนหายใจโล่งอก

“คุณโจวอยู่เฝ้าคุณ ตอนนี้กลับไปพักที่โรงแรมแล้ว”

เธอพยักหน้าเล็กน้อย นอนลงอีกครั้ง

เธออยากจะถามว่ามู่จือเหยียนอยู่ที่ไหน แต่ก็รู้สึกว่ามันเกินความจำเป็น เวลาแบบนี้ เขาจะมานั่งดูแลเธออยู่ข้าง ๆ ได้อย่างไร?

จนกระทั่งโจวหงผิงมาตอนเย็น ลู่จิ่นเนี่ยนถึงได้รู้ว่า ที่จริงแล้วมู่จือเหยียนกับกู้เยี่ยนหนานทำงานเสร็จแล้ว ทั้งสองคนขึ้นเครื่องบินกลับไปที่เมือง A ด้วยกัน

ส่วนเธอ เพราะอาการป่วยกะทันหัน จึงต้องนอนสังเกตอาการที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน เขาจึงปล่อยให้เลขาอู๋เฝ้าแทน

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่จิ่นเนี่ยนรู้สึกว่าร่างกายของเธอดีขึ้นมาก จึงไม่อยากอยู่โรงพยาบาล จึงขอให้เลขาอู๋จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล แล้วทั้งสามคนก็ไปสนามบินด้วยกัน

เธอกลับมาถึงคฤหาสน์มู่ในช่วงบ่าย

มู่จือเหยียนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงเธอเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

“อืม”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับว่าเธอแค่ออกไปเดินเล่น

เธอกลั้นความไม่สบายตัว ลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้าน

โชคดีที่ในกระเป๋าไม่หนักมาก ถ้าต้องยกขึ้นชั้นสองเอง ก็ไม่ยากจนเกินไป

มู่จือเหยียนลุกขึ้น หยิบกระเป๋าของเธอเดินขึ้นบันไดไป

เธอจึงต้องเดินตามหลัง

“ในเมื่อคุณกลับมาก็ไม่ได้เข้าบริษัท งั้นทำไมไม่รอฉันกลับด้วย?”

แน่นอนว่าเธอรู้คำตอบอยู่แล้ว เขาอยากอยู่กับกู้เยี่ยนหนานตามลำพัง ไม่ต้องการให้เธอมาขัดขวาง

เธออดถามไม่ได้ เพราะแม่บ่นมาตลอดทางบนเครื่องบิน ทำให้เธอโมโห

แต่เขากลับตอบว่า “ฉันไม่ว่างเหมือนเธอ”

เดินเข้าห้องนอน เขาวางกระเป๋า ทิ้งไว้ข้าง ๆ บอกเธอว่า “ไปกันเถอะ… โรงพยาบาล”

โรงพยาบาลชั้นนำเมือง B ไม่ได้ด้อยกว่าเมือง A แต่มู่จือเหยียนยังไม่วางใจ กลัวว่าร่างกายหญิงสาวจะมีอาการอีก จึงพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลซ้ำอีกรอบ

ผลตรวจออกมาค่อนข้างดี ตอนที่เธอเป็นลมนั้นเป็นเพราะอารมณ์เปลี่ยนแปลงมากเกินไป ทารกในครรภ์ไม่มีปัญหาอะไร

อย่างไรก็ตาม หมอก็เตือนว่า “ระยะแรกของการตั้งครรภ์ สภาพจิตใจของแม่จะส่งผลต่อพัฒนาการของทารกในครรภ์ คนในครอบครัวต้องให้ความสำคัญมากขึ้น”

หญิงสาวมองท่าทางมู่จือเหยียนที่ตั้งใจฟังหมอพูด เธอยิ้มบาง เมื่อไหร่ความใส่ใจที่เขามีต่อเธอ จะเหมือนกับที่เขามีต่อลูกในท้องของเธอบ้าง

แต่ในชาตินี้คงไม่มีทางเป็นไปได้

เมื่อพวกเขาออกจากโรงพยาบาล จู่ ๆ ก็มีเสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง

เหนียนเมี่ยวเมี่ยวกับไป๋จื่อซวิน ควงแขนกันเดินมา เห็นพวกเขาพอดี

เหนียนเมี่ยวเมี่ยวเป็นนักแสดง กลัวว่าจะถูกแฟนคลับจำได้ จึงสวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยปิดบังหน้าไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยืนอยู่ข้างไป๋จื่อซวิน ลู่จิ่นเนี่ยนคงจำผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

สีหน้าของไป๋จื่อซวินเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่เหนียนเมี่ยวเมี่ยวเดินเข้าไปหาพวกเธอ เขาจึงต้องตามไป

“บังเอิญจังเลยนะคะ คุณมู่ พวกเราเจอกันครั้งสุดท้ายนานแค่ไหนแล้วคะเนี่ย?” เหนียนเมี่ยวเมี่ยวยิ้มหวาน

“เพิ่งเจอกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ก็ไม่นานเท่าไหร่” มู่จือเหยียนพูดเสียงเบา

“คุณมู่ นี่คงไม่ใช่ภรรยาของคุณใช่ไหม?”

เหนียนเมี่ยวเมี่ยวเดินเข้ามาใกล้ จึงจำได้ว่าเป็นลู่จิ่นเนี่ยนที่เคยเจอกันที่โรงพยาบาลครั้งก่อน เธอดูประหลาดใจมาก

มู่จือเหยียนไม่ได้ตอบอะไร นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ไป๋จื่อซวินเท่านั้น

ไป๋จื่อซวินยิ้ม พลางยื่นมือไปหาเขา “ที่แท้ประธานมู่ก็รู้จักแฟนของฉันด้วย บังเอิญจริง ๆ”

มู่จือเหยียนส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้จับมือกับไป๋จื่อซวิน

“คุณหนูลู่ ไม่คิดเลยนะว่าคนเราดูจากหน้าตาไม่ได้จริง ๆ แค่คุณเป็นเพื่อนของจื่อซวินฉันก็แปลกใจมากแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนในครอบครัวเดียวกับประธานมู่ด้วย โอ้โฮ ดูท่าต่อไปเราคงได้เจอกันบ่อย ๆ แล้วนะคะ”

“ได้เจอคุณเหนียนที่โรงพยาบาลทุกครั้งก็บังเอิญจริง ๆ ค่ะ” ลู่จิ่นเนี่ยนยิ้มตอบอย่างสุภาพ “ในเมื่อคุณเหนียนกับจื่อซวินมีนัด ฉันก็คงไม่รบกวนพวกคุณแล้วนะคะ”

พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามประโยค ก่อนจะแยกย้าย เห็นได้ชัดว่ามู่จือเหยียนไม่ค่อยพอใจ

“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลอื่นแทนนะ” เขาบอกกับลู่จิ่นเนี่ยน

ลู่จิ่นเนี่ยนคิดในใจ เธอไปฝากครรภ์ เขาจะไปด้วยทุกครั้งเลยหรือยังไง?

ไม่มีทางที่จะบังเอิญเจอกันแบบนี้ได้อีกแน่

“อย่างนี้นี่เอง เหนียนเมี่ยวเมี่ยวก็เป็นอดีตแฟนสาวของคุณเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงล้อเล่น

ตลอดสองปีที่แต่งงาน ข่าวลือของมู่จือเหยียนมีนับไม่ถ้วน ตั้งแต่คุณหนูไฮโซไปจนถึงนักแสดงสาว จากนางแบบไปจนถึงเน็ตไอดอลมากมาย

[1] การตบหลังจากให้ลูกอมหวาน ย่อมเจ็บปวดเป็นพิเศษ หมายถึง การให้รางวัลก่อนลงโทษ จะทำให้ความเจ็บปวดนั้นน่าจดจำยิ่งขึ้น